III USK 287/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 9 grudnia 2025 r.
SSN Renata Żywicka
w sprawie z odwołania W.M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Rzeszowie
o podleganie ubezpieczeniom społecznym,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 9
grudnia 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Rzeszowie
z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt III AUa 513/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od W.M. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych Oddziału w Rzeszowie kwotę 240 zł (dwieście
czterdzieści złotych) wraz z odsetkami wynikającymi z art. 98 § 11
kpc tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2021 r., IV U 855/21, Sąd Okręgowy w
Rzeszowie oddalił odwołanie W.M. od decyzji z dnia 17 marca 2021 r. Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Rzeszowie, stwierdzającej, że w stosunku
do ubezpieczonego w okresie od 1 lipca 2015 r. do 31 maja 2019 r. tymczasowo ma
zastosowanie polskie ustawodawstwo w zakresie zabezpieczenia społecznego (pkt
III USK 287/24
2
I.); oraz nie obciążył wnioskodawcy kosztami zastępstwa procesowego organu
rentowego (pkt II.).
Wyrokiem z dnia 26 marca 2024 r., III AUa 513/22, Sąd Apelacyjny w
Rzeszowie, oddalił apelację wnioskodawcy (pkt I.) oraz zasądził od wnioskodawcy
W.M. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Rzeszowie kwotę
240 zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu
świadczenia od dnia uprawomocnienia się przedmiotowego orzeczenia do dnia
zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
apelacyjnym (pkt II.).
W skardze kasacyjnej ubezpieczony zarzucił naruszenie: 1. art. 378 § 1
k.p.c. oraz art. 385 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.; 2.
art. 217 k.p.c. oraz art. 278 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 233 k.p.c. i art.
256 k.p.c.; 3. art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów
zabezpieczenia społecznego (DZ.U. L 200 z 7.06.2004. s.l); 4. art. 47 Karty Praw
Podstawowych; 5. art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
(WE)NR987/2009 z dnia 16 września 2009r.dotyczącego wykonywania
rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia
społecznego (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s.l); 6. z art. 16 ust. 4 zd. 2 w zw. z art. 6
pkt. 1 b rozporządzenia wykonawczego Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr
987/2009.
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił oczywistą
zasadnością skargi kasacyjnej, bowiem zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza
prawo poprzez brak wszechstronnego zebrania w sprawie materiału dowodowego,
brak respektowania przepisów wspólnotowych, ponadto występuje istotne
zagadnienie prawne polegające na konieczności określenia zakresu postępowania
dowodowego podejmowanego z urzędu, a także na potrzebie wyjaśnienia
dopuszczalności przyjmowania za własne przez Sąd drugiej instancji ustaleń Sądu
pierwszej instancji, w sytuacji zgłoszenia w apelacji wielu zarzutów, co
spowodowało wydanie orzeczenia Sądu drugiej Instancji.
III USK 287/24
3
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie w całości, jak również
poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie (w przypadku
stwierdzenia podstaw) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu
Sądowi w innym składzie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o orzeczenie
odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a w przypadku przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania o oddalenie skargi kasacyjnej oraz w obu
przypadkach o zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne
(pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi
nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).
W pierwszej kolejności należy przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy, jako
sąd kasacyjny, nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, zaś skarga
kasacyjna (podobnie jak uprzednio kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia
przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego
postępowanie w sprawie, a to z uwagi na przeważający w charakterze skargi
kasacyjnej element interesu publicznego. Zgodnie z takim modelem skargi
kasacyjnej, jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych,
wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W konsekwencji tego w art. 3984 § 2 k.p.c.
wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek
złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg
ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na możliwości odmowy przez
Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), a
jego spełnienie powinno przybrać postać wyodrębnionego wywodu prawnego, w
III USK 287/24
4
którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na
uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie
uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek.
Ustawodawca nieprzypadkowo, konstruując wymagania skargi kasacyjnej,
wyodrębnił w oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. obowiązek przytoczenia
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek przedstawienia wniosku
o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia (§ 2). Chodzi zatem o dwa
odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które spełniają określone cele i
podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach postępowania
kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie
podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy
kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą
być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione,
a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek
argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko
wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie
analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna
być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać
w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi ani tym
bardziej się ich domyślać. Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem
zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na
usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych oraz na
wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do
rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w
sprawie zachodzą (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 31 stycznia 2008 r., II
UK 246/07, LEX nr 449007, z dnia 10 marca 2008 r., III UK 4/08, LEX nr 459291, z
dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134 i z dnia 19 czerwca 2008 r., II
UZ 18/08, LEX nr 496392).
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
III USK 287/24
5
może przyczynić się do rozwoju prawa. W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu
Najwyższego dotyczącego przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających
rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne
zagadnienie prawne polega na sformułowaniu samego zagadnienia wraz ze
wskazaniem konkretnego przepisu prawa, na tle którego to zagadnienie występuje
oraz wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen
prawnych, w tym także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego.
Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu
zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
(postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, LEX nr
1102817). Analogicznie należy traktować wymogi konstrukcyjne samego
zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c. oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać
rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno, przede
wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie
faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr
52571), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby
umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,
niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02,
LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia
2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179) i pozostawać w związku z rozpoznawaną
sprawą, co oznacza, że sformułowane zagadnienie prawne musi mieć wpływ na
rozstrzygnięcie danej sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 lipca 2007 r.,
III CSK 180/07, LEX nr 864002; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, LEX nr
560504), a w końcu, dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne
(poważne) wątpliwości. Jeżeli zagadnienie prawne było już przedmiotem
wypowiedzi Sądu Najwyższego, skarżący powinien wykazać, że wystąpiły
okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 17 marca 2015 r., I PK 4/15, LEX nr 1661934).
III USK 287/24
6
Natomiast przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c wynika zwykle z
oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa polegającego na
sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie
przyjętymi regułami interpretacji. Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które
może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie
kwalifikowane (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK
317/07, LEX nr 453107; z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z
dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 Nr 20, poz. 494; z dnia 17
października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 Nr 18, poz. 437; z dnia 8 marca
2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 Nr 6, poz. 100; wyrok Sądu Najwyższego z dnia
22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616). Powołując się na oczywistą
zasadność skargi kasacyjnej, należy w motywach wniosku zawrzeć wywód prawny
wyjaśniający, w czym wyraża się owa oczywistość i przedstawić argumenty na
poparcie tego twierdzenia (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia
2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX
nr 421035; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z dnia 11
stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK
352/07, LEX nr 465859 i zdnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08, LEX nr 512050).
Strona skarżąca nie wskazała żadnego przepisu, który w jej ocenie miałby
uzasadniać przyjęcie skargi do merytorycznego rozpoznania, ani nie przedstawiła
odrębnego uzasadnienia powoływanych przez nią podstaw przedsądu. Jak
wskazano wyżej, to skarżący ma przekonać Sąd Najwyższy o istnieniu przesłanki
uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zatem Sąd Najwyższy
nie może w tym zakresie zastępować strony i doszukiwać się w uzasadnieniu
podstaw kasacyjnych argumentów za tym przemawiających.
Strona skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba
rozpoznania przez Sąd Najwyższy wniesionej przez nią skargi kasacyjnej, wobec
czego z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. O kosztach
postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 98 § 1 i § 11 k.p.c.
[I.T.]
III USK 287/24
7
[a.ł]
