V KK 129/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
Dnia 15 lipca 2026 r.
w sprawie W. K.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 15 lipca 2026 r.,
wniosków obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa 217/23,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt XVIII K 118/20,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario,
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosków.
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanego W. K. od
wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa
217/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 22 lutego
2023 r., sygn. akt XVIII K 118/20, na mocy którego wyżej wymieniony został uznany
winnym popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z
art. 12 § 1 k.k. oraz art. 296 § 1, 2 i 3 k.k. w zb. z art. 300 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2
k.k., za które wymierzono mu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz
orzeczono obowiązek naprawienia szkody na rzecz „Spółki z ograniczona
V KK 129/25
2
odpowiedzialnością »F.« – spółka w upadłości”, poprzez zapłatę kwoty
1.343.142,78 zł.
W kasacji skarżący podniósł zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej z
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającej na nienależytej obsadzie sądu odwoławczego,
a także zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci art.
433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w
zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k., art. 433
§ 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z
art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6
k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art.
7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k.
w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410
k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 415 § 1 k.p.k. W treści tego
środka sformułował także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
orzeczenia do czasu rozpoznania wniesionej kasacji. W uzasadnieniu wniosku
wskazał, że zachodzi duże prawdopodobieństwo wykonania przez skazanego
wymierzonej mu kary w pełnym zakresie jeszcze przed merytorycznym
rozpoznaniem kasacji, co w przypadku jej uwzględnienia byłoby niesprawiedliwe.
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt V KK
129/25, nie uwzględnił zawartego w kasacji wniosku o wstrzymanie wykonania
wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa
217/23 (k. 156-158 akt SN).
W piśmie z dnia 18 lipca 2025 r. skazany wyraził dezaprobatę dla tego
rozstrzygnięcia i procedowania w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania
orzeczenia przez sędziego, co do którego nie rozpoznano wniosku o wyłączenie (k.
168-169 akt SN).
Pismem z dnia 4 sierpnia 2025 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w
dniu 8 sierpnia 2025 r. (data prezentaty SN), obrońca ponowił wnioskek o
wstrzymanie wykonania ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi (w zakresie kary)
– do czasu rozpoznania kasacji (k. 179-180 akt SN). W uzasadnieniu zgłoszonego
żądania raz jeszcze odwołał się do kasacyjnego zarzutu bezwzględnej przyczyny
odwoławczej związanej z nienależytą obsadą sądu, a nadto podniósł, że poprzedni
V KK 129/25
3
wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia został rozpoznany z udziałem
sędziego Sądu Najwyższego Pawła Kołodziejskiego powołanego do popełnienia
tego urzędu na wniosek KRS ukształtowanej w trybie określonym przepisami
ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmienia ustawy o KRS pomimo, że w sprawie
złożono wniosek o jego wyłączenie, a poprzednie wnioski o wyłączenie sędziów
Sądu Najwyższego powołanych w tym samym trybie, zostały uwzględnione i
wykazują „analogiczne podstawy prawne”.
Pismem datowanym na dzień 3 listopada 2025 r. (data prezentaty SN:
7 listopada 2025 r. – k.182 akt SN) obrońca ponowił wniosek o wstrzymanie
wykonania orzeczenia (w zakresie kary) oraz podał, że spółka F., na rzecz której
orzeczono obowiązek naprawienia szkody, w dacie wydania wyroku Sądu
Apelacyjnego w Łodzi (obrońca wskazał błędną datę tego orzeczenia, tj.
„28.11.2024” r.) była już wykreślona z KRS. Do przedmiotowego pisma obrońca
dołączył wydruk Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru
przedsiębiorców – Krajowego Rejestru Sądowego.
Postanowieniem z dnia 3 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy nie uwzględnił
wniosków skazanego oraz jego obrońcy o wyłączenie SSN Pawła Kołodziejskiego
od udziału w sprawie o sygn. akt V KK 129/25.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Wnioski obrońcy nie zasługują na uwzględnienie.
W aspekcie zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.,
stanowisko Sądu Najwyższego co do wstępnej oceny zarzutów podniesionych w
kasacji wniesionej na korzyść W. K. , w tym awizowanego uchybienia z art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k., zostało już wyrażone w uprzednio wydanym postanowieniu Sądu
Najwyższego z dnia 9 lipca 2025 r. (sygn. akt V KK 129/25), w którym wniosek
obrońcy w tożsamym przedmiocie nie został uwzględniony. Argumentacja
przedstawiona w uzasadnieniu wymienionego postanawiania pozostaje w tym
zakresie nadal aktualna, wobec czego nie ma potrzeby ponownego jej powielania.
Ponadto należy wskazać, że wnioski o wyłączenie sędziego referenta, jakie
zostały złożone w niniejszej sprawie, dotyczyły w istocie rozpoznania wniesionej
kasacji, nie zaś kwestii incydentalnych, do których należy ocena zasadności
wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia (por. postanowienie SN z dnia 16
V KK 129/25
4
lutego 2022 r., IV KK 460/19, postanowienie SN z dnia 7 maja 2025 r., V KK 84/25;
postanowienie SN z dnia 7 maja 2025 r., IV KK 16/25). Zgodnie zaś z art. 42 § 3 zd.
3 k.p.k., w przypadku wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy, czynności
procesowe dokonane z jego udziałem po złożeniu wniosku stają się bezskuteczne.
Rzeczona sankcja – w realiach niniejszej sprawy – nie miała jednak zastosowania,
albowiem Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosków o wyłączenie sędziego referenta.
Również okoliczności podane w piśmie obrońcy z dnia 3 listopada 2025 r.
nie wskazują, aby w odniesieniu do skazanego W. K. wstrzymanie wykonania
zaskarżonego kasacją wyroku było zasadne i konieczne.
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.
[J.J.]
[r.g.]
