III KZ 18/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 czerwca 2026 r.
SSN Jacek Błaszczyk
w sprawie D.B.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 30 czerwca 2026 r.
zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego
z dnia 19 maja 2026 r., sygn. akt III KO 2/26
o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania w
sprawie Sądu Apelacyjnego w Krakowie o sygn. akt II Ko 237/25, zakończonej
zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2025 r. o pozostawieniu bez dalszego biegu
wniosków skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu,
na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 19 maja 2026 r., sygn. akt III KO 2/26, upoważniony
sędzia Sądu Najwyższego na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2
k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia osobistego wniosku D.B. o wznowienie
postępowania w sprawie Sądu Apelacyjnego w Krakowie o sygn. akt II Ko 237/25,
zakończonej zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2025 r. o pozostawieniu bez dalszego
biegu wniosków skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu.
III KZ 18/26
2
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł skazany. Nie sformułował jednak
żadnych zarzutów, a jedynie wskazał, że w sprawie zachodzą uchybienia
proceduralne o charakterze bezwzględnych przesłanek określonych w art. 439 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący, jak wskazano wyżej, nie sformułował żadnych zarzutów w środku
odwoławczym.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew oczekiwaniom skazanego
w ramach niniejszego postępowania zażaleniowego nie jest możliwa merytoryczna
ocena argumentacji przedstawionej przez skazanego. W tym postępowaniu
kognicja Sądu Najwyższego ogranicza się do oceny zasadności samego
zarządzenia o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego wznowienie
postępowania. Jak słusznie wskazał sędzia Sądu Najwyższego w zaskarżonym
zarządzeniu, wznowienie postępowania dotyczy tylko prawomocnego orzeczenia
(wyroku lub postanowienia). Takich warunków, nie spełnia natomiast decyzja
procesowa w postaci zarządzenia.
W tych realiach procesowych, warunek ustawowy, przewidziany w art. 545 §
3 k.p.k., powoduje, że nie jest możliwe nadanie biegu wnioskowi o wznowienie
postępowania, który nie dotyczy postępowania zakończonego prawomocnym
orzeczeniem. Przepisami art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. ustawodawca
wprost zobowiązał prezesa sądu (przewodniczącego wydziału lub upoważnionego
sędziego - art. 93 § 2 k.p.k.) do badania warunków formalnych także wniosków o
wznowienie postępowania i odmowy ich przyjęcia, jeżeli ich nie spełniają (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2011 r., V KZ 4/11, OSNwSK
2011/1/515). Osobisty wniosek skazanego o wznowienie postępowania wobec jego
niedopuszczalności z mocy ustawy, uniemożliwiał zatem nadanie procesowego
biegu sprawie o wznowienie postępowania.
Kierując się przedstawionymi wyżej względami, Sąd Najwyższy orzekł jak w
sentencji.
[WB]
[r.g.]
III KZ 18/26
3
