III KK 697/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 21 stycznia 2026 r.
SSN Dariusz Świecki
w sprawie P. P.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 21 stycznia 2026 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu
z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II Ka 90/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Limanowej
z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 475/23,
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. D. K. , jako
obrońcy skazanego wyznaczonemu z urzędu, kwotę 885,60
(osiemset osiemdziesiąt pięć 60/100) złotych, obejmującą już
należny VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie oraz
kwotę 16,10 (szesnaście 10/100) złotych tytułem zwrotu kosztów
korespondencji;
3. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
[J.J.]
III KK 697/25
2
UZASADNIENIE
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 12 czerwca
2025 r., sygn. akt II Ka 90/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w
Limanowej z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 475/23, wniósł obrońca P. P. .
Zarzucił w niej:
1. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów
postępowania, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7
oraz art. 410 k.p.k., co spowodowało wadliwą kontrolę odwoławczą wyroku przez
Sąd Okręgowy polegającą na tym, że Sąd ten ograniczył się do pobieżnego,
selektywnego rozpoznania zarzutów apelacyjnych i podtrzymał wyrok skazujący,
uznając, iż zeznania pokrzywdzonej A. K. oraz świadek J. K. w zakresie
obciążającym skazanego uznane zostały za w pełni wiarygodne, pomimo iż treść
tych zeznań nasuwała wątpliwości z uwagi na fakt występujących u pokrzywdzonej
zaburzeń mowy (afazja) bądź też pośredniego ich charakteru;
2. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów
postępowania, a mianowicie art. 201 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 170 § 1
pkt 5 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie:
- wniosków dowodowych obrońcy skazanego o dopuszczenie dowodu z
nowej opinii biegłych psychiatrów w sytuacji, w której biorąc pod uwagę treść opinii
biegłych M.Ż. oraz W.I. w zestawieniu z przedłożonymi przez oskarżonego
dowodami w postaci dokumentacji medycznej oraz opinii innych biegłych
psychiatrów obejmujących zbliżony okres opiniowania, wobec ujawnionych
sprzeczności oraz lakoniczności opinii wyłączającej możliwość oparcia o nią
ustaleń faktycznych, a przy tym uniemożliwiającą kontrolę sposobu, w jaki biegli
doszli do stawianych przez nich wniosków w zakresie pełnej poczytalności
skazanego przez cały okres objęty zarzutem, zasadnym było skorzystanie z nowej
opinii wydanej przez inny zespół psychiatrów, po zapoznaniu się przez ten zespół
ze wszystkimi opiniami złożonymi w toku postępowania;
- wniosków dowodowych skazanego o dopuszczenie dowodu z nowej opinii
psychiatryczno-psychologicznej odnoszącej się do pokrzywdzonej A. K. w sytuacji,
III KK 697/25
3
w której sporządzona w toku postępowania opinia biegłych nie pozostawała opinią
jasną oraz zupełną, a to z uwagi na niedostateczne uwzględnienie przez opiniujące
występujących u pokrzywdzonej zaburzeń mowy (afazji) oraz niedostateczne
rozważenie wpływu tych zaburzeń na sposób odbioru komunikowanych przez
pokrzywdzoną treści zarówno w toku korespondencji prowadzonej ze skazanym,
jak i w toku zeznań złożonych przez nią w toku postępowania przygotowawczego
oraz sądowego.
W opinii obrońcy taka fragmentaryczna ocena materiału dowodowego, połączona z
brakiem uzupełnienia istotnych luk dowodowych, skutkowała utrzymaniem wyroku
skazującego mimo niewyjaśnionych wątpliwości, co pozostaje w sprzeczności z
zasadą in dubio pro reo oraz domniemaniem niewinności i stanowi obrazę
wskazanych wyżej przepisów procesowych.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w całości
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi w postępowaniu
odwoławczym oraz zasądzenie kosztów obrony z urzędu udzielonej skazanemu w
postępowaniu kasacyjnym według norm prawem przypisanych i wydatków,
obejmujących koszty korespondencji w łącznej kwocie 16,10 zł.
