III KK 265/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 czerwca 2026 r.
SSN Jacek Błaszczyk
w sprawie K. K.
skazanego z art. 62 § 2 k.k.s. i in.
w dniu 30 czerwca 2026 r.,
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 1 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 945/25
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie
z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II K 917/21/K,
postanowił:
1. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście
bezzasadną:
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 12 marca 2025 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa -
Krowodrzy w Krakowie w sprawie o sygn. akt II K 917/21/K uznał K. K. za winnego
popełnienia czynu zarzucanemu mu aktem oskarżenia stanowiącego przestępstwo
III KK 265/26
2
skarbowe z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. w zw. z art. 61 §1 k.k.s. i art. 18
§3 k.k. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. w zw. z art. 56 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1
k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. i art. 9 §3 k.k.s. i za to na mocy
art. 19 §1 k.k. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. w zw. z art. 56 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §2
k.k.s. w zw. z art. 38 §1 pkt 1 k.k.s. i przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s. wymierzył
mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę 100 (stu) stawek
dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 150 (stu
pięćdziesięciu) złotych. Na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w
zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i przy zastosowaniu art. 2 § 2 k.k.s. Sąd I instancji
warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia
wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata. W pkt III Sąd I instancji zasądził
od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, tj. kwotę 487,78 zł
tytułem zwrotu wydatków i kwotę 3.180 zł tytułem opłaty.
W wyniku apelacji wniesionej osobiście przez oskarżonego, Sąd Okręgowy
w Krakowie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt IV Ka
945/25 w pkt I zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w opisie czynu
przypisanego oskarżonemu w pkt I zastąpił wyrażenie „w kwocie co najmniej
840.086 zł, tj. łącznie co najmniej 1.866.856 zł co stanowi wielką wartość" słowami „
w kwocie 840.086 zł, tj. łącznie 1.866.858 zł co stanowi wielką wartość", natomiast
w pkt II, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy oraz w pkt III
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3.220 zł tytułem kosztów
sądowych za postępowanie odwoławcze.
Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając rażące
naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a
mianowicie naruszenie art. 439 §1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 §1 pkt 6 k.p.k.,
poprzez bezzasadne uznanie, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie karalności,
podczas gdy do takiego przedawnienia doszło w dniu 31 grudnia 2020 roku.
Zarówno Sąd I, jak i II instancji prowadził postępowanie w sprawie pomimo
zaistnienia stanu przedawnienia karalności czynu przypisanego skazanemu, co
stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą skutkującą koniecznością uchylenia
zapadłych orzeczeń i umorzenia postępowania.
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie w całości
III KK 265/26
3
wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie i uchylenie w całości zmienionego nim
wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie oraz umorzenie
postępowania wobec skazanego z uwagi na przedawnienie karalności czynu.
W pisemnych odpowiedziach na kasację Naczelnik Małopolskiego Urzędu
Celno – Skarbowego w Krakowie oraz prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków –
Prądnik Biały w Krakowie wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna i to w stopniu
oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu bez udziału stron.
W sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, mającego postać
bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
Jak słusznie dostrzega prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, skarga
obrońcy opiera się na błędnym założeniu, że w niniejszej sprawie doszło do
przedawnienia karalności czynu przypisanego K. K. . Skarżący wywodzi swoją
argumentację z nieuprawnionego rozszerzenia skutków wyroku Trybunału
Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt P 12/22, na przepisy, których
ten wyrok nie dotyczył, oraz z błędnej interpretacji przepisów intertemporalnych.
Skarżący podnosi, że mechanizm zawieszenia biegu przedawmienia wynikający z
tzw. ustawodawstwa covidowego jest w całości niekonstytucyjny. Należy jednak
podkreślić, że przywoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 12/22
dotyczył wyłącznie przepisu art. 15zzr1 ust. 1 ustawy COVID-19 (Dz. U. z 2023 r.
poz. 1327). Trybunał nie wypowiedział się w przedmiocie niekonstytucyjności art.
15zzr ust. 6., który obowiązywał w okresie od 31 marca 2020 r. do 16 maja 2020 r.
Zgodnie z zasadą domniemania konstytucyjności aktów normatywnych, przepis ten
stanowił w pełni skuteczną podstawę prawną zawieszenia biegu przedawnienia na
okres 46 dni. Sąd II instancji słusznie przyjął, że okres ten należy doliczyć do
pierwotnego terminu przedawnienia (uzasadnienie SO s. 4 – 5).
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 lutego 2023 r., II KK 597/22,
jednoznacznie przesądził, że mechanizm wstrzymania biegu przedawnienia
karalności znajduje zastosowanie do wszystkich czynów popełnionych przed
wejściem w życie opisanej regulacji, o ile termin przedawnienia nie upłynął przed
III KK 265/26
4
datą ich wejścia w życie.
W realiach niniejszej sprawy bieg przedawnienia dla czynu z 2010 r. upływał
z dniem 31 grudnia 2020 r. W dniu 31 marca 2020 r. (a zatem przed upływem
terminu) wszedł w życie art. 15zzr ust. 6, który skutecznie zawiesił ten bieg na 46
dni. Wydłużenie terminu o owe 46 dni spowodowało, że przedawnienie nastąpiłoby
dopiero w połowie lutego 2021 r. Czynność procesowa ad personom (ogłoszenie
zarzutów) miała miejsce 18 stycznia 2021 r., a zatem w czasie, gdy karalność
czynu nadal trwała.
Ponieważ termin przedawnienia karalności został skutecznie wydłużony o
okres 46 dni wynikający z art. 15zzr ust. 6, czynność postawienia zarzutów z dnia
18 stycznia 2021 r. doprowadziła do dalszego przedłużenia przedawnienia o
kolejne 10 lat na podstawie art. 44 § 5 k.k.s. Tym samym nie zaistniała negatywna
przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., a zaskarżony wyrok nie jest
dotknięty bezwzględną przyczyną odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji i na podstawie art.
113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.
[J.J.]
[a.ł]
