III KK 409/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 września 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie P. K. (poprzednio: K.),
skazanego z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 17 września 2025 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 1123/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie
z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV K 1197/21,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
skazanego.
obciążyć
[J.J.]
UZASADNIENIE
W sprawie złożonej podmiotowo P. K. (obecnie: K.), wyrokiem Sądu
Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt
IV K 1197/21, został uznany za winnego ciągu przestępstw określonych z art. 291 §
III KK 409/25
2
1 k.k., popełnionych wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, polegających na
tym, że:
1. w nieustalonym dokładnie czasie, w okresie od 13 czerwca 2018 r. do 13
marca 2019 r. pomagali do ukrycia motoru marki A. o wartości 4350 euro, wiedząc,
że pochodzi on z dokonanej na terenie Niemiec kradzieży, w ten sposób, że brali
udział w przetransportowaniu tego pojazdu, a następnie jego ukryciu w uprzednio
wynajętym w tym celu przez P. K. garażu przy ul. […] w S., do którego kluczami
dysponował po dniu 28 lutego 2019 r. także B. O. działając w ten sposób na szkodę
H. B.; tj. popełnienia przestępstwa z art. 291 § 1 k.k., a w K. M. - czynu z art. 291 §
1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
2. w nieustalonym dokładnie czasie, w okresie od 11 sierpnia 2018 r. do 13
marca 2019 r. pomagali do ukrycia motoru marki K. o wartości 3700 euro, wiedząc,
że pochodzi on z dokonanej na terenie Niemiec kradzieży w ten sposób, że brali
udział w przetransportowaniu tego pojazdu, a następnie jego ukryciu w uprzednio
wynajętym w tym celu przez P. K. garażu przy ul. […] w S., do którego kluczami po
dniu 28 lutego 2019r. dysponował także B. O. działając w ten sposób na szkodę M.
S.;
3. w nieustalonym dokładnie czasie, w okresie od 9 października 2018 r. do 13
marca 2019 r. pomagali do ukrycia motoru marki H. o wartości 10.000 euro,
wiedząc, że pochodzi on z dokonanej na terenie Niemiec kradzieży w ten sposób,
że brali udział w jego przetransportowaniu, a następnie ukryciu w uprzednio
wynajętym w tym celu przez P. K. garażu przy ul. […] w S., do którego kluczami
dysponował po dniu 28 lutego 2019 r., także B. O. działając w ten sposób na
szkodę A. T.;
4. w nieustalonym dokładnie czasie, w okresie od 18 października 2018 r. do 13
marca 2019 r. pomagali do ukrycia motoru marki K. o wartości 7.000 euro, wiedząc,
że pochodzi on z dokonanej na terenie Niemiec kradzieży w ten sposób, że brali
udział w przetransportowaniu tego pojazdu, a następnie jego ukryciu w uprzednio
wynajętym w tym celu przez P. K. garażu przy ul. […] w S., do którego kluczami
dysponował po dniu 28 lutego 2019 r., także B. O. działając w ten sposób na
szkodę T. S.;
III KK 409/25
3
5. w nieustalonym dokładnie czasie, w okresie od 4 listopada 2018 r. do 13
marca 2019 r. pomagali do ukrycia motoru marki Y. o wartości 8500 euro, wiedząc,
że pochodzi on z dokonanej na terenie Niemiec kradzieży w ten sposób, że brali
udział w przetransportowaniu tego pojazdu, a następnie jego ukryciu w uprzednio
wynajętym w tym celu przez P. K. garażu przy ul. […] w S., do którego kluczami
dysponował po dniu 28 litego 2019 r. także B. O. działając w ten sposób na szkodę
F. W.;
6. w nieustalonym dokładnie czasie, w okresie od 29 grudnia 2018 r. do 13
marca 2019 r. pomagali do ukrycia motoru marki S. o wartości 6000 euro, wiedząc,
że pochodzi on z dokonanej na terenie Niemiec kradzieży w ten sposób, że brali
udział w przetransportowaniu tego pojazdu, a następnie jego ukryciu w uprzednio
wynajętym w tym celu przez P. K. garażu przy ul. […] w S., do którego kluczami
dysponował od dnia 28 lutego 2019 r., także B. O. działając w ten sposób na
szkodę A. D.;
za który to ciąg przestępstw, na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.
oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k., wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 30
każda stawka.
Od tego wyroku apelację wnieśli obrońcy oskarżonego.
