III KK 541/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 listopada 2025 r.
SSN Zbigniew Puszkarski
w sprawie D. S.
skazanego za czyn z art. 286 § 1 k.k.s. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 27 listopada 2025 r.
wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. akt III
K 186/14, rozstrzygnął o odpowiedzialności karnej dwóch oskarżonych, w tym D. S.
. Po połączeniu kar wymierzonych za przypisane przestępstwa wymierzył D.S. karę
łączną 6 lat pozbawienia wolności.
Wyrok ten, zaskarżony m.in. przez obrońcę oskarżonego D.S. , Sąd
Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt II AKa 252/21,
zmienił m.in. w odniesieniu do tego oskarżonego, co nie rzutuje jednak na
dolegliwość wynikającą z wyroku Sądu meriti, bowiem utrzymano w mocy skazanie
na karę jednostkową 6 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny.
III KK 541/25
2
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca aktualnie skazanego
D.S. . Podniósł zarzut rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia - art 439 § 3 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2a k.p.k., art. 167
k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. oraz art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457
§ 3 k.p.k. i postulował uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie w
zaskarżonej części oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w
Krakowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Nadto
obrońca zwrócił się o wstrzymanie wykonania wymierzonej skazanemu kary 6 lat
pozbawienia wolności, do czasu rozpoznania kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek obrońcy skazanego D. S. o wstrzymanie wykonania kary (w świetle art.
532 § 1 k.p.k. powinno być: o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w
zakresie kary pozbawienia wolności) nie zasługuje na uwzględnienie. Już na
wstępie trzeba zaznaczyć, że w żaden sposób nie został uzasadniony, co sugeruje,
że obrońca samo wniesienie kasacji uznaje za wystarczającą przesłankę do
wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Tak oczywiście nie jest, natomiast
zasadnicze znaczenie mają domniemanie prawidłowości prawomocnego wyroku
oraz treść art. 9 § 1 k.k.w., nakazującego bezzwłoczne wszczęcie postępowania
wykonawczego, gdy orzeczenie stało się wykonalne. Instytucja, o której mowa w
art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, a wobec tego nie podlega wykładni
rozszerzającej. Jej zastosowanie powinno mieć miejsce, gdy już wstępny ogląd
kasacji prowadzi do wniosku, że prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi jest
wysokie, nadto że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby
spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne
skutki, co w efekcie doprowadzi do jego pokrzywdzenia.
Nie ma powodów by uznać, że powyższe przesłanki zachodzą w przedmiotowej
sprawie. Pierwszym i wydaje się, że najbardziej znaczącym zarzutem kasacji jest
zarzut rażącego naruszenia przez Sąd odwoławczy art 439 § 3 k.p.k. w zw. z art.
117 § 2a k.p.k., mającego skutkować pozbawieniem skazanego prawa do sądu
oraz prawa do obrony, o którym mowa w art. 6 k.p.k. Rozpoznanie tego zarzutu (nie
jest zrozumiałe, dlaczego obrońca wymienił art. 439 § 3 k.p.k., który odnosi się do
innej sytuacji procesowej – uprawnienia określonych podmiotów do udziału w
III KK 541/25
3
posiedzeniu, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie czy w sprawie zaistniała
bezwzględna przyczyna odwoławcza) i pozostałych zarzutów nastąpi na rozprawie
kasacyjnej, obecnie można poprzestać na spostrzeżeniu, że Sąd ad quem
obszernie tłumaczył, tak w protokole rozprawy apelacyjnej, jak w pisemnym
uzasadnieniu wyroku, dlaczego uznał za dopuszczalne przeprowadzenie rozprawy
pomimo nieobecności oskarżonego i jego obrońcy, chociaż usprawiedliwiali powód
niestawiennictwa (oskarżony załączając zaświadczenie lekarskie) i wnosili o
odroczenie rozprawy.
Pozostałe dwa zarzuty, zwłaszcza zarzut rażącego naruszenia art 433 § 1 i 2
k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., mającego wynikać z „nierozpoznania sprawy w
granicach zaskarżenia i nierozważeniu przez Sąd Odwoławczy pisemnych
zarzutów apelacji” są typowymi zarzutami kasacyjnymi, których szczegółowe
zbadanie nastąpi na rozprawie; wstępnie trzeba odnotować, że pisemne
uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest dość obszerne, nawiązuje do zarzutów
apelacji i zawiera ich ocenę. Kwestia, czy jest ona wnikliwa na tyle, że przekonuje o
zachowaniu standardu kontroli instancyjnej również zostanie rozstrzygnięta na
rozprawie kasacyjnej.
Z tych względów, nadto mając w polu widzenia stanowisko prokuratora,
który w pisemnej odpowiedzi na kasację ocenia ją jako oczywiście bezzasadną,
Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
