III KK 467/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 22 października 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 października 2025 r.
sprawy A. M. i M. M.
skazanych za czyny z art. 191 § 2 k.k. i inne
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych,
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 18 listopada 2024 r., sygn. akt IV Ka 1429/24
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód
w Szczecinie
z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt V K 347/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanych A. M. i M. M. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt V K 347/23, A. M. uznano za winnego
III KK 467/25
2
popełnienia czynów: z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzono
karę roku pozbawienia wolności oraz z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za
który wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności. Wymierzone kary jednostkowe
połączono węzłem kary łącznej w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia
wolności. Natomiast M. M. uznano za winnego czynu z art. 191 § 2 k.k., za który
wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności.
Po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonych, wyrokiem Sądu
Okręgowego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2024 r., sygn. akt IV Ka 1429/24,
zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że dokonano modyfikacji opisów
czynów. W pozostałym zakresie wobec ww. oskarżonych utrzymano wyrok w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanych,
zaskarżając go w pkt. II (dotyczącym utrzymania w mocy) na ich korzyść i
zarzucając:
„I. W zakresie utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie, co do
przypisania skazanemu A. M. przestępstwa z art. 278§1 kk w zw. z art. 64§1 kk
(punkt I, podpunkt A części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w
Szczecinie V Wydziału Karnego):
• rażące naruszenie prawa materialnego w postaci art. 278§1 kk w zakresie
kwalifikacji prawnej czynu przypisanego skazanemu A. M. poprzez błędną jego
wykładnię i uznanie, że dopuścił się on jego popełnienia, podczas gdy
prawidłowo ustalony stan faktyczny przeczy realizacji przez skazanego znamion
przywołanego przepisu, tj. „zaboru w celu przywłaszczenia";
II. W zakresie utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie, co do
przypisania skazanemu A. M. przestępstwa z art. 191 §2 kk w zw. z art. 64§1 kk
(punkt I, podpunkt B części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w
Szczecinie V Wydziału Karnego):
• rażące naruszenie prawa materialnego w postaci art. 191 §2 kk w brzmieniu
obowiązującym na dzień wyrokowania poprzez błędną jego wykładnię i uznanie,
że skazany A. M. dopuścił się jego popełnienia, „bowiem wykładnia językowa
słowa zmusza użytego w przepisie nie pozwala uznać, że słowo to odnosi się
tylko do zmuszania skutecznego, a czyn pozostaje przestępstwem formalnym”,
podczas gdy na mocy nowelizacji przepisu z dnia 07.07.2022 r. czyn ten jest
III KK 467/25
3
przestępstwem materialnym, a zatem zastosowanie przez sprawcę wskazanych
w ustawie „środków”, ale bez osiągnięcia skutków, stanowi co najwyżej
usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 191 §2 kk;
III. W zakresie utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie, co
do przypisania skazanemu M. M. przestępstwa z art. 191 §2 kk w zw. z art. 64§1
kk (punkt II części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie V
Wydziału Karnego):
• rażące naruszenie prawa materialnego w postaci art. 191 §2 kk w brzmieniu
obowiązującym na dzień wyrokowania poprzez błędną jego wykładnię i uznanie,
że skazany M. M. dopuścił się jego popełnienia, „bowiem wykładnia językowa
słowa zmusza użytego w przepisie nie pozwala uznać, że słowo to odnosi się
tylko do zmuszania skutecznego, a czyn pozostaje przestępstwem formalnym",
podczas gdy na mocy nowelizacji przepisu z dnia 07.07.2022 r. czyn ten jest
przestępstwem materialnym, a zatem zastosowanie przez sprawcę wskazanych
w ustawie „środków”, ale bez osiągnięcia skutków, stanowi co najwyżej
usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 191 §2 kk”.
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uniewinnienie
skazanych bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu.
W odpowiedzi na kasację, Prokurator Rejonowy Szczecin-Zachód w
Szczecinie wniosła o oddalenie tej kasacji jako bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu
uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia
prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Zgodnie z
utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oczywista bezzasadność kasacji
zachodzi w sytuacji, gdy już w wyniku pobieżnej analizy zarzutów w niej zawartych
nasuwa się spostrzeżenie, iż nie są one trafne, a przedstawione w niej wnioski nie
odpowiadają zaistniałym w sprawie realiom procesowym. Taka sytuacja występuje
w niniejszej sprawie.
III KK 467/25
4
Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, sformułowanego w
odniesieniu do A. M. , mającego polegać na rażącym naruszeniu prawa
materialnego w postaci art. 278 § 1 k.k., wskazać należy, że jego redakcja (jak i
redakcja pozostałych zarzutów) nie odpowiada wymogom kasacji w układzie
procesowym przedmiotowej sprawy, bo Sąd II instancji nie stosował wskazanego
przepisu po dokonaniu jego uprzedniej wykładni. Zarzut ten stanowi powielenie
zarzutu apelacji jednego z obrońców oskarżonych, do którego Sąd II instancji
odniósł się rzetelnie w rubryce 3.1. Sąd odwoławczy trafnie i przekonująco odniósł
się tam do ziszczenia się w realiach sprawy znamienia „zaboru w celu
przywłaszczenia”, uznając za niezasadną argumentację obrony o zabraniu torby w
celu ustanowienia na niej zastawu czy wyegzekwowania zwrotu długu przez
pokrzywdzonego F. N. . Wypowiedź Sądu Okręgowego w tym zakresie stanowi
wystarczającą i trafną reakcję na podniesiony zarzut obrony.
Również pozostałe dwa zarzuty, zredagowane w odniesieniu do obu
skazanych A. M. i M. M. , tożsame w swej treści, a dotyczące rażącego naruszenia
prawa materialnego w postaci art. 191 § 2 k.k., nie mogły skutkować
rozstrzygnięciem zgodnym z kierunkiem kasacji. Wskazane zarzuty również zostały
już podniesione przez obronę w postępowaniu odwoławczym, do czego Sąd
Okręgowy ustosunkował się w rubryce 3.12., trafnie tam wyjaśniając, że czasownik
„zmusza” odpowiada zarówno formie dokonanej, jak i niedokonanej tej czynności, i
nie oznacza, że musi być ona skuteczna. Interpretacja obrońcy dotycząca
zmienionego brzmienia przepisu i generująca w jego ocenie podstawę do przyjęcia
co najwyżej usiłowania dokonania ww. przestępstwa w przedmiotowej sprawie
względem obu skazanych okazała się chybiona.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych
przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535
§ 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanych, jako oczywiście
bezzasadnej.
Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści ogólnej reguły z art.
636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
III KK 467/25
5
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[J.J.]
[a.ł]
