V KK 256/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
Dnia 22 lipca 2026 r.
na posiedzeniu
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 lipca 2026 r.,
sprawy R.M.
skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II AKa 184/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu
z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 55/21,
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., art. 523 § 2 k.p.k. i art.
429 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
pozostawić kasację bez rozpoznania jako niedopuszczalną z
mocy ustawy i obciążyć skazanego kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt
II K 55/21, R.M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3
k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za
które w myśl art. 19 § 1 k.k. na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzono mu karę
V KK 256/26
2
roku pozbawienia wolności, przy czym na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1
k.k. i art. 72 § 1 pkt 1 k.k. jej wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat
próby i zobowiązano oskarżonego do pisemnego informowania Sądu w tym okresie,
co 6 miesięcy, o przebiegu próby (pkt II i III wyroku). Nadto w pkt IV, na podstawie
art. 46 § 1 k.k. zasądzono od oskarżonego oraz współoskarżonych T.M. i M.Z.
214.241,78 zł solidarnie na rzecz pokrzywdzonego K.B. tytułem naprawienia
szkody.
Orzeczenie to zaskarżone został m.in. apelacją obrońcy R.M. Skarżący,
wskazując, że apelacja dotyczy całości zaskarżonego wyroku, zarzucił:
„1) Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach
faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść,
polegający na błędnym przyjęciu, że:
1. oskarżony R.M. dopuścił się przypisanego mu w zaskarżonym orzeczeniu
czynu w sytuacji, gdy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału
dowodowego jednoznacznie wskazuje, iż nie działał on z zamiarem
bezpośrednim tudzież nawet z zamiarem ewentualnym, zatem nie można
mu przypisać pomocnictwa w przedmiotowej sprawie
2. adekwatnym jest by w zaistniałych okolicznościach sprawy nie tylko uznać
oskarżonego R.M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, lecz
także zasądzenie od niego – na równi z pozostałymi współoskarżonymi –
solidarnie na rzecz pokrzywdzonego K.B. kwoty 214.241,78 zł tytułem
naprawienia szkody
2) Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 1 k.k.. obrazę przepisów
prawa materialnego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 18 § 3 kk. (w zw. z
art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 kk.) poprzez jego
niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy całokształt zgromadzonego w sprawie
materiału dowodowego jednoznacznie sugeruje na brak istnienia u oskarżanego
R.M. zamiaru bezpośredniego, ani nawet zamiaru ewentualnego w sytuacji, gdy
forma zjawiskowa przestępstwa wymaga zaistnienia jednej z tych form winy
umyślnej”.
V KK 256/26
3
W konsekwencji tych zarzutów skarżący wniósł o zmianę wyroku przez
uniewinnienie oskarżonego.
Wyrokiem z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II AKa 184/24, Sąd
Apelacyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony w części, „tj. w zakresie pkt I.
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu Wydział II z dnia 21
grudnia 2023 r., sygn. akt II K 55/21, w zakresie orzeczonego wobec
Oskarżonego (…) obowiązku solidarnego naprawienia szkody, tj. jego pkt. IV”,
kasacją obrońcy skazanego R.M., w której zarzucono „rażące naruszenie prawa
materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia,
tj. art. 46 § 1 kk., polegającego na orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody w
sposób solidarny, pozostający w sprzeczności z zasadą indywidualizacji kary”. W
związku z przytoczonym zarzutem skarżący wniósł „o uchylenie zaskarżonego
wyroku w części, tj. w zakresie pkt. 1 i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania”.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w
razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę
pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie
to nie dotyczy podmiotów szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4
pkt 2 k.p.k.), ani sytuacji, gdy kasacja wnoszona jest z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Skazanemu wymierzono
karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zatem
kasacja wnoszona przez stronę na korzyść skazanego mogła podnosić jedynie
uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. Kasacja obrońcy skazanego zarzutów
postaci bezwzględnych przyczyn uchylenia orzeczenia jednak nie podnosi, co
powoduje, że jest ona niedopuszczalne z mocy ustawy. W zaistniałej sytuacji Sąd
Najwyższy, stosownie do przepisów art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.,
V KK 256/26
4
art. 523 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. pozostawił kasację, która nie powinna zostać
w ogóle przyjęta, bez rozpoznania, a kosztami postępowania kasacyjnego obciążył
skazanego.
[WB]
[r.g.]
