III KO 2/26
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Artymiuk
Dnia 19 maja 2026 r.
Na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art.
429 § 1 k.p.k. odmawia przyjęcia wniosku skazanego D.B. z dnia
29 grudnia 2025 r. (wpływ do Sądu Najwyższego w dniu 9
stycznia 2026 r.) o wznowienie z urzędu postępowania w sprawie
Sądu Apelacyjnego w Krakowie o sygn. akt II AKo 237/25,
zakończonej zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2025 r. o
pozostawieniu bez dalszego biegu wniosków skazanego o
wyznaczenie obrońcy z urzędu, jako niedopuszczalnego z mocy
ustawy.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 29 grudnia 2025 r. (wpływ do Sądu Najwyższego w dniu 9
stycznia 2026 r.) skazany D.B. wniósł o wznowienie z urzędu postępowania Sądu
Apelacyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt II AKo 237/25, zakończonego
zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2025 r., którym to zarządzeniem Przewodniczący II
Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Krakowie pozostawił bez dalszego biegu
wnioski skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu.
Przy zakreślonym przedmiocie postępowania wynikającym z powołanego
wyżej pisma skazanego wskazać należy, że rozpoznanie każdego wniosku o
wznowienie postępowania, w tym również zawierającego sygnalizację potrzeby
III KO 2/26
2
orzekania przez sąd wznowieniowy z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), musi poprzedzać
badanie jego dopuszczalności – art. 545 § 1 k.p.k. w zw. ze stosowanymi
odpowiednio przepisami art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k.
Wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie sporządzony
osobiście przez D.B. jest niedopuszczalny z mocy ustawy, a to, w oparciu o
powołane wyżej przepisy art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k.,
musiało skutkować odmową jego przyjęcia.
W świetle art. 540 k.p.k. wznowienie dotyczy tylko „postępowania sądowego
zakończonego prawomocnym orzeczeniem (podkreślenie SN)”. Wszelkie zatem
podstawy wznowieniowe, w tym także i ta określona w art. 542 § 3 k.p.k., dotyczą
jedynie takiego postępowania.
Skazany domaga się natomiast wznowienia postępowania w zakresie decyzji
procesowej, która przybrała postać zarządzenia, nie będącego przecież
orzeczeniem. Nie budzi wątpliwości, że orzeczeniami są wyłącznie wyroki i
postanowienia, a nie zarządzenia [zob.: M. Kurowski (w:) D. Świecki (red.), Kodeks
postępowania karnego, Komentarz. Warszawa 2017, tom I, s. 447; J. Skorupka (w:),
R.A. Stefański, S. Zabłocki (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz,
Warszawa 2017, tom I, s. 1049; H. Paluszkiewicz (w:) K. Dudka (red.), Kodeks
postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2020, s. 234-235].
Co więcej, przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania karnego może
być postępowanie zakończone prawomocnym orzeczeniem kończącym
postępowanie i rozstrzygającym o głównym nurcie procesu. Do orzeczeń tych
należą w szczególności wyroki skazujące i uniewinniające lub postanowienia o
umorzeniu postępowania. Wprawdzie kończą postępowanie także prawomocne
orzeczenia wydawane w innych, także pobocznych nurtach procesu, jednak pod
warunkiem, że definitywnie zamykają rozpoznanie danej kwestii i powodują trwałe
skutki, a waloru takiego nie posiada zarządzenie o odmowie wyznaczenia obrońcy
z urzędu lub pozostawieniu wniosku w tym przedmiocie bez rozpoznania (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2018 r, II KZ 32/18).
Z związku z powyższym, wobec baku substratu zaskarżenia tym
nadzwyczajnym środkiem jakim jest wznowienie postępowania, należało zarządzić
jak na wstępie
III KO 2/26
3
[WB]
[a.ł]
