III KK 274/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
Dnia 29 lipca 2026 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2026r.
w sprawie S.R.
skazanego za przestępstwo z art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r.
o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64§1 k.k. oraz art. 4§1 k.k. i inne
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie
z dnia 14 stycznia 2026r., sygn. akt V Ka 551/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim
z dnia 3 września 2025r., sygn. akt II K 676/23
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
Sformułowane w kasacji zarzuty wskazują na naruszenie przez Sąd
Okręgowy art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k., które przejawiało się
dokonaniem nierzetelnej, lakonicznej i powierzchownej kontroli odwoławczej.
III KK 274/26
2
W pierwszym zarzucie autor kasacji podniósł, że uchybienie Sądu polegało
na zaniechaniu pogłębionej analizy prawnej znamion zarzuconego oskarżonemu
czynu zabronionego z art. 54 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o
przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: u.o.p.n.), „co wyrażało się w ogólnikowym i w
żaden sposób nieuzasadnionym stwierdzeniu, że samo posiadanie przez S.R.
trzech przyrządów w postaci młynków do kawy — przy ustaleniu, iż służyły mu do
rozdrabniania liści marihuany na własne potrzeby konsumpcyjne — wyczerpuje
znamię <
> w rozumieniu tego przepisu (…)”.
Choć w istocie, jak podniósł obrońca, Sąd wyraził niefortunną opinię, jakoby
samo posiadanie młynków świadczyło o tym, że używane były do wyrobu
narkotyków. Zdanie takie byłoby w oczywisty sposób nieprawdziwe. Jednak Sąd
Odwoławczy już w następnym zdaniu wskazuje, że nie chodziło o wyrób, lecz o
„przerób środków odurzających”. Zgodzić się bowiem należy, że rozdrabnianie
może być potraktowane jako „nadawanie tym środkom lub substancjom nowej
postaci” (vide: wyrok SN z dnia 9 kwietnia 2025r., III KK 1/25). Nie ulega zaś
wątpliwości, że skazany posiadał owe młynki właśnie po to, by nadać posiadanej
marihuanie postać handlową.
Dodatkowo zauważyć wypada za omawiany czyn S.R. skazany został na
karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, która w istocie nie miała wpływu na
ukształtowanie kary łącznej, a wręcz została całkowicie pochłonięta przy jej
wymierzaniu. Nie można tu tracić z pola widzenia, że skazanemu przypisano czyny
o zupełnie różnym charakterze, skierowane przeciwko różnym dobrom chronionym,
co sprzeciwia się stosowaniu zasady pełnej absorpcji przy wymierzaniu kary
łącznej.
Drugi z zarzutów kasacyjnych, w którym wskazano na naruszenie art. 433§2
k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. został niewłaściwie
skonstruowany. Zarzut apelacyjny odnoszący się do przestępstwa z art. 178b k.k. w
zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. stanowił zarzut błędnych ustaleń
faktycznych, nie zaś niewłaściwej oceny dowodów odnoszących się do tego czynu
zarzucanemu skazanemu. Ustalenia faktyczne są zaś przestrzenią, która nie
podlega kontroli Sądu Najwyższego (art. 523§1 k.p.k.).
III KK 274/26
3
Zupełnie na marginesie można więc jedynie wspomnieć, że rozpoznając
zarzut apelacyjny Sąd Odwoławczy uwzględnił zarówno zeznania funkcjonariuszy
Policji, jak też okoliczności związane z rzekomym sprawstwem Ł.P. Depozycje tego
drugiego zostały przez Sąd I instancji uznane za całkowicie niewiarygodne, co Sąd
II instancji zaaprobował, zaś jego rozważania w tym zakresie pozostają rzeczowe i
osadzone w realiach przedmiotowej sprawy.