W odpowiedzi na tę kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Kasacja ta jest oczywiście bezzasadna, dlatego podlegała oddaleniu na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Obrońca kwestionuje w niej kontrolę odwoławczą w zakresie podzielenia
przez Sąd drugiej instancji dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zeznań
pokrzywdzonej i jej matki jako wiarygodnych. Zdaniem obrońcy w niedostateczny
sposób uwzględniono bowiem występujące u pokrzywdzonej zaburzenia mowy
(afazja), zaś w odniesieniu do jej matki nie nadano odpowiedniego znaczenia temu,
że była ona świadkiem „ze słyszenia”, co w obydwu wypadkach wymagało
ostrożności w ocenie tych źródeł dowodowych. Rzecz w tym, że takie stwierdzenia
w żadnym razie nie podważają prawidłowo przeprowadzonej przez Sąd
odwoławczy kontroli instancyjnej. Obydwa orzekające w sprawie Sądy miały
przecież na uwadze omawiane tu okoliczności, zaś uznanie za wiarygodne zeznań
III KK 697/25
4
świadka, u którego stwierdzono zaburzenia mowy w postaci afazji czy też świadka
„ze słyszenia” samo w sobie w oczywisty sposób nie może świadczyć, że ocena
tych dowodów była niezgodna z art. 7 k.p.k. Sąd odwoławczy podkreślił już przy
tym, że depozycje pokrzywdzonej i jej matki wzajemnie ze sobą korespondują i są
zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, a to w szczególności z
dokumentami w postaci zestawienia operacji bankowych czy protokołem oględzin
płyty CD zawierającej konwersację między pokrzywdzoną a oskarżonym. W ocenie
Sądu Najwyższego, Sąd odwoławczy prawidłowo odniósł się do obydwu apelacji w
zakresie oceny omawianych dowodów, w szczególności co do tego, że oskarżony
miał wiedzę o stanie zdrowia pokrzywdzonej. Zarzut pierwszy kasacji ma wybitnie
polemiczny charakter. To zaś, że przeprowadzona ocena dowodów nie spełnia
oczekiwań obrony, nie świadczy o naruszeniu przez Sąd odwoławczy prawa.
W zakresie drugiego zarzutu kasacji dotyczącego nieuwzględnienia
wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodu z nowej opinii biegłych
psychiatrów co do oskarżonego oraz o dopuszczenie dowodu z nowej opinii
psychiatryczno-psychologicznej odnoszącej się do pokrzywdzonej, stwierdzić
trzeba, że przekonująco wypowiedział się już Sąd odwoławczy. Co do potrzeby
powołania biegłych psychiatrów celem wydania opinii dotyczącej oskarżonego Sąd
ten wskazał, że opinie zasadnicza i uzupełniająca psychiatrów nie zawierają
wadliwości, o jakich mowa w art. 201 k.p.k. Z kolei sama okoliczność, że
dotychczas uzyskane w sprawie opinie biegłych nie są przekonujące dla strony
procesowej nie może stworzyć podstawy do powołania w tej sprawie kolejnych
biegłych celem wydania nowej opinii. Opinię biegłego ocenia sąd i to ten organ
procesowy decyduje, czy jest ona dla niego zrozumiała i przekonująca w treści, czy
odpowiada na pytania zakreślające jej przedmiot i granice, czy jest wewnętrznie
spójna i niesprzeczna oraz czy nie rodzi wątpliwości co do jej merytorycznej
trafności. Jeżeli opinia spełnia powyższe wymogi, to sąd nie ma obowiązku
dopuszczania dowodu z dalszej opinii biegłego tylko dlatego, że złożona opinia jest
niekorzystna dla strony.
