|
W niniejszej sprawie doszło do złamania jednej z podstawowych zasad postępowania karnego, to jest zasady prawa oskarżonego do obrony (art. 6 k.p.k.).
Prawo do obrony stanowi fundamentalną zasadę postępowania karnego, podniesioną na mocy art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej do rangi zasady konstytucyjnej. Prawo to gwarantowane jest także w aktach prawa międzynarodowego wiążących Państwo Polskie, to jest w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art. 6 ust. 3 lit. c) i w Międzynarodowym Pakcie Praw Politycznych i Obywatelskich (art. 14 ust. 3 lit. d).
Przepis art. 85 § 1 k.p.k. dopuszcza możliwość prowadzenia przez jednego obrońcę obrony kilku oskarżonych, lecz tylko wtedy, gdy ich interesy ze sobą nie kolidują. Ocena, czy kolizja ta zachodzi, należy nie tylko do obrońcy i oskarżonego, lecz również do prowadzącego postępowanie przygotowawcze, jak i do sądu.
Taka sprzeczność interesów wystąpiłaby w sytuacji, w której jeden i ten sam obrońca musiałby wybierać, którego oskarżonego interesy procesowe realizuje w trakcie prowadzonej obrony, a tym samym drugi oskarżony byłby w sytuacji tożsamej z tą, w której nie posiada obrońcy w toku całej rozprawy lub jej części.
Sprzeczność interesów oskarżonych zachodzi wtedy, gdy obrona jednego z oskarżonych w sposób nieuchronny naraża dobro drugiego z nich albo, inaczej mówiąc, gdy wyjaśnienia jednego z oskarżonych czy też dowody przez niego powołane oraz ich ocena godzą w interesy drugiego oskarżonego, w rezultacie czego rodzi się kolizja interesów prowadząca w takiej sytuacji do unicestwienia roli obrońcy w procesie karnym. Stanowi to niewątpliwie pogwałcenie uprawnień oskarżonych przewidzianych w art. 6 k.p.k. (SN V KRN 375/71, OSNKW 1972, nr 2, poz. 36).
W przypadku więc dostrzeżenia wspomnianej kolizji, prokurator bądź sąd zobowiązany jest, zgodnie z art. 85 § 2 k.p.k., poinformować o tym oskarżonego, w celu umożliwienia mu powierzenia obrony innemu obrońcy i tym samym skorzystania w pełni z unormowanego w art. 6 k.p.k., a stanowiącego jedną z konstytucyjnych gwarancji obywatelskich, prawa do obrony i korzystania z pomocy obrońcy.
W niniejszej sprawie oskarżeni E. B. i L. B., reprezentowani byli przez tego samego obrońcę z wyboru, gdy tymczasem składali w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnienia wzajemnie obciążające się, które następnie w trakcie ostatniego przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego odwołali, podtrzymując takie swoje stanowisko w toku rozprawy. Podkreślić przy tym należy, że złożone w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnienia tych oskarżonych stały się podstawą odtworzonego przez Sąd Rejonowy stanu faktycznego i w konsekwencji uznania oskarżonych winnymi dokonania wszystkich zarzucanych im czynów.
Podjęcie się przez jednego adwokata obrony kilku oskarżonych w tej samej sprawie, w sytuacji gdy interesy tych oskarżonych są ze sobą sprzeczne, stanowi naruszenie podstawowego prawa oskarżonego, jakim jest prawo do obrony w procesie karnym, i z reguły ma wpływ na treść wyroku (SN II KR 163/80, OSNKW 1980, nr 8, poz. 69).
Co więcej sprzeczność interesów najpierw podejrzanych, a potem oskarżonych w niniejszej sprawie powinna była zostać dostrzeżona już przez prokuratora, prowadzącego postepowanie przygotowawcze, w momencie kiedy nie podtrzymali oni swoich wcześniejszych wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym, a także przez Sąd I instancji.
W konsekwencji powyższego nie może budzić wątpliwości, iż interesy oskarżonych E. B. i L. B. są oczywiście sprzeczne i w związku z tym nie powinni byli być reprezentowani przez tego samego obrońcę z wyboru.
„Zaniedbanie albo niewłaściwe wykonywanie obowiązków przez obrońcę nie może szkodzić oskarżonemu wówczas, gdy ten nie ponosi żadnej winy w niedopełnieniu obowiązków przez obrońcę” – postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1973 roku sygn. akt II KZ 220/73 OSNKW 3/1974 poz. 56).
Powyższe uchybienie bez wątpienia miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i dlatego Sąd Okręgowy uznał, iż w zaskarżony wyrok należy uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd Rejonowy winien przede wszystkim zapewnić wszystkim oskarżonym realne prawo do obrony, nakazując oskarżonym, którzy dotychczas mieli jednego wspólnego obrońcę z wyboru, wyznaczenie nowych odrębnych obrońców. W warunkach kolizji obrony konieczna jest zmiana obrońcy w stosunku do każdego z oskarżonych, których interesy pozostają w sprzeczności (art. 85 § 1 i 2 k.p.k.).
|