III KK 286/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
Dnia 3 lipca 2025 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 3 lipca 2025 r.
sprawy E.K.,
skazanej za popełnienie przestępstw z art. 233 § 1 k.k. i innych w zw. z art. 91 § 1
k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej,
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie,
z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 826/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie VII Zamiejscowy
Wydział Karny w Pyrzycach,
z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt VII K 68/23,
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazaną E.K. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Stargardzie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Pyrzycach
wyrokiem z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt VII K 68/23, uznał oskarżoną E. K. za
winną, szczegółowo opisanych w wyroku, dwóch przestępstw z art. 238 k.k. w zb. z
art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i przyjmując, że
III KK 286/25
2
dopuściła się tych czynów w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej
samej sposobności, tj. w warunkach art. 91 § 1 k.k., wymierzył jej karę 8 miesięcy
pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z
art. 70 § 1 k.k., warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby.
Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonej, Sąd
Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka
826/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanej
zaskarżając go w całości, zarzucając:
„a) zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej wyrażonej w art. 439 §1
pkt. 2. k.p.k. poprzez wydanie wyroku przez sąd wadliwie obsadzony, przy
czym nieprawidłowość ta wynika z wadliwości procedury nominacyjnej
sędziów, rozpoznających sprawę, gdyż w składzie sądu II instancji brały
udział osoby powołane na urząd sędziego Sądu Okręgowego na wniosek
Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami
ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, tj. Pan X. Y. oraz Pani X.1 Y.1, w
stosunku do których zachodziły i zachodzą istotne wątpliwości w zakresie
realizacji standardów instytucjonalnej bezstronności, co powoduje obciążanie
postępowania wadą traktowaną, jako bezwzględna przyczyna odwoławcza z
art. 439 §1 pkt. 2. k.p.k.,
b) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa
karnego procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. poprzez nienależyte
rozpoznanie wszystkich zarzutów wyartykułowanych we wniesionej apelacji”.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku sądu II instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie
do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Pyrzycach wniósł o
oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
III KK 286/25
3
Kasacja podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie opisanym w art. 535 §
3 k.p.k. ze względu na jej oczywistą bezzasadność.
Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu
uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa,
jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Ponadto, kasację na
korzyść, jak wskazano wprost w art. 523 § 2 k.p.k., wnieść można jedynie w razie
skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę
pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Powyższe
ograniczenie nie dotyczy wyłącznie uchybienia z art. 439 k.p.k. Oznacza to, że
skoro w przedmiotowej sprawie skazanej E.K. wymierzono karę pozbawienia
wolności warunkowo zawieszoną, jedynym dopuszczalnym zarzutem kasacji mógł
być zarzut zaistnienia w sprawie nienależytej obsady sądu, o której mowa w art.
439 § 1 pkt 2 k.p.k. Sąd Najwyższy ograniczył zatem merytoryczne rozpoznanie
kasacji do zarzutu pierwszego kasacji, uznając zarzut drugi za niedopuszczalny.
W kasacji skarżący podniósł, że nienależyta obsada Sądu II instancji
wynikała z zasiadania w jego składzie sędziów X. Y. i X.1 Y.1
Należy wskazać, że w niniejszej sprawie obrońca nie wskazał – poza samym
faktem nominacji przy udziale niekonstytucyjnie ukształtowanej Krajowej Rady
Sądownictwa – żadnych okoliczności dotyczących tych sędziów, które miałyby
wskazywać na brak gwarancji ich bezstronności w sprawie. Tymczasem w świetle
uchwały składu połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 oraz
uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r.,
sygn. I KZP 2/22, do której zresztą odwołuje się skarżący, należało wykazać
okoliczności, które pozwoliłyby na ustalenie, że rzeczywiście standard
bezstronności sądu z udziałem sędziów X. Y. i X.1 Y.1 został istotnie obniżony.
Skoro zaś obrońca tego obowiązku nie dochował to należało uznać, że przesłanka
„nienależytej obsady sądu” nie została w sprawie wykazana. Zauważyć również
należy, że autor kasacji adw. J.L. był obecny na rozprawie odwoławczej w dniu 28
października 2024 r. i 11 grudnia 2024 r. i nie podnosił okoliczności wskazanych
obecnie w kasacji ani też nie składał wniosków o wyłączenie tych sędziów, co może
wskazywać na instrumentalne podchodzenie do tej sprawy.
III KK 286/25
4
Jedynie na marginesie Sąd Najwyższy zauważa, że działając z urzędu
zapoznał się z treścią uchwał KRS nr 633/2018 z 13 grudnia 2018 r. oraz nr
380/2020 z 11 marca 2020 r. dotyczących wskazanych sędziów i nie znalazł takich
danych ani informacji, które wskazywałyby in concreto na brak bezstronności
sędziów zasiadającej w składzie Sądu Okręgowego w Szczecinie. Rozpoznając
niniejszą sprawę Sąd Najwyższy w pełni również podziela rozważania dotyczące
statusu sędziego X. Y. zawarte w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca
2024 r., sygn. III KK 308/24.
O obciążeniu kosztami postępowania skazanej orzeczono na podstawie art.
636 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