Sąd odwoławczy stwierdził, że sporządzona przez biegłych opinia
zasadnicza oraz uzupełniająca są jasne, logiczne i przekonywające. W opinii
zasadniczej biegli psychiatrzy jasno wskazali, że w chwili popełniania przestępstwa
III KK 697/25
5
działanie podejrzanego nie miało motywacji psychotycznej, podejrzany miał
zdolność do rozpoznania znaczenia czynów, jak i do pokierowania swoim
postępowaniem. Z kolei w opinii uzupełniającej biegli psychiatrzy podtrzymali w
całej rozciągłości sporządzoną przez nich opinię zasadniczą, a nadto wskazali, że
działania P. P. w przedmiotowej sprawie nie miały motywacji psychotycznej, a były
działaniami z chęci zysku, popełnianymi w przemyślany sposób. W ocenie Sądu
odwoławczego przedmiotowe opinie zawierały jasne odpowiedzi na sformułowane
do biegłych pytania, a wnioski dotyczące ściśle stanu poczytalności oskarżonego
trafnie odnosiły się do okresu, jak również do charakteru zarzucanego mu w
niniejszym postępowaniu czynu i są w tym zakresie wyczerpujące. Brak jest zatem
w ocenie Sądu podstaw do powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do
prawidłowości powyższych dokumentów. Jednocześnie na przydatność opinii
uzupełniającej w żadnym wypadku nie wpływa fakt, że została ona złożona przez
biegłych po terminie wyznaczonym przez Sąd Rejonowy. Tym samym Sąd
odwoławczy podzielił zapatrywania Sądu meriti w omawianej materii.
Podobnie brak było podstaw w ocenie Sądu odwoławczego do dopuszczenia
dowodu z opinii psychiatryczno-psychologicznej dotyczącej pokrzywdzonej, jako że
dowody z opinii sądowo-psychologicznej i uzupełniającej opinii sądowo-psychicznej,
są jasne i klarowne oraz udzielają odpowiedzi na postawione biegłym pytania. Już
Sąd meriti stwierdził, że oceniając zeznania świadka uwzględnił wnioski opinii
sądowo-psychologicznej z opinią uzupełniającą, w których wykluczono zdolność
pokrzywdzonej do konfabulacji, jak również stwierdzono, iż pokrzywdzona
przedstawiła okoliczności zdarzeń w taki sposób, jak je zapamiętała z
uwzględnieniem jej zaburzeń w zakresie mowy i logicznego myślenia.
Również zatem w zakresie opinii biegłych obrona polemizuje obecnie ze
stanowiskiem Sądu odwoławczego, wskazując na kwestie, które organ ten już miał
na uwadze i przekonująco odniósł się do nich. I tym razem obrońca nie wykazał, że
doszło do rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść
zaskarżonego wyroku, jak tego wymaga się od kasacji.
Nie doszło też do naruszenia wskazywanych w uzasadnieniu kasacji zasad
procesowych. Materiał dowodowy został oceniony obiektywnie w jego całokształcie,
zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k. Przypomnieć też trzeba, że do obrazy art. 5 § 2
III KK 697/25
6
k.p.k. może dojść wyłącznie wtedy, gdy to w ocenie sądu ujawniły się wątpliwości, o
jakich tam mowa (względnie powinny się pojawić), a nie wówczas, gdy takie
wątpliwości - jak w niniejszej sprawie - dostrzega wyłącznie strona procesu bądź jej
procesowy przedstawiciel. Uzasadnienie wniesionej kasacji wskazuje, że obrońca
stara się w istocie podważyć przyjęte w sprawie przez Sąd Rejonowy ustalenia
faktyczne, w pełni zaaprobowane następnie przez Sąd odwoławczy. Nie temu
celowi służy jednak nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest kasacja.
Mając to wszystko na uwadze, Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy jako
oczywiście bezzasadną, i z tego powodu obciążył skazanego kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego, zasądzając na rzecz obrońcy z urzędu stosowne
wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie oraz wnioskowaną
przez obrońcę kwotę tytułem zwrotu poniesionych kosztów korespondencji.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w postanowieniu.
[J.J.]
[a.ł]
