III KZ 43/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 listopada 2025 r.
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
w sprawie T. D.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 25 listopada 2025 r.,
zażalenia oskarżonego na postanowienie Sądu Okręgowego w Nowym Sączu
z dnia 1 października 2025 r., II Ka 43/25,
o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku
Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 12 czerwca 2025 r., II Ka 43/25,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 12 czerwca 2025 r., II
Ka 43/25, utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 6
grudnia 2024 r., II K 373/24, którym warunkowo umorzono postępowanie przeciwko
T. D. o czyn z art. 277 k.k.
Pismem z dnia 14 lipca 2025 r. (k. 158) oskarżony złożył wniosek o
doręczenie mu uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego oraz o przywrócenie
terminu do złożenia takiego wniosku.
Postanowieniem z dnia 28 lipca 2025 r., II Ka 43/25, Sąd Okręgowy w
Nowym Sączu odmówił T. D. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego. Po
III KZ 43/25
2
przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, zainicjowanego zażaleniem
oskarżonego, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 17 września 2025 r., III KZ
33/25, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu
w Nowym Sączu do ponownego rozpoznania. Powodem takiego rozstrzygnięcia
było uchybienie z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 40 § 3 k.p.k.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy w Nowym Sączu
postanowieniem z dnia 1 października 2025 r., II Ka 43/25, odmówił T. D.
przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie
uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego.
Na to postanowienie zażalenie wniósł oskarżony, który zaskarżył je w całości
i zarzucił:
„- obrazę przepisów o doręczeniu przesyłek pocztowych,
- pominięcie okoliczności faktycznej, w której doręczenia przesyłek na terenie
wiejskim z uwagi na braki kadrowe i oszczędności Poczty Polskiej S.A. odbywają
się w odmienny sposób, niż regulują to przepisy o doręczeniach,
- niewskazanie w postanowieniu żadnego dowodu, że doręczyciel prawidłowo
dwukrotnie powiadomił mnie o nieodebraniu przesyłki sądowej”.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie
terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie okazało się niezasadne, dlatego też Sąd Najwyższy utrzymał w
mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Nowym Sączu.
Argumentacja zawarta w zażaleniu ma na celu wykazanie, że T. D. nie został
prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy odwoławczej, dlatego też bez swojej
winy dowiedział się o wyroku Sądu odwoławczego dopiero po upływie terminu do
złożenia wniosku o uzasadnienie. Zdaniem skarżącego nie ma dowodu na
prawidłowość doręczenia mu wspomnianego zawiadomienia przy pomocy
podwójnego awizowania w miejscu zamieszkania. Autor zażalenia wskazał w nim
na uchybienia po stronie organizacji pracy operatora pocztowego w małych
miejscowościach.
III KZ 43/25
3
Z zażaleniem nie sposób się zgodzić. Analiza akt sprawy prowadzi do
wniosku, że oskarżony został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy
odwoławczej. Na k. 142 akt sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, z
którego wynika, że przesyłka z zawiadomieniem o terminie rozprawy odwoławczej
nie została przez oskarżonego podjęta w terminie, a skutek doręczenia – na
podstawie art. 133 § 2 k.p.k. – nastąpił z dniem 30 maja 2025 r. Tym samym
właściwie w protokole rozprawy odwoławczej wskazano, że oskarżony został
prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy (k. 143) i trafna jest argumentacja
zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podał, że nieodebranie przez niego
awizowanej przesyłki wynikało z niewłaściwej organizacji pracy operatora
pocztowego, braku wystarczającej liczby doręczycieli przesyłek na terenach
wiejskich i dokonywania doręczeń w sposób inny niż przewidziany w przepisach. W
uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że oskarżony
nawet w minimalnym stopniu nie uprawdopodobnił, aby doręczyciel Poczty Polskiej
nie podejmował dwukrotnych prób doręczania przesyłki lub nie pozostawiał w
skrzynce do odbioru korespondencji lub w innym widocznym miejscu pisemnego
zawiadomienia o przesyłce. Tymczasem w zażaleniu skarżący próbował dokonać
niedopuszczalnego odwrócenia ciężaru dowodu. Wskazał bowiem, że to Sąd w
zaskarżonym postanowieniu nie przedstawił „żadnego dowodu, że doręczyciel
prawidłowo dwukrotnie powiadomił mnie o nieodebraniu przesyłki sądowej”.
Tymczasem, zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k., sąd może przywrócić zawity termin na
wniosek strony, jeżeli niedotrzymanie tego terminu nastąpiło z przyczyn od strony
niezależnych. To na stronie wnoszącej o przywrócenie terminu zawitego ciąży
obowiązek wskazania okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie czynności
procesowej w przewidzianym terminie, a także uprawdopodobnienie, że nastąpiło
to z przyczyn od niej niezależnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia
16 maja 2024 r., II KZ 14/24; 27 marca 2024 r., III KK 32/24). Oskarżony nie
wykazał, aby nieodebranie przesyłki nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.
Za taką okoliczność niewątpliwie nie można uznać ogólnych uwag dotyczących
sposobu funkcjonowania Poczty Polskiej na terenach wiejskich. Takie uwagi nie
stanowią wykazania, wbrew potwierdzeniu zalegającemu w aktach sprawy, że po
III KZ 43/25
4
stronie operatora pocztowego, w związku z doręczeniem konkretnej przesyłki
zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy odwoławczy, doszło do
określonych uchybień.
Twierdzeniom oskarżonego zaprzeczają dowody doręczania mu innej
korespondencji procesowej w toku postępowania. Na k. 55 (akta zawierają błędną
numerację, mowa o drugiej w kolejności karcie akt zawierającej nr 55) znajduje się
dowód doręczenia przesyłki „[K] zawiadomienie podejrzanego o terminie art. 366
kpk; termin”, która została odebrana osobiście przez oskarżonego po jej
dwukrotnym awizowaniu. W ten sam sposób – po dwukrotnym awizowaniu –
oskarżony odebrał odpis wyroku Sądu I instancji z uzasadnieniem (k. 115).
Podsumowując, skarżący nie wykazał, aby postanowienie o odmowie
przywrócenia terminu było błędne i zapadło z naruszeniem prawa, jak również, aby
niedochowanie terminu nastąpiło z przyczyny od niego niezależnej. Sąd Najwyższy
nie znalazł podstaw do wzruszenia zaskarżonego postanowienia, dlatego też
należało utrzymać je w mocy.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części
dyspozytywnej niniejszego postanowienia.
[J.J.]
