V KK 470/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 grudnia 2025 r.
SSN Waldemar Płóciennik
w sprawie D.W.
skazanego z art. 224a k.k. w zw. z art. 18 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 17 grudnia 2025 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r. w sprawie V Ka 188/23, Sąd Okręgowy w
Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżony apelacjami wyrok Sądu Rejonowego
Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 1 lipca 2022 r., II K 1752/18, skazujący D.W.
m.in. na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Kasację na korzyść skazanego, zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w
całości, wniósł obrońca, podnosząc szereg zarzutów rażącego naruszenia
przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art.
170 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 41 k.p.k., art. 170 k.p.k.,
art. 193 k.p.k. w zw. z art. 202 k.p.k., art. 170 k.p.k. w zw. z art. 92 w zw. z art. 410
k.p.k., art. 405 k.p.k., art. 399 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., art. 353 § 2 k.p.k.,
art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 79 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k. Nadto podniósł zarzut
obrazy art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 224a k.k.
i art. 91 k.k. oraz art. 12 § 1 k.k. W konkluzji wniósł o uniewinnienie skazanego od
V KK 470/25
2
popełnienia przypisanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku
Sądu Okręgowego oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do
rozpoznania Sądowi Rejonowemu Gdańsk – Południe w Gdańsku w postępowaniu
pierwszoinstancyjnym. Dodatkowo wniósł także o wstrzymanie wykonania
orzeczenia.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia sprowadza się do tego, że jest
ona odstępstwem od reguły z art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się
wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Przyczyną, dla której możliwe jest jej
zastosowanie są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą
wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Stanowisko Sądu
Najwyższego w tym przedmiocie pozostaje niezmienne i utrwalone. Zastosowanie
instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. winno być uzasadnione szczególnymi i
jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że
wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla
skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (m.in.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z
dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22). Tego rodzaju skutki mogą zaistnieć
wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a
tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem
dochodzi do sytuacji, w której skazany odbywałby karę, której z racji na charakter
uchybień dotykających skarżony wyrok, wykonywać nie powinien.
Mimo przekonania autora kasacji, iż waga podniesionych w niej zarzutów
pozwala już „prima facie stwierdzić wysokie prawdopodobieństwo ich zasadności
oraz postawić – w miarę kategoryczną – prognozę co do możliwości” jej
uwzględnienia, Sąd Najwyższy dokonując jej wstępnej kontroli nie znalazł podstaw
do jednoznacznego uznania stawianych zarzutów za oczywiście zasadne.
Podnoszone przez obrońcę okoliczności nie mają w swojej wymowie takiego
charakteru, który jednoznacznie prowadziłby do wniosku, iż wykonanie orzeczonej
wobec skazanego D.W. kary rodziłoby nieodwracalne i zbyt poważne dla niego
następstwa. Jednocześnie pamiętać należy, że przyjęte stanowisko nie przesądza
V KK 470/25
3
o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone
pogłębioną analizą i oceną podniesionych zarzutów.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB}
[r.g.]
SSN Waldemar Płóciennik
