IV KK 316/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 21 października 2025 r.
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025r.
w sprawie T.G.
skazanego za przestępstwo z art. 279§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i inne
z powodu kasacji obrońcy skazanego
wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 18 lutego 2025r., sygn. akt VI Ka 1037/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 4 października 2024r., sygn. akt II K 1018/24
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. Ł.G. – Kancelaria
Radcy Prawnego w T. – kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt
pięć złotych i 60/100), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia
dla obrońcy wyznaczonego z urzędu, za sporządzenie i
wniesienie kasacji,
3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
IV KK 316/25
2
Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
Na wstępie zauważenia wymaga, że pierwsze dwa zarzuty kasacyjne
wskazują na naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 433§2 k.p.k. w zw. z art.
457§3 k.p.k., które miało polegać na braku jakiegokolwiek rozpoznania wszystkich
zarzutów apelacyjnych (zarzut z pkt 1), poprzez brak właściwego i rzetelnego
rozpoznania wszystkich zarzutów apelacji (pkt 2).
Już w tym momencie skonstatować można, że jeden z tych zarzutów z całą
pewnością winien zostać uznany za bezzasadny, bowiem zarzuty te są względem
siebie sprzeczne. Nie sposób zarzucić brak rzetelnego rozpoznania zarzutów
w sytuacji, gdy zarzuca się sądowi całkowity brak ich rozpoznania.
W niniejszej sprawie, na co wskazują motywy pisemne zaskarżonego
orzeczenia, Sąd Odwoławczy rozpoznał wszystkie zarzuty apelacji, a co za tym
idzie, zarzut z pkt 1 należało uznać za całkowicie chybiony.
Podobnie należało ocenić drugi z omawianych zarzutów. Bo choć w istocie
Sąd II instancji dokonał oszczędnych rozważań odnośnie do każdego z zarzutów
apelacyjnych, to jednak dotknął sedna poruszanej w niej problematyki, dając
jednoznaczną odpowiedź, dlaczego zarzuty te nie zostały uwzględnione. Co więcej,
pewna lakoniczność wypowiedzi Sądu Okręgowego nie wynikała z nienależytego
przeprowadzenia kontroli odwoławczej, ale ze sposobu skonstruowania
zwyczajnego środka odwoławczego, w którym skarżący nie uzasadnił
poszczególnych zarzutów, ale ograniczył się jedynie do ich sformułowania.
W tym stanie rzeczy nie sposób zarzucać Sądowi II instancji, że nienależycie
te zarzuty rozpoznał. Odniósł się on zarówno do zarzutu błędu w ustaleniach
faktycznych, jak też do naruszeń przepisów procedury karnej, w tym art. 7 k.p.k.
i art. 410 k.p.k., art. 5§2 k.p.k., a także art. 366§1 k.p.k. w zw. z ar.t 413§2 pkt 1
k.p.k. i art. 99a k.p.k., oraz prawa materialnego, nie dostrzegając uchybień po
stronie Sądu Rejonowego. Sąd ten zauważył jednocześnie, że to skarżący zdawał
się nie dostrzegać dowodów świadczących o winie skazanego, a także tego, że
zeznania głównego świadka – M.R., znajdują potwierdzenie w pozostałym
materiale dowodowym i czynnościach postępowania przygotowawczego, tworząc
przekonujący materiał dowodowy dla uznania sprawstwa skazanego.
IV KK 316/25
3
A zatem, nawet, gdyby uznać za skarżącym, że Sąd Odwoławczy winien
odnieść się do sformułowanych przez autora apelacji zarzutów w sposób bardziej
szczegółowy i szerzej uzasadnić swoje stanowisko, to postępowania Sądu nie
można uznać za uchybienie, które mogło wywrzeć istotny wpływ na treść
orzeczenia, i które w konsekwencji mogłoby skutkować wzruszeniem zapadłego
orzeczenia, zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 537a k.p.k.
Do tożsamych wniosków dojść należy rozpoznając zarzut z pkt 3 kasacji,
wskazujący na naruszenie art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 424§2 k.p.k. Art. 537a
k.p.k. jednoznacznie stanowi, że nie można uchylić wyroku sądu odwoławczego z
tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 457§3
k.p.k.
Co więcej, zarówno omawiany zarzut, jak też ostatni zarzut kasacyjny z pkt 4
dotyczą niewspółmierności wymierzonej skazanemu kary, dlatego też są, w świetle
dyspozycji art. 523§1 k.p.k., niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.
Należy więc uznać, że autor kasacji w żaden sposób nie wykazał, by Sąd
Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, tym bardziej zaś
mającego charakter rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ
na treść orzeczenia.
W tej sytuacji kasację należało ocenić jako bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną i życiową, zwolniono od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, zaś obrońcy przyznano
wynagrodzenie według norm przepisanych.
[WB]
[r.g.]
