IV KK 219/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 czerwca 2025 r.
SSN Małgorzata Bednarek
w sprawie: J. Ł. skazanego z art. 56 § 1 k.k.s. i in., S. K. skazanego z art. 9 § 1 k.k.
w zw. z art. 54 § 1 k.k.s i in., B. B. skazanego z art. 56 § 1 k.k.s. i in., B. Z.
skazanej z art. 56 § 1 k.k.s. i in., R. K. skazanego z art. 55 § 1 k.k.s. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2025 r.
wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wobec skazanych wykonania
wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z 16 czerwca 2021 r., sygn. akt V K 285/26,
zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 28 lutego 2024 r, sygn. akt II AKa 488/22
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosków
UZASADNIENIE
W złożonych przez obrońców skazanych kasacjach od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Katowicach z 28 lutego 2024 r, sygn. akt II AKa 488/22,
sformułowano wnioski o wstrzymanie wykonania wobec skazanych wykonania
zaskarżonego kasacją orzeczenia. Obrońca J. Ł. uzasadnił wniosek zasadnością
zarzutów kasacyjnych oraz sytuacją zdrowotną skazanego. Obrońca S. K. wskazał,
że natychmiastowe wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku mogłoby
IV KK 219/25
2
spowodować poważne skutki dla zdrowia skazanego. Obrońca B. Z. i B. B. wskazał
w treści kasacji na możliwość poniesienia przez ww. niepowetowanej szkody.
Obrońca R. K. uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia
okolicznością, iż skazany został przekazany z Republiki Federalnej Niemiec do
Zakładu Karnego w S., zgodnie zaś z treści art. 607e k.p.k. wynika niemożność
wykonania kary za inne przestępstwa niż wskazane w treści postanowienia organu
państwa wykonującego Europejski Nakaz Aresztowania o przekazaniu osoby
ściganej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wnioski obrońców nie zasługiwały na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że suspensywność zaskarżonego
orzeczenia ma w postępowaniu kasacyjnym charakter ekstraordynaryjny. Obrońcy
zasadność złożonych wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
orzeczenia motywują oczywistą słusznością wywiedzionych zarzutów kasacyjnych.
Odnosząc się do tej przyczyny wskazać należy, że zgodnie z przyjęta linią
orzeczniczą, aby stanowiły podstawę zastosowania instytucji wstrzymania
wykonania orzeczenia zarzuty kasacyjne muszą spełniać rygory określone w art.
523 § 1 k.p.k., a zatem wskazywać na naruszenia prawa o charakterze rażącym i
mogącym mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Ów rażący stopień naruszenia
oceniany być musi in concreto. Na gruncie art. 532 § 1 k.p.k., a więc w ramach
kontroli wstępnej, podniesione naruszenia muszą być na tyle doniosłe i
jednoznaczne, że już prima facie przekonują o dużym prawdopodobieństwie
uwzględnienia kasacji.
W ocenie Sądu Najwyższego, wstępna kontrola wniesionych kasacji nie daje
podstaw do jednoznacznego uznania przedstawionych zarzutów kasacyjnych za
oczywiście zasadne, a tym samym przyjęcia wysokiego prawdopodobieństwa
uwzględnienia kasacji.
Również okoliczności dotyczące skazanych, na które powołują się obrońcy
nie mają charakteru okoliczności szczególnych, których wystąpienie mogłoby
IV KK 219/25
3
powodować poważne i nieodwracalne szkody i jako takie przemawiać za
uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia.
Odnosząc się do argumentacji obrońcy R. K. wskazać należy, że jak wynika
z wydruku z systemu NOE-SAD nie jest wobec skazanego wykonywana kara
pozbawienia wolności za przestępstwo orzeczone zaskarżonym wyrokiem zaś
ewentualny zarzut odnoszący się do art. 607e k.p.k. winien być na obecnym etapie
sprawy podnoszony w toku postępowania wykonawczego, zwłaszcza, że nie jest on
przedmiotem zarzutu w wywiedzionej kasacji.
Nie przesądzając zatem ostatecznego efektu wniesionych kasacji, Sąd
Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do
zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. i dlatego
orzekł, jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
