III KK 299/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 czerwca 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 czerwca 2025 r.
sprawy M. K.
skazanego za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu
z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt II Ka 382/24,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w Stalowej Woli
z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt II K 278/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć M. K. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
[PŁ]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Stalowej Woli z dnia 1 października 2024 r.,
sygn. akt II K 278/23, uznano M. K. za winnego czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii, za co skazano go na karę grzywny w wymiarze 200
stawek dziennych w wysokości po 20 zł, zaliczono na poczet grzywny okres
rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oraz orzeczono świadczenie
III KK 299/25
2
pieniężne w kwocie 1.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz
Pomocy Postpenitencjarnej.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu
Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt II Ka 382/24,
utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,
zaskarżając go w całości na korzyść skazanego i zarzucając:
” 1. Zarzut naruszenia prawa procesowego o charakterze bezwzględnej
przyczyny odwoławczej (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), polegającego na tym, że w
wydaniu zaskarżonego wyroku uczestniczył sędzia powołany na urząd
sędziego z udziałem tzw. „neoKRS” - SSO X. Y., co podważa legalność składu
orzekającego, a tym samym prowadzi do naruszenia prawa oskarżonego do
rozpoznania sprawy przez sąd ustanowiony ustawą, bezstronny i niezawisły,
zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i standardami międzynarodowymi.
2. Zarzut naruszenia naruszenie prawa procesowego, a to art. 433 § 2 w zw. z
art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 i art. 410 k.p.k., jak również art. 170 § 1 pkt 2 i
4 w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez nierzetelne i niepełne rozpoznanie zarzutu
obrazy art. 170 § 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 167 k.p.k., wyrażające się w
ogólnikowym i w żaden sposób nieuzasadnionym stwierdzeniu, że: W zakresie
natomiast eksperymentu procesowego oraz odtworzenia nagrania z pokoju
zatrzymanych, gdzie przebywał oskarżony stwierdzić należy, że w wyniku
przeszukania oskarżonego w KPP w S. dokonanego przez dwóch
funkcjonariuszy policji nie ujawniono żadnego młynka, a co za tym idzie
weryfikacja jego pojemności nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia
sprawy. Protokół z przeszukania oskarżonego jest natomiast sporządzony w
sposób prawidłowy przez uprawnione do tego osoby, które w protokole tym
odzwierciedliły podejmowane czynności i ujawnione w jego trakcie zawiniątko
foliowe zawierające susz koloru zielonego. Poddawanie więc weryfikacji tej
czynności wykonanej przez osoby do tego powołane w postaci odtworzenia
nagrania „z pokoju zatrzymanych gdzie przebywał oskarżony” aby ustalić czy
faktycznie posiadał on 2,5 grama marihuany nie ma więc znaczenia dla
rozstrzygnięcia sprawy”.
III KK 299/25
3
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości i przekazanie sprawy właściwie obsadzonemu Sądowi
Okręgowemu w Tarnobrzegu do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację Zastępca Prokuratora Rejonowego w Stalowej
Woli wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w
razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę
pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie
to w przypadku kasacji składanej przez stronę nie dotyczy jedynie uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Wobec prawomocnego
skazania M. K. na karę nieizolacyjną, dopuszczalne było sformułowanie w kasacji
jedynie zarzutów o charakterze bezwzględnych przyczyn odwoławczych, dlatego
rozważeniu podlegał wyłącznie pierwszy zarzut wniesionego środka zaskarżenia.
Zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., mający polegać na tym, że w wydaniu
zaskarżonego wyroku uczestniczył sędzia powołany na urząd z udziałem tzw.
„neoKRS” - SSO X. Y., okazał się jednak oczywiście bezzsadny.
Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania tego zarzutu ma uchwała 3
połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020.
Jak wskazano w niej: „Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2
k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt
4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana
na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej
Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 2017
r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw,
jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach,
do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii
Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności”. Oznacza to konieczność wykazania istnienia
„okoliczności” wskazujących na szczególnie bliski związek konkretnego sędziego z
III KK 299/25
4
organami władzy wykonawczej w okresie podejmowania przez te organy zamachu
na dobro wymiaru sprawiedliwości, które w związku z faktem powołania na
stanowisko sędziowskie z udziałem wadliwie ukształtowanej KRS prowadzą do
wniosku, że nie zapewnia on w ocenie bezstronnego obserwatora wymaganych
standardów bezstronności i niezależności.
Istotnie sędzia X. Y. został powołany na stanowisko sędziego Sądu
Okręgowego na podstawie uchwały nr [...] z dnia […] 2022 r. Poza tym skarżący nie
wykazał istnienia żadnych innych okoliczności rzutujących na negatywną ocenę
ścieżki zawodowej wskazanego sędziego i takich też przesłanek nie dostrzegł Sąd
Najwyższy z urzędu (nie dostrzeżono ich również m.in. w postanowieniu Sądu
Najwyższego z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt III KS 16/25). Dodać należy, że za
chybioną w tym kontekście uznać należało także argumentację obrońcy dotyczącą
uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego, mającej wynikać z tego,
że w innym postępowaniu sądowym obrońca ten reprezentuje pokrzywdzonego,
który był badany przez lekarza P. O. - będącego bratem sędziego X. Y..
Okoliczności te zostały zgłoszone we wniosku o wyłączenie SSO X. Y. od
rozstrzygania tej sprawy, który został rozpoznany przez Sąd odwoławczy. Sędzia X.
Y. złożył przedtem oświadczenie (k. 217), że postępowania te nie są ze sobą
powiązane, a on nie ma żadnej wiedzy o postępowaniu, w które zaangażowany jest
jego brat. Sąd Okręgowy oddalił ten wniosek, nie dostrzegając związku między
podnoszoną wątpliwością a jej uzasadnieniem (k. 220). Takie postąpienie Sądu nie
budzi w tej sytuacji żadnych zastrzeżeń.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
podniesionej ani żadnej innej bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymienionej w
treści art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.,
zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego, jako oczywiście bezzasadnej.
Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści ogólnej reguły z art.
636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[J.J.]
[r.g.]
III KK 299/25
5
