III KK 326/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 3 września 2026 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie K.B.
skazanej z art. 286 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 3 września 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego
dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie z dnia 20 grudnia 2023 r.,
sygn. akt II K 521/21/N, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego
w Krakowie z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 878/24.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie, wyrokiem z dnia 20
grudnia 2023 r., sygn. akt II K 521/21/N, skazał K.B. za przestępstwa z art. 286 § 1
k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 286 § 1 k.k., art. 190a § 2 k.k. i
art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 284 § 1 k.k., wymierzając za nie kary
jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny oraz orzekając kary łączne: 3 lat
pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda. Orzekł także
środki kompensacyjne z art. 46 k.k.
III KK 326/26
2
Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją obrońcy oskarżonej, w której
zarzucono obrazę przepisów postępowania - art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 410
k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. Okazała się ona jednak nieskuteczna. Sąd Okręgowy w
Krakowie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 878/24, zmienił
zaskarżony wyrok tylko o tyle, że uzupełnił podstawę prawną skazania oskarżonej
za czyn z art. 190a § 2 k.k. o przepis art. 4 § 1 k.k.
Orzeczenie to w całości zaskarżył obrońca oskarżonej. Wskazując na
wystąpienie bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i
zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6 k.p.k. w zw. z art.
378 § 2 k.p.k. wniósł o uchylenie wyroku Sądów drugiej instancji i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Kasacja zawierała ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
wyroku. Został on powtórzony w piśmie obrońcy skazanej z dnia 3 czerwca 2026 r.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Wniosek obrońcy skazanej nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 532 § 1
k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie
zaskarżonego orzeczenia.
Należy jednak podkreślić, że samo wniesienie kasacji nie uzasadnia
odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń.
Konieczne jest bowiem zaistnienie wyjątkowych względów pozwalających na
ustalenie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować
dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Stanowisko
Sądu Najwyższego, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o której
mowa w art. 532 § 1 k.p.k., ma wyjątkowy charakter, jako odstępstwo od zasady
sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne
z chwilą uprawomocnienia, jest od lat niezmienne. O sytuacji uzasadniającej
wstrzymanie wykonania orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym można mówić
wówczas, gdy dokonując choćby pobieżnej analizy kasacji, można nabrać
przekonania o jej zasadności ze względu na rangę podniesionych zarzutów i ich
oczywistą zasadność.
Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności kasacji, której rozpoznanie
wymaga pogłębionej analizy na rozprawie, stwierdzić trzeba, że mimo wagi
III KK 326/26
3
podniesionych w kasacji uchybień, w realiach rozpoznawanej sprawy nie można
mówić o oczywistej, wprost rzucającej się oczy zasadności nadzwyczajnego środka
zaskarżenia. Dotyczy to również podnoszonego w kasacji uchybienia z art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k., którego wystąpienie, z uwagi udział w składzie sądu osób powołanych
na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej
Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8
grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), wymaga – zgodnie z powołaną w kasacji
uchwałą składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20) –
stwierdzenia, że wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych
okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w
rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw
Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust, 1 Konwencji o ochronie praw
człowieka i podstawowych wolności. Zauważyć trzeba, że oskarżyciel publiczny,
odnosząc się w pisemnej odpowiedzi na kasację do trafności stawianych w niej
zarzutów, ocenił wniesioną kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym.
Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie zagadnienia incydentalnego i nie
przesądza, w jaki sposób Sąd Najwyższy rozstrzygnie co do meritum samej kasacji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[WB]
[a.ł]
