V KO 16/20

Sygn. akt V KO 16/20

POSTANOWIENIE

Dnia 5 marca 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Rafał Malarski

na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.),

po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020r.,

w sprawie R. I.

skazanego z art. 258 § 1 k.k. i art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

kwestii dopuszczalności wznowienia z urzędu postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 30 grudnia 2015r., sygn. akt II AKa (…),

zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w P.

z dnia 2 lutego 2015r., sygn. akt III K (…),

p o s t a n o w i ł:

stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wskazanego wyżej postępowania sądowego.

UZASADNIENIE

Stosownie do dyspozycji art. 542 § 4 k.p.k. wznowienie postępowania nie może nastąpić z przyczyn wymienionych w § 3 tego przepisu, to jest z powodu bezwzględnych uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k., jeżeli były one przedmiotem rozpoznania w trybie kasacji.

Niniejsza sprawa zainicjowana została pismem R. I. zatytułowanym „wniosek o wznowienie postępowania”, uzupełnionym oświadczeniem z 11 lutego 2020 r. Według skazanego, to nie ujawnienie się nowych faktów lub dowodów ma doprowadzić do wzruszenia prawomocnego wyroku skazującego, ale ewidentne naruszenie zasady ne bis in idem. Skoro wznowienie procesu z powodu uchybień, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., możliwe jest wyłącznie z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), informację skazanego należało potraktować jako sygnalizację o potrzebie podjęcia czynności z urzędu (art. 9 § 2 k.p.k.).

Nie budzi wątpliwości, że kwestia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci naruszenia powagi rzeczy osądzonej była przedmiotem rozpoznania w trybie kasacji. Dość powiedzieć, że obrońca w złożonej od wyroku Sądu odwoławczego kasacji na jej czoło wysunął zarzut, że R. I. prawomocnym wyrokiem sądu w H. z 11 stycznia 2007 r. został skazany na karę 9 lat pozbawienia wolności za nielegalny wwóz w dniu 28 listopada 2006 r. na terytorium Szwecji znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, to jest za czyn tożsamy z przypisanym mu w procesie zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z 30 grudnia 2015 r. Zarzut ten nie zyskał uznania w oczach Sądu Najwyższego, który w dniu 6 września 2017r. kasację obrońcy R. I. oddalił jako oczywiście bezzasadną, odstępując od sporządzenia pisemnego uzasadnienia.

W tym stanie rzeczy, skoro zagadnienie stanu rzeczy osądzonej (res iudicata) było przedmiotem orzekania „w trybie kasacji”, co wykluczało w ogóle dopuszczalność ponownego analizowania w trybie wznowieniowym tego problemu, Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak tylko wydać orzeczenie formalne stwierdzające brak warunków prawnych do rozpoznania kwestii wznowienia procesu ex officio (art. 542 § 4 k.p.k.).

Zapadłe rozstrzygnięcie, będące skutkiem kategorycznego brzmienia przepisu regulującego zaistniałą in concreto sytuację procesową nie wyłącza możliwości ubiegania się skazanego u podmiotów szczególnych (Prokuratura Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich) o wniesienie tzw. kasacji nadzwyczajnej w trybie określonym w art. 521 § 1 k.p.k.