Sąd Najwyższy

III KZ 11/15

postanowienie SN z dnia 2015-03-11

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaIII KZ 11/15
Data orzeczenia2015-03-11
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział III
SędziowieSSN Józef Szewczyk, SSN Józef Szewczyk (przewodniczący), SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III KZ 11/15

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Szewczyk

w sprawie z wniosku A. B.

o wznowienie postępowania

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 11 marca 2015 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II AKo [...],

odmawiające przyjęcia wniosku,

p o s t a n o w i ł

uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać wniosek A. B. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] odmówił przyjęcia wniosku A. B. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt. V Kzw […], utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II K […] o odmowie umorzenia grzywny. W zarządzeniu tym, z powołaniem się na przepisy art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k., wskazano, że przytaczany wniosek o wznowienie postępowania jest niedopuszczalny z mocy ustawy.

W zażaleniu złożonym na przytaczane zarządzenie A. B., nie precyzując zarzutu odwoławczego, wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia wobec naruszenia art. 530 k.p.k., art. 545 § 1 k.p.k., art. 1 § 2 k.k.w. i art. 24 § 1 k.k.w.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie tylko o tyle, że wywołuje skutek w postaci uchylenia zaskarżonego zarządzenia i przekazania wniosku skazanego innemu sądowi, właściwemu do jego rozpoznania.

Zauważyć należy, że w złożonym w dniu 6 stycznia 2015 r. piśmie zatytułowanym „Wniosek o wznowienie postępowania”, wnioskodawca A. B. wniósł o wznowienie postępowania o sygn. akt V Kzw […] w trybie art. 24 § 1 k.k.w. wskazując, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego dopuszczalne jest wznowienie postępowania wykonawczego na podstawie wskazanego powyżej artykułu. Uzasadniając swój wniosek w tym zakresie podniósł, że zarówno Sąd Okręgowy w G., jak i Sąd Rejonowy w G., nie zweryfikowały poprawnie wysokości grzywny, którą wnioskodawca obowiązany jest zapłacić, gdyż nie uwzględniły dokonanych przez wnioskodawcę wpłat w wysokości 25 zł oraz 63 zł.

Tym samym wywód tego środka przekonuje, że wnioskodawca, jak słusznie stwierdzono w zaskarżonym zarządzeniu, powołuje się wyłącznie na fakty, które w jego mniemaniu nie były znane sądowi rozstrzygającemu w postępowaniu wykonawczym i których nieuwzględnienie zaważyło, jego zdaniem, na podjęciu decyzji o odmowie umorzenia grzywny. Niewątpliwie rozważany wniosek A. B. , jeśli traktować go jako wniosek o wznowienie postępowania na podstawach wskazanych w kodeksie postępowania karnego, nie podlega rozpoznaniu w tym trybie. Nie jest bowiem dopuszczalne wznowienie postępowania wykonawczego z powołaniem się na nowe fakty lub dowody, a więc na podstawie art. 540 § 1 pkt. 2 k.p.k. W tym zakresie postanowienie może być wzruszone jedynie w trybie art. 24 k.k.w, który wprost stanowi, że wykonujący orzeczenie sąd może w każdym czasie zmienić lub uchylić poprzednie postanowienie, jeżeli ujawnią się nowe lub poprzednio nieznane okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Przewidziana w art. 24 k.k.w. instytucja jest inicjowanym na wniosek strony lub z urzędu środkiem kontroli i wzruszania orzeczeń wydanych na podstawie przepisów Kodeksu karnego wykonawczego, ograniczoną do badania wyłącznie okoliczności faktycznych, nowych i nieznanych sądowi w czasie orzekania.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek A. B. winien być traktowany od początku, jako wniosek złożony w trybie art. 24 § 1 k.k.w., co implikowało konieczność przekazania go sądowi wykonującemu wyrok, który wydał kwestionowane postanowienie o odmowie umorzenia grzywny, jako właściwemu do jego rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt III KZ 76/08, nie publ.).

Z powyższych powodów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku, jako bezprzedmiotowe, a wniosek A. B. przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.

Zapytaj AI o to orzeczenie