Sąd Najwyższy

IV CSK 530/13

postanowienie SN z dnia 2014-03-07

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaIV CSK 530/13
Data orzeczenia2014-03-07
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział IV
SędziowieSSN Mirosława Wysocka, SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący), SSN Mirosława Wysocka (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt IV CSK 530/13

POSTANOWIENIE

Dnia 7 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku Przedsiębiorstwa […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L.
‎
przy uczestnictwie M. L. i Skarbu Państwa - Starosty L.
‎
o zasiedzenie służebności przesyłu,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 marca 2014 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
‎
z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I Ca […],

I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

II. oddala wnioski uczestników o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca Przedsiębiorstwo […] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. wniósł od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 lutego 2013 r., wydanego w sprawie o stwierdzenia nabycia przez zasiedzenie służebności przesyłu, skargę kasacyjną, opierając ją na podstawie naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego - art. 352 § 1 w zw. z  art. 292 oraz art. 3051 i 3054 k.c., a ponadto art. 176 § 1 k.c. i art. 9 ustawy z dnia 27 maja 1990 r. - przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i  ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) w zw. z art. 3054 i 352 § 1 k.c. oraz art. 172 § 1, art. 7 i 176 § 1 w zw. z art. 285, 292 i 3054 k.c., jak i prawa procesowego, t.j. art. 234 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z  art. 7 k.c. Skarżący uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania potrzebą wykładni przepisów art. 352 § 1 w zw. z art. 292 oraz art. 3051 i 3054 k.c., a także art. 176 § 1 w zw. z art. 292 i 3054 k.c. oraz art. 9 powołanej ustawy z dnia 27 maja 1990 r., a ponadto występującymi na tle tych przepisów istotnymi zagadnieniami prawnymi, które przedstawił w formie dwóch pytań.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w  orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w  wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.

Skarżący wadliwie powołał się na dwie spośród tych przyczyn łącznie, przedstawiając w celu ich wykazania wspólną argumentację prawną.

Choć wnioskodawca twierdził, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., zagadnienia takiego nie przedstawił. Postawione w skardze pytania stanowią jedynie wyraz jego wątpliwości, co do trafności stanowiska zajętego przez Sąd drugiej instancji oraz co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy, a udzielenie na nie odpowiedzi byłoby równoznaczne z  rozpoznaniem podstaw skargi. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący uzasadnił w sposób właściwy dla uzasadnienia jej podstaw. Nie zawiera on żadnych argumentów prawnych, które mogłyby wskazywać, że w sprawie występuje istotny, abstrakcyjny problem prawny budzący poważne wątpliwości. Jednocześnie rozbieżności w orzecznictwie sądów, na które skarżący się powołał w  ramach pierwszego pytania, nie pozostają z nim w związku. Wskazana rozbieżność - wbrew założeniu wnioskodawcy - nie odnosi się bowiem do sytuacji, gdy urządzenia przesyłowe były w budowie bądź ich budowa była planowana w  przyszłości, lecz do sytuacji, gdy znajdowały się już one na nieruchomości, której dotyczył wniosek o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie służebności przesyłu.

Skarżący nie wykazał także, że zachodzi potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wnioskodawca nie zaprezentował bowiem argumentów prawnych, które mogłyby wskazywać, że przepisy te w kontekście postawionych w skardze pytań budzą poważne wątpliwości, a powoływane rozbieżności w orzecznictwie sądów nie dotyczą sytuacji, która wystąpiła w sprawie.

Ponadto całość wywodów skarżącego pozostaje oderwana od podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący pomija, że - jak ustalił Sąd - posadowienie urządzeń przesyłowych na nieruchomości, której dotyczył jego wniosek, nastąpiło przed dniem uznanym przez Sąd za dzień objęcia jej w  posiadanie przy przyjęciu najkorzystniejszego dla niego wariantu, a  jednocześnie, iż brak jest ustaleń, kiedy na tej nieruchomości rozpoczęła się budowa tych urządzeń.

Wobec niestwierdzenia przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestniczki postępowania M. L. zawarty w odpowiedzi na skargę nie został uwzględniony, jako złożony po terminie, a zatem bezskutecznie (art. 3987 § 1 w zw. z art. 167 k.p.c.).

Zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika Skarbu Państwa - Starosty L. zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa nie został uwzględniony wobec powiązania go z wnioskiem o przyjęcie skargi do rozpoznania.

aw

db

Zapytaj AI o to orzeczenie