Co dokładnie stanowi przepis
Art. 353 KPK reguluje termin, jaki powinien dzielić doręczenie zawiadomienia od terminu rozprawy głównej. Zgodnie z § 1 między tymi zdarzeniami powinno upłynąć co najmniej 7 dni. Jeżeli termin ten nie zostanie zachowany wobec oskarżonego albo jego obrońcy, § 2 przewiduje możliwość odroczenia rozprawy na ich wniosek. Wniosek musi zostać zgłoszony przed rozpoczęciem przewodu sądowego. Przepis określa również obowiązki pouczeniowe przy doręczaniu oskarżonemu wezwania lub zawiadomienia o terminie rozprawy, a także przy zawiadamianiu strony o jej terminie.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Art. 353 KPK znajduje zastosowanie przy wyznaczaniu i doręczaniu zawiadomień o terminie rozprawy głównej. Znaczenie ma w szczególności to, czy od doręczenia zawiadomienia do daty rozprawy upłynęło co najmniej 7 dni. Gdy warunek ten nie został zachowany wobec oskarżonego lub obrońcy, mogą oni wystąpić o odroczenie, jednak muszą uczynić to przed rozpoczęciem przewodu sądowego. Wobec oskarżonego pozbawionego wolności, którego obecność nie jest obowiązkowa, należy dodatkowo przekazać pouczenie o prawie złożenia w ciągu 7 dni wniosku o doprowadzenie na rozprawę. Wniosek złożony po tym terminie również podlega rozpoznaniu, jeżeli nie wymaga zmiany terminu rozprawy.
Przykład zastosowania
Oskarżony otrzymuje zawiadomienie o rozprawie głównej na kilka dni przed wyznaczoną datą posiedzenia. Między doręczeniem a rozprawą nie upływa wymagane 7 dni, dlatego oskarżony może przed rozpoczęciem przewodu sądowego złożyć wniosek o odroczenie rozprawy. Jeżeli taki wniosek zostanie zgłoszony na podstawie § 2, rozprawa ulega odroczeniu. W innym wariancie oskarżony pozbawiony wolności, którego obecność nie jest obowiązkowa, po otrzymaniu zawiadomienia może w terminie 7 dni wnieść o doprowadzenie go na rozprawę.
Częste nieporozumienia lub błędy
Nie należy utożsamiać obowiązku zachowania 7 dni z każdą sytuacją procesową dotyczącą rozprawy, ponieważ § 1 odnosi go do okresu pomiędzy doręczeniem zawiadomienia a terminem rozprawy głównej. Odroczenie z § 2 nie wynika wyłącznie z samego uchybienia terminowi, lecz wymaga wniosku oskarżonego albo obrońcy zgłoszonego we właściwym momencie. Błędem jest także założenie, że każdy spóźniony wniosek o doprowadzenie oskarżonego musi zostać uwzględniony, gdyż § 5 wiąże jego rozpoznanie z brakiem konieczności zmiany terminu rozprawy. Pouczenia wskazane w § 4 i § 4a nie zastępują treści powołanych przepisów, lecz informują o regulacjach wymienionych przez ustawodawcę. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.