V KK 11/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 lutego 2026 r.
SSN Małgorzata Bednarek
w sprawie R. Z.
uniewinnionego od przestępstwa z 94 § 2 k.k.s.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 26 lutego 2026 r.
kasacji wniesionej przez Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-
Skarbowego w Olsztynie
od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu
z 19 września 2025 r., sygn. akt VI Ka 391/25
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Braniewie
z 29 maja 2025 r., sygn. akt II K 203/24
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
Skarb Państwa.
obciążyć
[J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Braniewie wyrokiem nakazowym z 19 lipca 2024 r. sygn.
akt II K 203/24 uznał oskarżonego R. Z. za winnego popełnienia zarzucanego mu w
V KK 11/26
2
akcie oskarżenia przestępstwa skarbowego, przyjmując jednak, iż stanowi on
wypadek mniejszej wagi, kwalifikowany z art. 94 § 2 i 3 k.k.s. i za to na podstawie
art. 94 § 3 k.k.s. w zw. z art. 48 § 1, § 2, § 3 i § 4 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny
w wysokości 1.000 zł.
Od tego wyroku Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-
Skarbowego w Olsztynie wniósł sprzeciw do Sądu Rejonowego w Braniewie, który
po rozpoznaniu sprawy wyrokiem z 29 maja 2025 r. sygn. akt II K 203/24 -
uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu zarzuconego mu aktem oskarżenia.
Na skutek apelacji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-
Skarbowego w Olsztynie, wyrokiem z 19 września 2025 r., Sąd Okręgowy w
Elblągu, sygn. akt VI Ka 391/25, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację na niekorzyść R. Z. , zaskarżając wyrok w całości wniósł Naczelnik
Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie. Autor kasacji
zarzucił rozstrzygnięciu: rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny
wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 94 § 2 k.k.s. poprzez jego błędną wykładnię i
uznanie, iż swoim zachowaniem oskarżony R. Z. w dniu 10 lutego 2024 r. na
Drogowym Przejściu Granicznym w G., w trakcie przeprowadzanej kontroli, w
budynku kontroli szczegółowej, nie utrudniał funkcjonariuszom służby celno -
skarbowej wykonywania czynności służbowych, co doprowadziło do utrzymania w
mocy zaskarżonym wyrokiem Sądu Okręgowego w Elblągu z 19 września 2025 r. o
sygn. akt VI Ka 391/25 wyroku Sądu Rejonowego w Braniewie z 29 maja 2025 r. o
sygn. akt II K 203/24 uniewinniającego oskarżonego R. Z. od popełnienia
zarzucanego mu czynu, podczas gdy wyżej wymieniony swoim zachowaniem
polegającym na odmowie wykonywania poleceń funkcjonariuszy udostępnienia
wnętrza pojazdu poprzez odmowę otwarcia drzwi pojazdu, klapy bagażnika oraz
pokrywy komory silnika pojazdu, a także zabrania z jego wnętrza przedmiotów
osobistych, w tym portfela oraz zgłoszonych papierosów, utrudniał wykonanie
czynności służbowych, czym wyczerpał znamiona przestępstwa karnoskarbowego
opisanego w art. 94 § 2 k.k.s. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Elblągu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
V KK 11/26
3
Kasację należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Przede wszystkim należy wskazać, że sformułowany przez wnoszącego
kasację zarzut – naruszenia art. 94 § 2 k.k.s. - dotyczy tylko orzeczenia sądu I
instancji i jest całkowicie niezgodny z wymogami określonymi w treści art. 519
k.p.k., który stanowi, iż przedmiotem zaskarżenia może być jedynie wyrok sądu
odwoławczego. Nie mogło dojść przy orzekaniu w sądzie odwoławczym do
naruszenia prawa materialnego, gdyż sąd ten nie stosował art. 94 § 2 k.k.s.
Zarzut ten w istocie sprowadza się do powielenia zarzutu postawionego w
apelacji przez autora obecnie wniesionej kasacji i zmierza do poddania ponownej
ocenie orzeczenia sądu I instancji. Kasacja nie jest natomiast kolejnym środkiem
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu II instancji. Wyrok
Sądu I instancji może być w postępowaniu kasacyjnym zaskarżony skutecznie, ale
jedynie w sposób pośredni, poprzez wykazanie uchybień, które nastąpiły w trakcie
prowadzonej zwyczajnej kontroli odwoławczej. Skarżący w kasacji nie zarzuca
jednak naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. lub art. 457 § 3 k.p.k. i jedynie poprzez jej
uzasadnienie można odczytać intencje skarżącego, iż kwestionuje on w istocie
kontrolę odwoławczą orzeczenia sądu I instancji. Po analizie orzeczenia sądu
odwoławczego należy jednak stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku
wskazuje, że sąd ten należycie rozważył zarzut apelacyjny, nie dopatrując się błędu
w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Mimo braku takiego
zarzuty, sąd odwoławczy odniósł się również do prawidłowości niezastosowania art.
94 § 2 k.k.s. uznając, że sąd instancji dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu,
zaś jego niezastosowanie było słuszne. W uzasadnieniu sąd ad quem wskazał: że
oskarżony udostępnił funkcjonariuszom uprawnionym do przeprowadzenia
czynności kontrolnych wnętrze swego pojazdu, w celu przeprowadzenia jego
kontroli szczegółowej i nie utrudniał wykonania czynności służbowej, pomimo, że
na ich polecenie nie otworzył bagażnika i nie wyjął z niego swoich rzeczy, stojąc na
stanowisku, że tego rodzaju czynności należą do kontrolujących. Takie zaniechanie
nie świadczyło o odmowie wykonania czynności przygotowawczych oraz umyślnym
stwarzaniu trudności w przeprowadzeniu przeszukania pojazdu, skoro oskarżony
udostępnił pojazd do kontroli celnej i nie przeciwstawiał się jego przeszukaniu,
pozostawiając go do dyspozycji kontrolujących. Oskarżony nie stwarzał przeszkód i
V KK 11/26
4
nie zakłócał przeprowadzanej czynności służbowej, a zarzucane mu zachowanie
nie miało charakteru bezprawnego. Brak natomiast oczekiwanego przez
funkcjonariuszy współdziałania przy kontroli celnej polegającej na przeszukaniu
udostępnionego pojazdu, które nie doprowadziło do ograniczenia zakresu
wykonywanej czynności kontrolnej, nie mogło być uznane za utrudnianie wykonania
czynności służbowej i to zarówno od strony przedmiotowej omawianego
przestępstwa skarbowego, jak i strony podmiotowej, do której należy podlegający
wykazaniu zamiar jego popełnienia.
Z tych też powodów, sąd odwoławczy prawidło stwierdził, że w sprawie nie
zachodziły podstawy do stwierdzenia nie tylko zarzucanego błędu w ustaleniach
faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść uniewinnienia oskarżonego, ale także
obrazy prawa materialnego polegającej na niezastosowaniu do przyjętych ustaleń
faktycznych przepisu art. 94 § 2 k.k.s., pomimo niepodniesienia tego uchybienia, od
którego uzależnione było uchylenie zaskarżonego orzeczenia na niekorzyść
oskarżonego. Z tym stanowiskiem w pełni zgadza się Sąd Najwyższy.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 k.p.k. bezwzględnych
przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia Sądu Okręgowego w Elblągu, Sąd Najwyższy, na
podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji Naczelnika
Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie, jako oczywiście
bezzasadnej. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 636 § 1 k.p.k.
[J.J.]
[a.ł]
Małgorzata Bednarek
V KK 11/26
5
