III KS 28/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 czerwca 2026 r.
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie M.M.
oskarżonego z art. 157 § 2 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 25 czerwca 2026 r.
skargi obrońcy oskarżonego
na wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie
z dnia 18 marca 2026 r., sygn. akt III Ka 710/25,
uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt II K 607/23
i przekazujący sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania
p o s t a n o w i ł
1. oddalić skargę,
2. obciążyć oskarżonego kosztami sądowymi postępowania w
przedmiocie skargi.
UZASADNIENIE
M.M. został oskarżony o to, że, w dniu 21 czerwca 2022 r., w R., przy ul. […],
działając wspólnie i w porozumieniu z K.Z. spowodował u M.P. obrażenia ciała w
postaci stłuczenia twarzy, lewego ramienia, powłok klatki piersiowej po stronie lewej,
prawego uda, okolicy lędźwiowej oraz krwiaków lewego ramienia, które
III KS 28/26
2
spowodowały naruszenie czynności narządu ciała trwające nie dłużej niż 7 dni, tj. o
czyn z art. 157 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt II K
607/23, uniewinnił M.M. od popełnienia zarzuconego mu czynu.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez
pełnomocnika oskarżyciela prywatnego, wyrokiem z dnia 18 marca 2026 r., sygn.
akt III Ka 710/25, uchylił wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej oskarżonego
M.M. i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do
ponownego rozpoznania.
Obrońca M.M. wniósł skargę na powyższy wyrok Sądu odwoławczego.
Zaskarżył go w całości i zarzucił „naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. zdanie drugie w zw.
z art. 454 § 1 k.p.k., polegające na uchyleniu wyroku Sądu Rejonowego Rzeszowie
Wydział II Kamy z dnia 22 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 607/23 i
przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w wyniku błędnego uznania, że
takie rozstrzygnięcie jest konieczne ze względu na regułę ne peius, tj. z uwagi na
zakaz wydania wyroku skazującego wobec oskarżonego, który został uniewinniony
w pierwszej instancji, co jest następstwem uznania przez Sąd odwoławczy, że
ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji nie odpowiada standardom
określonym w art. 7 k.p.k., podczas gdy w realiach sprawy taka przesłanka
przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie zachodzi, gdyż argumenty
Sądu odwoławczego sprowadzają się jedynie do polemiki z prawidłowymi
ustaleniami Sądu I instancji, bez sprecyzowania jakich konkretnie uchybień w
świetle wiedzy i doświadczenia życiowego, a także zasad logicznego rozumowania
dopuścił się Sąd I instancji w dokonanej ocenie materiału dowodowego.”
Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sadowi Okręgowemu w Rzeszowie do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W pisemnej odpowiedzi na skargę pełnomocnik oskarżyciela prywatnego
wniósł o jej oddalenia oraz o zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela
prywatnego kosztów zastępstwa adwokackiego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
III KS 28/26
3
Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy może uchylić zaskarżone
orzeczenie i przekazać je sądowi I instancji do ponownego rozpoznania tylko w
jednym z trzech przypadków: zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych,
konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości oraz
wówczas, gdy wydanie wyroku reformatoryjnego naruszyłoby regułę ne peius,
wskazaną w art. 454 § 1 k.p.k.
W niniejszej sprawie u podstaw rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w
Rzeszowie legło przekonanie tego Sądu o zasadności skazania M.M. za czyn
zarzucony mu prywatnym aktem oskarżenia. Sąd ad quem nie mógł jednak sam
wydać orzeczenia skazującego, gdyż stała temu na przeszkodzie reguła ne peius z
art. 454 § 1 k.p.k. Podstawa ta mieści się w katalogu przesłanek uchylenia wyroku
przez sąd odwoławczy, wymienionych w art. 437 § 2 k.p.k., a więc wydanie wyroku
kasatoryjnego w niniejszej sprawie w analizowanym zakresie było dopuszczalne.
Nie oceniając prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem
merytorycznym, w tym także trafności dokonanej przez Sąd drugiej instancji oceny
materiału dowodowego (nie leży to bowiem w kompetencjach Sądu Najwyższego w
postępowaniu w przedmiocie skargi na wyrok sądu odwoławczego - por. m.in.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2021 r., V KS 3/21), należy
stwierdzić, iż tak orzekając Sąd Okręgowy w Rzeszowie nie uchybił treści art. 437 §
2 k.p.k. Uchylił bowiem wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego
rozpoznania w oparciu o przesłankę z katalogu wymienionego w art. 437 § 2 k.p.k.,
dostatecznie motywując swoje rozstrzygnięcie. Stąd brak było podstaw do
skutecznego zaskarżenia wyroku Sądu odwoławczego w trybie art. 539a k.p.k.
Uzasadniając wyrok kasatoryjny, Sąd Okręgowy wskazał, że w świetle
materiału dowodowego, a zwłaszcza opinii biegłego, potwierdzającej wystąpienie u
pokrzywdzonego obrażeń, które mogły powstać wskutek kilkukrotnego uderzenia
przez oskarżonego ręką, istniały podstawy do skazania M.M. za zarzucony mu czyn.
Skoro bowiem obrażenia, których doznał pokrzywdzony, mogły powstać w wyniku
ciosów zadanych mu przez oskarżonego i K.Z., jak twierdzi pokrzywdzony, wspiera
to i czyni wiarygodną przedstawianą przez niego, a sprzeczną z wyjaśnieniami
oskarżonego, wersję zdarzenia. Tym samym, zdaniem Sądu odwoławczego,
całokształt okoliczności sprawy wskazuje na fakt, że oskarżony został niesłusznie
III KS 28/26
4
uniewinniony. Z uwagi na treść art. 454 § 1 k.p.k., konieczne było w tej sytuacji
uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do
ponownego rozpoznania.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia przedmiotowej skargi, Sąd
Najwyższy postanowił ją oddalić, o kosztach postępowania orzekając na podstawie
art. 636 § 1 k.p.k.
[WB]
[r.g.]
