III KK 630/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 grudnia 2025 r.
SSN Tomasz Artymiuk
w sprawie D.G.
skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 19 grudnia 2025 r.
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 248/24,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 6 maja 2024 r., sygn. akt III K 90/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego D.G. kosztami postępowania
kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 maja 2024 r., sygn. akt III K 90/23, Sąd Okręgowy w
Kielcach uznał D.G. za winnego tego, że w dniu 1 października 2022 r. w K. w
zamiarze, aby M.K. oraz dwie inne ustalone osoby popełniły czyn zabroniony
polegający na wzięciu udziału w pobiciu R.K. poprzez zadawanie mu uderzeń po
III KK 630/25
2
całym ciele, w którym narażono go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia
albo ciężkiego oraz średniego uszczerbku na zdrowiu, ułatwił im jego popełnienie,
w ten sposób, że zwabił w/w do mieszkania gdzie przebywali w/w oraz opuścił je, tj.
popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. i za ten czyn
wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Orzekł także, wobec tego
skazanego, środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia za doznaną
krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego koty 2.000 zł oraz zaliczył D.G.
na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej w wyroku okres zatrzymania w
sprawie, a także rozstrzygnął w przedmiocie kosztów.
Od powyższego wyroku apelację wywiódł obrońca D.G. adw. M.D.
zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
mający istotny wpływ na jego treść polegający na przyjęciu wbrew zgromadzonym
dowodom i wyjaśnieniom oskarżonego, że doszło do popełnienia czynu
zabronionego i zawinionego przez oskarżonego. W uzasadnieniu środka
zaskarżenia obrońca wskazał, że przeciwko w/w stwierdzeniom przemawiają
zarówno wyjaśnienia D.G., jak i obiektywny dowód w postaci zapisu monitoringu.
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 248/24 Sąd
Apelacyjny w Krakowie zmienił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji w ten
sposób, że na podstawie art. 455 k.k. poprawił błędną kwalifikację prawną czynu
przypisanego skazanemu o art. 4 § 1 k.k., zaś w pozostałym zakresie wyrok
utrzymał w mocy.
Kasację od wyroku Sądu drugiej instancji wniósł obrońca skazanego D.G..
Zaskarżył wyrok Sądu odwoławczego w całości, podnosząc rażące naruszenie
przepisów prawa, tj. obrazę przepisów postępowania w postaci art. 410 w zw. z art.
458 k.p.k., poprzez nieuwzględnienie przy rozpoznawaniu apelacji od wyroku Sądu
Okręgowego w Kielcach całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,
to jest pominięcie w swoich rozważaniach wyjaśnień i wniosków dowodowych
skazanego D.G., które zgłaszał on dwukrotnie już na etapie postępowania
przygotowawczego (k. 726 akt) oraz pominięcie zeznań świadków B. R. oraz R. K.
obu niezmiernie istotnych dla oceny zasadności postawionego D.G. zarzutu oraz
oceny zasadności zarzutów apelacji wniesionej na jego korzyść, ponadto poprzez
pominięcie skonfrontowania protokołów obu oględzin nagrania monitoringu z daty
III KK 630/25
3
zdarzenia: z etapu postępowania przygotowawczego oraz postępowania przed
sądem I instancji i nieprawidłową ocenę znaczenia przesunięcia czasowego
zalegającego w aktach sprawy nagrania monitoringu dla oceny wyjaśnień
skazanego D.G. niezmiernie istotnych dla oceny zasadności postawionego D.G.
zarzutu oraz oceny zasadności zarzutów apelacji wniesionej na jego korzyść .
Formułując przytoczone zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w
Krakowie.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną należało oddalić
na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie należy przypomnieć autorowi nadzwyczajnego środka
zaskarżenia, że postępowanie kasacyjne w sprawach karnych nie służy
weryfikowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sądach niższej instancji, co jak
trafnie zwrócił uwagę prokurator w odpowiedzi na kasację, ma miejsce na gruncie
analizowanej sprawy. Podniesiony przez obrońcę skazanego w nadzwyczajnym
środku zaskarżenia zarzut kwestionujący ocenę dowodów w istocie swej
adresowany jest wprost do orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Podważa bowiem
stan faktyczny przez ten Sąd ustalony i zaaprobowany przez Sąd drugiej instancji.
