III KS 25/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Kala
Dnia 3 lipca 2026 r.
w sprawie K. W.
oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 lipca 2026 r.,
skargi obrońcy oskarżonego
na wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 29 stycznia 2026 r., sygn. akt IV Ka 1300/25
uchylający wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie
z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 94/24/K
i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania
na podstawie art. 539e § 2 k.p.k.
postanowił
1. oddalić skargę;
2. kosztami sądowymi postępowania skargowego obciążyć
oskarżonego.
UZASADNIENIE
K. W. został oskarżony o to, że w okresie od 11 lipca 2019 roku do 1
kwietnia 2020 roku w W. działając z góry powziętym zamiarem reprezentując M. sp.
z o.o. KRS XXX doprowadził w celu osiągnięcia korzyści majątkowej do
niekorzystnego rozporządzenia mieniem B. sp. z o.o. z/s w W., poprzez
niewywiązanie się z zobowiązań finansowych wobec tejże spółki wynikających z
III KS 25/26
2
dwóch umów pośredniczenia w obrocie nieruchomościami z dnia 17 października
2018 roku zawartymi pomiędzy B. sp. z o.o. z/s w W. a M. sp. z o.o. z/s w K. i
wprowadził w błąd wyżej ww. nie wywiązując się z postanowień tej umowy,
powodując straty w łącznej kwocie 147.205,93 złotych na szkodę B. sp. z o.o., tj. o
przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 94/24/K, Sąd Rejonowy
dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie uniewinnił oskarżonego od popełnienia
zarzuconego mu czynu. Wyrok zawierał również rozstrzygnięcie dotyczące
oskarżonej P. W. .
Wyrok ten został w całości zaskarżony apelacją wywiedzioną na niekorzyść
oskarżonego przez prokuratora.
Po jej rozpoznaniu, Sąd Okręgowy w Krakowie, wyrokiem z dnia 29
stycznia 2026 r., sygn. akt IV Ka 1300/25, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał
sprawę Sądowi Rejonowemu dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie do ponownego
rozpoznania.
Skargę na kasatoryjny wyrok sądu odwoławczego wywiódł obrońca
oskarżonego, który zaskarżył ww. wyrok w odniesieniu do K. W. w całości,
zarzucając mu:
a) bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w postaci
nienależytej obsady sądu, ze względu na udział w składzie orzekającym sędziego
X.Y., wcześniej delegowanego na urząd sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie
na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym
przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), przy czym
wadliwość procesu powołania oraz towarzyszące jej okoliczności, które były już
rozpatrywane przez Sąd Najwyższy, takie jak jego delegacja do Ministerstwa
Sprawiedliwości od kwietnia 2018 r. do 30 czerwca 2019 r. i praca w tym
departamencie, uzyskanie delegacji do Sądu Okręgowego dzięki pracy w
Ministerstwie Sprawiedliwości i znajomości z ówczesnym sędzią Sądu Okręgowego
oraz jego silne powiązania z władzą wykonawczą w efekcie udzielenia poparcia do
KRS określonym osobom, zważywszy na rozpoznawanie w niniejszej sprawie
apelacji prokuratora wniesionej na niekorzyść oskarżonego od wyroku
III KS 25/26
3
uniewinniającego oraz treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, prowadzą do
naruszenia zewnętrznego aspektu niezawisłości sędziowskiej, tj. postrzegania
osoby sędziego, jako niezawisłej i całkowicie wolnej od wpływów władzy
wykonawczej, co skutkowało naruszeniem standardu niezawisłości i bezstronności
z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej
oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
b) naruszenie art. 454 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. polegające na
uchyleniu wyroku uniewinniającego ze względu na stwierdzenie, że uniewinnienie
jest przedwczesne, ponieważ materiał dowodowy jest niewystarczający do
rozstrzygnięcia sprawy, połączone ze wskazaniem sądowi I instancji konieczności
ponownej analizy zebranych dowodów oraz uzupełniającego przeprowadzenia
dowodów, co należy uznać za brak pewności sądu odwoławczego co do tego, że
na przeszkodzie wydaniu wyroku skazującego stoi wyłącznie zakaz z art. 454 § 1
k.p.k., przy jednoczesnym, sprzecznym z powyższym przyznaniu, że w jego ocenie,
materiał dowodowy daje podstawy do wydania wyroku skazującego, co implikuje
konieczność wydania wyroku kasatoryjnego z uwagi na art. 454 § 1 k.p.k.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w
Krakowie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że z przywołanej w skardze uchwały składu
połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu
Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I - 4110-1/20, absolutnie nie
wynika, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w
następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po dniu
17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu niezawisłości i bezstronności
i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art.