Pierwszy z nich, podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania mającą
wpływ na treść orzeczenia (art. 14 § 1 k.p.k. w zw. art. 399 k.p.k. w zw. art. 17 § 1
pkt 9 k.p.k.; art. 7 k.p.k. ) oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za
podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść, a także podnosząc zarzut
rażącej niewspółmierności kary – wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie jego zmianę i uniewinnienie
oskarżonego od wszystkich przypisanych mu przestępstw.
Drugi z obrońców, podnosząc zarzuty mającej wpływ na treść orzeczenia
obrazy przepisów postępowania (art. 7 k.p.k.; art. 410 k.p.k.), błędu w ustaleniach
faktycznych stanowiących podstawę wyroku oraz rażącej niewspółmierności
orzeczonej kary, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie
III KK 409/25
4
oskarżonego P. K. w całości od przypisanych mu czynów, ewentualnie obniżenie
kary wymierzonej oskarżonemu P. K. do roku pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt
IV Ka 1123/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Od orzeczenia Sądu II instancji kasację wniósł obrońca skazanego, który
podniósł zarzuty mającej istotny wpływ na treść orzeczenia, rażącej obrazy
przepisów postępowania:
1. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nieprawidłowe
przeprowadzenie kontroli odwoławczej, tj. w zakresie apelacji obrońcy skazanego
P. K., a to poprzez nienależyte i nierzetelne:
- ustosunkowanie się do zarzutu obrazy przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k. poprzez
dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, w zakresie
jakim Sąd Rejonowy uznał, iż oskarżony P. K.1 wspólnie i w porozumieniu ze
współoskarżonymi brał udział w przetransportowaniu motocykli, a następnie
ukrywał je w uprzednio wynajętych w tym celu garażach,
- ustosunkowanie się do zarzutu obrazy przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k. poprzez
dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, skutkującą
błędnym przyznaniem waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego H. K.
złożonym w toku postępowania przygotowawczego,
- ustosunkowanie się do zarzutu obrazy przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k. poprzez
dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, skutkującą
błędnym uznaniem wyjaśnień B. O. za wiarygodne w zakresie jakim twierdził, że o
pomoc w transporcie motocykli poprosił go P. K.,
- ustosunkowanie się do zarzutu obrazy przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k. poprzez
dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, skutkującą
błędnym uznaniem wyjaśnień B. O. za niewiarygodne i kłamliwe w zakresie jakim
zaprzeczał on, że w procederze transportu motorów brał udział oskarżony P. K.,
jako że wyjaśnienia w tym zakresie są sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego H.
K., który w swych pierwszych zeznaniach stwierdził, że było to przed zatrzymaniem
P. K. i są próbą nieobciążania P. K.;
III KK 409/25
5
- ustosunkowanie się do zarzutu obrazy przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k. poprzez
dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, skutkującą
błędnym uznaniem zeznań świadka F. K. za wnoszące niewiele do sprawy,
- ustosunkowanie się do zarzutu obrazy przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k. poprzez
dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, skutkującą
błędnym uznaniem zeznań świadka S. K. za wnoszące niewiele do sprawy
oraz poprzez zaakceptowanie wadliwej, dowolnej i sprzecznej z zasadami wiedzy i
logicznego rozumowania oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy,
co skutkowało przeanalizowaniem przez Sąd zarzutów w apelacji w sposób
odbiegający od standardów kontroli instancyjnej, a co doprowadziło do błędnego
utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku, który jest niesłuszny w zakresie
skazania P. K.;
2. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nieprawidłowe
przeprowadzenie kontroli odwoławczej, a to poprzez nienależyte i nierzetelne
rozpoznanie w zakresie apelacji obrońcy skazanego P. K. , zarzutu błędu w
ustaleniach faktycznych w zakresie uznania, iż:
- oskarżeni brali udział w przetransportowaniu pojazdu m-ki H. o wartości 10000
euro, w celu ukrycia go i ukrywali go w garażu przy ul. […] w S.;
- oskarżony P. K. pełnił zasadniczą rolę w procederze,
co skutkowało przeanalizowaniem przez Sąd zarzutów apelacji w sposób
odbiegający od standardów kontroli instancyjnej, a co doprowadziło do błędnego
utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku, który jest niesłuszny w zakresie
skazania P. K..
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o
uniewinnienie oskarżonego P. K. (obecnie K.) od przypisanych mu czynów,
ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub Sądowi II instancji.
Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
III KK 409/25
6
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego akcentuje się, że: „kasacja jest
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu
wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego.
Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego
orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn
odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a
jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość
wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie
kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę
odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli
poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń
faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary” (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 21 września 2017 r., IV KK 276/17, LEX nr 2428223; LEX nr
2692803). „Wykazanie wadliwości przeprowadzonej w sprawie kontroli apelacyjnej
poprzez zakwalifikowanie uchybień jako rzekomo naruszających dyspozycje art.