W kolejnym zarzucie kasacyjnym (pkt III) skarżący wskazał, że uchybienie
prawidłowej kontroli instancyjnej miało przejawiać się w „nierzetelnej, lakonicznej
i powierzchownej kontroli odwoławczej (powielającej jedynie rozważania Sądu
Rejonowego w Drawsku Pomorskim) oraz zaniechaniu należytej analizy
materialnoprawnych przesłanek zastosowania konstrukcji błędu co do okoliczności
wyłączającej bezprawność, w tym rzetelnej oceny czy błąd ten w rzeczywistości był
dla oskarżonego usprawiedliwiony w rozumieniu art. 29 k.k. in fine w świetle
indywidualnych właściwości sprawcy i dostępnych mu środków weryfikacji stanu
prawnego”.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu przypomnieć trzeba,
że oceniając prawidłowość przeprowadzenia kontroli instancyjnej należy mieć na
względzie, że sposób wykonania obowiązku z art. 457§3 k.p.k. w odniesieniu do
zarzutów i wniosków apelacji (art. 433§2 k.p.k.) jest pochodną, z jednej strony,
jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji,
a z drugiej strony, treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać
te zarzuty. Jeżeli Sąd I instancji w swoim uzasadnieniu dokona wszechstronnej
i kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń
faktycznych, będących konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału
dowodowego, jak i w sposób pełny przedstawi argumentację prawną, to oparcie
zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo
rozważone przez Sąd I instancji, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd
Odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie do
odesłania do tej argumentacji (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia
2018r., sygn. akt V KK 384/17).
A nawet, gdyby uznać, że Sąd Odwoławczy powinien odnieść się bardziej
szczegółowo do podniesionych w apelacji wątpliwości, to postępowania Sądu,
III KK 274/26
4
wobec aktualnego brzmienia art. 537a k.p.k., nie można uznać za uchybienie, które
mogło skutkować, samo w sobie, wzruszeniem orzeczenia.
Jak wynika z lektury uzasadnienia orzeczenia Sądu Odwoławczego, podzielił
on stanowisko Sądu Rejonowego co do konieczności zachowania przez skazanego
minimalnej staranności przy zakupie broni palnej, bowiem powszechnie wiadomym
jest, że jej posiadanie co do zasady wymaga stosownego pozwolenia, zaś
zaniechanie dokładnej weryfikacji przez skazanego, czy broń, którą zdecydował się
zakupić, wymaga takiego zezwolenia, świadczy o zlekceważeniu przez niego
obowiązującego porządku prawnego.
Twierdzenia obrony dotyczące konieczności uwzględnienia przez Sąd
indywidualnych właściwości sprawcy i dostępnych środków weryfikacji stanu
prawnego są oczywiście trafne, niemniej w realiach niniejszej sprawy pozostają one
bez wpływu na oceny poczynione przez Sąd. Nic bowiem nie wskazuje na to (i nie
podnosi tego nawet obrona), by indywidualne właściwości skazanego w jakikolwiek
sposób utrudniały mu poczynienie stosownej weryfikacji. Co więcej, okoliczności
nabycia broni, czy też dostępność i stopień skomplikowania regulacji prawnych
również nie mogą usprawiedliwiać działania skazanego, który w razie powzięcia
jakichkolwiek wątpliwości odnośnie do legalności posiadania określonej broni,
winien, ze względu na wspomniane już, szczególne warunki jej posiadania,
powstrzymać się od jej zakupu, a w następstwie posiadania. W wywiedzionej
apelacji wskazano, że sprzedawca broni gazowej nabytej przez skazanego ma
swoją siedzibę w Czechach, gdzie zdaniem obrony rzeczywiście nie jest wymagane
pozwolenie na posiadanie tego typu broni. Trudno jednak uwierzyć, by skazany nie
miał świadomości, w jakim sklepie składa zamówienie i skąd nadawana jest do
niego przesyłka. Nawet więc, gdyby uznać, że skazany pozostawał w błędzie co do
okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego, w istocie nie sposób uznać,
by błąd ten był usprawiedliwiony.
Ostatni z zarzutów (pkt IV), dotyczący niewspółmierności wymierzonej
skazanemu kary, jest w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu
kasacyjnym, niedopuszczalny.
Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się
jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, a tym
III KK 274/26
5
bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno
skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.
Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za
bezzasadną w stopniu oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,
nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
[WB]