Sąd Apelacyjny w Krakowie poprawnie odniósł się do podniesionego w
apelacji zarzutu, przekonująco wskazując, dlaczego w jego ocenie zebrany materiał
dowodowy był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie i w ich
następstwie podjęcia określonych w wyroku rozstrzygnięć procesowych. Sąd
odwoławczy prawidłowo skontrolował przebieg przeprowadzonego postępowania
dowodowego przed Sądem pierwszej instancji. Warto nadmienić w tym miejscu, że
Sąd drugiej instancji aprobując kontrolowane rozstrzygniecie Sądu Okręgowego nie
pozostał obojętny wobec zauważanych niedostatków uzasadnienia Sądu pierwszej
instancji, w szczególności w zakresie oceny wyjaśnień skazanego, akcentując je
oraz jednocześnie zaznaczając, że kontroli instancyjnej podlega rzeczone już
orzeczenie Sądu Okręgowego w Kielcach, a nie jego uzasadnienie.
III KK 630/25
4
Odnosząc się wprost do zarzutu kasacji należy stwierdzić, że Sąd
Apelacyjny w Krakowie miał na uwadze całokształt materiału dowodowego
zgromadzonego w niniejszej sprawie, do którego odwołuje się skarżący w swojej
skardze, w tym w szczególności zapis monitoringu. Sąd dokonał analizy zeznań
R.K. oraz wspierających je dowodów w postaci zeznań E.W. i W.S. przedstawiając
przekonującą argumentację wskazującą na powody, dla których powołane przez
obrońcę skazanego dowody w postaci twierdzeń B.R. oraz R.K. nie mogą
prowadzić do odmiennych ustaleń aniżeli poczynione przez Sąd Okręgowy w
Kielcach. Wskazane wcześniej zeznania R.K., E.W. oraz W.S. korelują ze sobą, a
zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia
życiowego, pozwalają na przyjęcie i ustalenie w sprawie niniejszej wyłaniającej się
z dowodów przez te osobowe źródła przedstawionych wersji wydarzeń, a
odrzucenie z przedstawionych szczegółowo w uzasadnieniu Sądu odwoławczego
względów, innych wersji (zob. s. 29-.35 uzasadnienia Sądu Apelacyjnego w
Krakowie). Było to postąpienie trafne, które znalazło swoje odzwierciedlenie w
pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Wobec powyższego brak
konieczności przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego w
niniejszej sprawie.
Ustalony przez Sąd pierwszej instancji i zaaprobowany przez Sąd drugiej
instancji stan faktyczny wobec przedstawionej w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego
rozbudowanej argumentacji nie budzi bowiem wątpliwości. Skarżący zaś w treści
sporządzonego nadzwyczajnego środka zaskarżenia próbuje przekonać, że
zgromadzone w sprawie dowody winny być ocenione inaczej, zgodnie z punktem
widzenia jej autora. Polemizuje zatem z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów,
zaaprobowaną przez Sąd odwoławczy, a ponadto kolejny raz przedstawia
okoliczności już rozważane i oceniane także przez ten Sąd, jako wyraz braku
akceptacji niekorzystnego rozstrzygnięcia zapadłego na skutek nieuwzględnienia
zarzutów apelacyjnych. Na poparcie swego twierdzenia dotyczącego pominięcia
kwestii przesunięcia czasowego nagrania monitoringu, nie przedstawia praktycznie
żadnej, a co dopiero przekonującej argumentacji, która mogłaby wzruszyć ustalenia
faktyczne dokonane w oparciu o wskazany już wyżej materiał dowodowy,
zgromadzony w sprawie.
III KK 630/25
5
Uwzględniając całokształt przeprowadzonych powyżej rozważań i nie
stwierdzając, aby Sąd Apelacyjny w Krakowie dopuścił się naruszenia przepisów
wskazanych w kasacji, a jednocześnie nie dostrzegając okoliczności
uprawniających do orzekania w zakresie szerszym (art. 536 k.p.k.), orzeczono jak
w części dyspozytywnej postanowienia.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na
podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., obciążając nimi skazanego.
[WB]
[r.g.]