433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. nie może ograniczać się wyłącznie do
formalnego powołania tych przepisów w zarzucie kasacji i stworzenia pozorów
nieprawidłowej kontroli odwoławczej (poprzez sugerowanie np. «nienależytego»,
«niepełnego», «niewłaściwego», «nierzetelnego», «pobieżnego» rozpoznania
apelacji), jeżeli z istoty zarzutu odczytywanej z jego uzasadnienia, jednoznacznie
wynika, że skarżący wyłącznie domaga się przeprowadzenia przez Sąd Najwyższy
kolejnej, dublującej kontrolę apelacyjną, weryfikacji prawidłowości orzeczenia sądu
pierwszej instancji bądź forsuje subiektywną interpretację wyników postępowania
dowodowego. Podważenie prawidłowości procedowania sądu odwoławczego w
zakresie ustawowych standardów kontroli odwoławczej uzależnione jest od
precyzyjnego wykazania takiego stanu rzeczy, z odwołaniem się – w razie potrzeby
– do treści apelacji, jak i pisemnych motywów orzeczenia instancji ad quem”
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2023 r., I KK 357/23, LEX nr
3716834).
III KK 409/25
7
Lektura uzasadnienia kasacji prowadzi tymczasem do wniosku, że nie
spełnia ona powyższych warunków. Przedstawiono w niej bowiem jedynie
polemiczny wywód na temat zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W
kontekście wyrażonej tam argumentacji należy zauważyć, że kontrola instancyjna
została przeprowadzona przez Sąd odwoławczy rzetelnie, na co wskazuje
szczegółowy wywód tego Sądu zawarty w pisemnych motywach zaskarżonego
wyroku.
Jeśli chodzi o kwestię przemieszczania skradzionych motorów pomiędzy
garażami wynajmowanymi przez P. K. po jego tymczasowym aresztowaniu, to Sąd
odwoławczy miał postawy, by odwołać się do treści wyjaśnień B. O., który wszedł w
posiadanie kluczy do garaży po aresztowaniu i jak wyjaśnił, to właśnie na prośbę
już wówczas aresztowanego P. K. doszło do przemieszczenia motocykli. Warto w
tym kontekście podkreślić, że Sąd II instancji dokonał weryfikacji oceny dowodu z
wyjaśnień B. O., dostrzegając za Sądem I instancji postawę tego
współoskarżonego ukierunkowaną na nieobciążanie P. K. (zob. s 12 uzasadnienia
wyroku Sądu ad quem). Wobec podzielnia stanowiska Sądu I instancji co do
uznania tej części wyjaśnień za wiarygodne, wbrew temu, co sugeruje obrońca
skazanego, Sąd odwoławczy nie miał obowiązku ustalać, w jaki sposób doszło do
kontaktu pomiędzy ww. osobami, zwłaszcza że zagadnienie to nie zostało choćby
tylko zaakcentowane przez obrońców P. K.. Oczywiste jest przy tym, że pomimo
rygorów tymczasowego aresztowania, osoba wobec której zastosowano ten środek
zapobiegawczy nie jest pozbawiona całkowicie możliwości kontaktu z osobami
przebywającymi na wolności, a zatem sam fakt tymczasowego aresztowania nie
mógł podważać wiarygodności wyjaśnień B. O..
Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące weryfikacji oceny wiarygodności wyjaśnień
H. K., zeznań F. K. i S. K. , to stanowią polemikę ze stanowiskiem orzekających w
sprawie Sądów, prowadzoną zresztą na dużym poziomie ogólności wywodu. Sąd
odwoławczy dokonał tymczasem szczegółowej weryfikacji dowodu z wyjaśnień ww.
współoskarżonego (zob. s. 11 uzasadnienia wyroku Sądu ad quem), a także miał
na uwadze treść zeznań wymienionych świadków, uznając że ich relacje niewiele
wnosiły do sprawy (ibidem, s. 12).
III KK 409/25
8
Uwadze Sądu odwoławczego nie umknął również zarzut dotyczący
motocykla marki H. i w tym zakresie Sąd ten miał podstawy do uznania, że
znalezienie w dniu 14 marca 2019 r. jedynie jego ramy nie deprecjonuje ustalenia,
iż skazani brali udział przetransportowaniu całego motocykla z uwagi na upływ
czasu od dnia transportu do momentu ich zatrzymania (s. 13 uzasadnienia wyroku
Sądu ad quem).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie
art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciążając skazanego.
[J.J.]
[r.g.]
