III KK 62/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 14 kwietnia 2026 r.
SSN Barbara Skoczkowska
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2026 r.
w sprawie D.B.,
skazanego z art. 178a § 4 k.k.,
z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji Prokuratora Rejonowego w Nisku,
od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu,
z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II Ka 217/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Nisku,
z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 330/23
postanowił:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt II K
330/23, D.B. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., za
które na mocy tego przepisu wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności
oraz na mocy art. 39 pkt 3 k.k. w zw. z art. 42 § 3 k.k. orzeczono wobec niego
środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych
na okres 10 lat uznając, że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony
szczególnymi okolicznościami.
III KK 62/26
2
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, po rozpoznaniu apelacji obrońcy
oskarżonych oraz prokuratora Rejonowego w Nisku, który zaskarżył wyrok w części
dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego z art. 42 § 3 k.k.,
wyrokiem z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II Ka 217/25, zaskarżony wyrok
utrzymał w mocy.
Kasacje od tego wyroku wniósł na niekorzyść skazanego D.B., Prokurator
Rejonowy w Nisku. Zaskarżając go w części zarzucił:
„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa, a
mianowicie: przepisów postępowania tj. art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k.-
poprzez niedostateczne rozważenie zarzutu podniesionego w apelacji
Prokuratora Rejonowego w Nisku, a w szczególności zupełne pominięcie w
toku orzekania o wymiarze środka karnego okoliczności dotyczących
uprzedniej karalności oskarżonego, popełnienia kolejnego przestępstwa mimo
obowiązujących zakazów, brak poszanowania dla bezpieczeństwa w ruchu
lądowym, które miały wpływ na ocenę istnienia wyjątkowego wypadku
opisanego w treści art. 42§3 kk, co w konsekwencji doprowadziło
nierozpoznania sprawy przez Sąd Odwoławczy w granicach apelacji oraz
nienależytego wyjaśnienia zasadności rozstrzygnięcia Sądu Odwoławczego,
a co skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy wyroku Sądu I instancji.”
Podnosząc taki zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej
części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońca skazanego wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu
z dnia 16 grudnia 2025 r., kasacja została przyjęta i przedstawiona Sądowi
Najwyższemu do rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2026 r., Przewodniczący Wydziału III
Karnego Sądu Najwyższego, nie stwierdził braków formalnych kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Prokuratora Rejonowego w Nisku jest niedopuszczalna z mocy
ustawy i dlatego należało pozostawić ją bez rozpoznania.
III KK 62/26
3
Zgodnie z treścią art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść można wnieść
jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania.
Ograniczenie to zgodnie z § 4 tego przepisu, nie dotyczy kasacji wniesionej z
powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz kasacji jednego z podmiotów
szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k.
Tymczasem jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Sąd Okręgowy w
Tarnobrzegu utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji, mocą którego D.B. został
skazany za czyn z art. 178a § 4 k.k., a dla tej sprawy nie ma jakiegokolwiek
znaczenia, że wymierzona kara pozbawienia wolności miała bezwarunkowy
charakter, brak jest również jakiegokolwiek rozstrzygnięcia umarzającego
postępowanie.
We wniesionej kasacji prokurator nie wskazał również na żadne z uchybień
określonych w art. 439 k.p.k.
Tak zredagowaną kasację należało więc pozostawić bez rozpoznania jako
niedopuszczalną z mocy ustawy.
Na zakończenie należy podkreślić, że Sąd Najwyższy z uwagi na
niedopuszczalność kasacji, nie badał w tej sprawie czy SSO X.Y. orzekająca w tej
sprawie jako jednoosobowy Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu spełniła wymogi
niezależności i bezstronności sądu w kontekście ewentualnego zaistnienia
bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k. Nie można jednak
nie zauważyć, że sędzia ta jest w bardzo podobnej sytuacji jak SSO X.Y.1 która
wcześniej orzekała w tej sprawie i z uwagi na to, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia
24 czerwca 2025 r, sygn. akt III KK 253/25, na mocy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., uchylił
wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 21 listopada 2024 r, sygn. akt II Ka
291/24, którym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 6 czerwca 2024
r., sygn. akt II K 330/23, a który obecnie wyrokiem z 9 października 025 r., sygn. II
Ka 217/25 został utrzymany w mocy (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego w
sprawach: III KK 386/24, III KK 208/24, III KK 580/24, III KK 305/25). Takie
postępowanie musi co najmniej budzić zastanowienie.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
[WB]
[a.ł]
III KK 62/26
4
