IV KZ 19/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 czerwca 2026 r.
SSN Tomasz Artymiuk
w sprawie J.K.
skazanego z art. 178a § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 10 czerwca 2026 r.
zażalenia obrońcy skazanego
na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego
Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 27 marca 2026 r., sygn. akt VI WKK 14/26,
o odmowie przyjęcia kasacji do wyroku Sądy Okręgowego w Gliwicach
z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt VI Ka 781/25,
na podstawie art. 530 § 3 zdanie drugie k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k.
postanowił
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt VI Ka 781/25, Sąd Okręgowy
w Gliwicach utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 14 maja
2025 r., sygn. akt II K 1481/24, którym to wyrokiem J.K. skazany został za
przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. na karę 250 stawek dziennych w
wysokości po 10 zł każda.
IV KZ 19/26
2
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego
podnosząc w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego: art. 167 k.p.k. w zw. z
art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. (pkt. 1 i 2 kasacji) oraz art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1
pkt 2 k.p.k. (pkt. 3, 4 i 5 kasacji).
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku sądu drugiej i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 27 marca 2026 r., sygn. akt VI WKK 14/26, Zastępca
Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w
Gliwicach na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art.
523 § 2 k.pk. odmówił przyjęcia kasacji.
Zarządzenie to zaskarżył obrońca skazanego, zarzucając w nim: „naruszenie
art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. poprzez
odmówienie przyjęcia kasacji”. W oparciu o ten zarzut autor zażalenia wniósł o
uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Podniesiony w nim zarzut nie dotyka zasadniczej, z punktu widzenia
podstaw wydanego zarządzenia, kwestii jaką stanowi – w realiach procesowych tej
sprawy – niedopuszczalność przyjęcia kasacji z mocy ustawy (art. 429 § 1 in fine
k.p.k.).
W tej sprawie J.K. skazany został prawomocnie na karę grzywny.
Jak trafnie stwierdził to Zastępca Przewodniczącego VI Wydziału Karnego
Odwoławczego Sądu Okręgowego w Gliwicach w zaskarżonym zarządzeniu, art.
523 § 2 k.p.k. dopuszcza możliwość wniesienia kasacji na korzyść oskarżonego w
wypadku, gdy oskarżony został prawomocnie skazany za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania.
IV KZ 19/26
3
Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 523 § 4 pkt 1 i 2 k.p.k.
Zgodnie z tą regulacją, ograniczenie z § 2 art. 523 k.p.k. nie dotyczy kasacji
wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w wypadku
określonym w art. 521 k.p.k., a więc kasacji podmiotów szczególnych.
Innymi słowy, w sytuacji wymierzenia skazanemu innej kary niż kara
pozbawienia o charakterze bezwzględnym, dopuszczalność kasacji strony
ograniczona została do tych wypadków, gdy w kasacji podniesiono zarzut
wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej i w takim też tylko zakresie
kasacja taka podlega rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy. Natomiast nie jest
dopuszczalna kasacja oparta o zarzuty innego rażącego naruszenia prawa, nawet
wtedy, gdy takie naruszenie wystąpiło i miało istotny wpływ na treść zaskarżonego
wyroku sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.). Kasacje oparte o tego rodzaju zarzuty
mogą wnieść wyłącznie podmioty wskazane w art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k. Co więcej,
również w razie podniesienia w kasacji strony zarzutu wstąpienia uchybienia
określonego w art. 439 k.p.k. sąd kasacyjny ogranicza się do rozpoznania jedynie
takiego uchybienia, pozostawiając bez rozpoznania inne podniesione w
nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzuty nie mające charakteru bezwzględnych
powodów odwoławczych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia
2013 r., IV KK 40/13).
Taki sposób ograniczenia podstaw kasacji wnoszonej na korzyść został
zaakceptowany przez Trybunał Konstytucyjny (zob. wyrok z dnia 17 maja 2004 r.,
SK 32/03, OTK-A 2004/5/44) i nie zakwestionowano go również w orzecznictwie
organów międzynarodowych działających na mocy umów międzynarodowych
ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską (Europejskiego Trybunału Praw
Człowieka oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej).
Skoro sprawie J.K. za przypisany mu prawomocnie czyn wymierzono karę o
charakterze wolnościowym, a w kasacji zarzut oparty o uchybienie wskazane w art.
439 k.p.k. nie został podniesiony, kasacja obrońcy była niedopuszczalna z mocy
ustawy, a tym samym decyzję procesowa wydana w zaskarżonym zarządzeniu jest
prawidłowa.
IV KZ 19/26
4
Z tych powodów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.
[WB]
[r.g.]