439 § 1 pkt 2 k.p.k. Wskazana bezwzględna przyczyna odwoławcza, zgodnie z
treścią powołanej uchwały, zachodzi wyłącznie wtedy, gdy wadliwość procesu
powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu
niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji
III KS 25/26
4
Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W
powyższym kontekście należy także przypomnieć, że Sąd Najwyższy w uchwale
składu siedmiu sędziów z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, odnosząc
się do ww. uchwały połączonych Izb, również wskazał, że brak jest podstaw do
przyjęcia a priori, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w
następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17
stycznia 2018 r. nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo
sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2
k.p.k. Oznacza to, że w świetle ww. uchwał, dla wykazania zaistnienia w konkretnej
sprawie stanu określanego mianem „nienależytej obsady sądu” nie wystarczy
odwołać się do instytucjonalnej nieprawidłowości powoływania sędziów na
podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w
składzie ustanowionym ustawą z 2017 r. Konieczne jest bowiem wykazanie in
concreto, że sędzia nie gwarantował chociażby minimalnego standardu
bezstronności i niezawisłości. To zaś należy uczynić odwołując się do testu, którego
elementy zostały opisane w obu ww. uchwałach Sądu Najwyższego (postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2022 r., II KK 85/22, zob. także postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2022 r., III KK 216/22, postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt V KK 171/22). Tego rodzaju
okoliczności w powyższym środku zaskarżenia nie wskazano. Nie stwierdzono ich
również z urzędu.
Rozwijając ten wątek wskazać należy, iż autor skargi, odwołując się do
orzeczeń Sądu Najwyższego zapadłych w innych sprawach, wywód w rzeczonym
obszarze oparł w istocie jedynie na tezie, że droga zawodowa sędziego
X.Y.(stanowiska i funkcje obejmowane w latach 2018 – 2023), a także fakt, iż
podpisywał listy poparcia kandydatom do Krajowej Rady Sądownictwa wskazują na
związek ww. sędziego z „osobami powiązanymi z władzą wykonawczą, w istocie z
Ministrem Sprawiedliwości”. W ocenie skarżącego okoliczność ta przełożyła się na
realia tej sprawy. Sędzia X.Y. rozpoznając sprawę, w której akt oskarżenia został
wniesiony przez prokuratora, czyli oskarżyciela publicznego podlegającego
organizacyjnie i merytorycznie Prokuratorowi Generalnemu, pełniącemu
III KS 25/26
5
jednocześnie funkcję Ministra Sprawiedliwości, uchylił bowiem wyrok uniewinniający,
pomimo braku podstaw uzasadniających takie rozstrzygnięcie.
Tego rodzaju argumentacja jest w oczywisty sposób niewystarczająca do
wykazania trafności analizowanego zarzutu. Dość wspomnieć, że zaskarżony wyrok
zapadł w czasie, gdy władzy wykonawczej nie sprawowały już osoby z „obozu
politycznego”, który władzę tę piastował w latach 2015 – 2023, a z którymi to
osobami - zdaniem skarżącego – miał być powiązany ww. sędzia.
Równie chybiony był zarzut oparty na tezie o obrazie art. 454 § 1 k.p.k. w zw.
z art. 437 § 2 k.p.k. Wbrew temu, co twierdzi skarżący, z całokształtu wywodów
zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wynika, że sąd odwoławczy był
przekonany, że istnieją podstawy do wydania wyroku skazującego. Eksponowane w
skardze, mało stanowcze stwierdzenia (np. o przedwczesności wydania wyroku
uniewinniającego), które pojawiły się w pisemnych motywach orzeczenia sądu
odwoławczego, nie świadczyły zaś o niespójności rozumowania organu ad quem,
ale wynikały z konieczności dochowania standardów wynikających z art. 442 § 3
k.p.k. Trafnie wskazuje się bowiem w doktrynie, że „w pisemnym uzasadnieniu sąd
odwoławczy, stwierdzając zasadność zarzutów apelacji wniesionej na niekorzyść
oskarżonego, powinien unikać jednoznacznego stwierdzenia, że w ponownym
postępowaniu należy go skazać. W części uzasadnienia dotyczącej oceny zarzutów,
sąd odwoławczy powinien natomiast wskazać błędy sądu pierwszej instancji, np. w
ocenie dowodów (naruszenie art. 7), których naprawienie w ponownym
postępowaniu może prowadzić do skazania. Oczywiste jest natomiast, że wskazania
sądu odwoławczego co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 442 § 3
nie mogą zawierać stwierdzeń co do rodzaju rozstrzygnięcia wydanego w
ponownym postępowaniu”. (D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M.
Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz
aktualizowany, Gdańsk 2026, komentarz do art. 454, teza 13).
Kierując się przywołaną argumentacją, Sąd Najwyższy, zgodnie z treścią art.
539e § 2 k.p.k., oddalił skargę, obciążając oskarżonego kosztami sądowymi
postępowania skargowego.
III KS 25/26
6
[J.J.]
[a.ł]
