III KK 173/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 kwietnia 2025 r.
Prezes SN Wiesław Kozielewicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 kwietnia 2025 r.,
sprawy H. B.
oskarżonej z art. 288 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Przemyślu
z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II Ka 291/24
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Lubaczowie
z dnia 6 września 2024 r., sygn. akt II K 71/24
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżyciela
posiłkowego W. B.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Lubaczowie skierowała przeciwko H. B. akt
oskarżenia o czyn z art. 288 § 1 k.k., polegający na tym, że w dniu 24 listopada
2023 r. w O., woj. [...], umyślnie uszkodziła okno, dwa szpalety przyokienne,
parapet oraz elewację ściany na budynku mieszkalnym, poprzez zaklinowanie
drewnianymi listwami i przykręcenie wkrętami płyty OSB o otworze okiennym,
powodując straty łącznej wartości 2571,10 złotych na szkodę W. B. .
Sąd Rejonowy w Lubaczowie, wyrokiem z dnia 6 września 2024 r., sygn. akt
III KK 173/25
2
II K 71/24, uniewinnił H. B. od popełnienia zarzucanego jej czynu.
Wyrok ten został zaskarżony na niekorzyść oskarżonej H. B. przez
oskarżyciela publicznego oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego W. B. .
Po rozpoznaniu tych apelacji, Sąd Okręgowy w Przemyślu, wyrokiem z dnia
12 grudnia 2024 r., sygn. akt II Ka 291/24, uchylił w całości zaskarżony wyrok i na
podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umorzył wobec
oskarżonej H. B. postępowanie karne o przestępstwo z art. 288 § 1 k.k., oraz
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonej H. B. kwotę 2.016 zł tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego za obie instancje i obciążył Skarb
Państwa kosztami procesu.
Radca prawny T. C. – pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego W. B. , złożyl
kasację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Przemyślu. Zaskarżył go na
niekorzyść H. B. Zarzucił w kasacji rażące i mające istotny wpływ na treść
wyroku naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, a w szczególności: art.
433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., jak
również art. 170 § 1 pkt k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., a nadto art. 170 § 1 pkt 3
k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Okręgowemu w Przemyślu w postępowaniu odwoławczym.
Agnieszka Nieckarz – Proszek – Prokurator Rejonowy w Lubaczowie, w
pisemnej odpowiedzi na kasację, wniósł o oddalenie kasacji radcy prawnego T. C. –
pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego W. B. , jako oczywiście bezzasadnej (por.
pismo z dnia 11 marca 2025 r., […], […]).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Rację ma Agnieszka Nieckarz – Proszek – Prokurator Rejonowy w
Lubaczowie, gdy w pisemnej odpowiedzi na kasację wnosi o oddalenie kasacji
radcy prawnego T. C. – pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego W. B. , jako
oczywiście bezzasadnej
Przed przejściem do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych, należy
przypomnieć, ze kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia wnoszonym
przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego, a nie orzeczeniu
pierwszoinstancyjnemu, co wyraźnie wynika z treści art. 519 k.p.k. Oznacza to, że
III KK 173/25
3
nie można w niej podnosić zarzutów typowych dla postępowania apelacyjnego,
kwestionujących orzeczenie sadu pierwszej instancji. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy
w toku postępowania odwoławczego dojdzie do tzw. „efektu przeniesienia”, czyli
zaabsorbowania do orzeczenia sądu ad quem uchybień popełnionych przez sąd a
quo. Pamiętać też należy, że kontrolą kasacyjną objęte są wyłącznie kwestie
prawne zawężone do kategorii uchybień wymienionych w art. 523 § 1 k.p.k.,
popełnionych przez sąd odwoławczy. Specyfika i wyjątkowość postępowania
kasacyjnego nie pozwala zatem na prowadzenie dublującej, „trzecioinstancyjnej”
kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji (por. np. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV KK 8/15, LEX nr 1666908).
Charakter kasacji, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia wnoszonego od
prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, z powodu rażącego naruszenia przez
ten sąd prawa, nie pozwala również na kwestionowanie w tym środku poczynionych
w sprawie ustaleń faktycznych.
Lektura kasacji złożonej przez radcę prawnego T. C. – pełnomocnika
oskarżyciela posiłkowego W. B. , prowadzi do wniosku, że podniesione w niej
zarzuty nie spełniają powyższych wymogów.
Słusznie wskazano w pisemnej odpowiedzi na kasację, że Sąd Okręgowy w
Przemyślu, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, uczynił to zgodnie z
art. 115 § 2 k.k., a swoje stanowisko i argumentację w tym zakresie przedstawił w
pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II Ka 291/24,
sporządzonym zgodnie z wymogami art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.
oraz art. 424 § 1 k.p.k. Sama wysokość szkody wyrządzonej przez H. B. szkody,
jest tylko jednym z wyznaczników oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu. Co
jednak najistotniejsze, zarzut nadania poszczególnym okolicznościom z art. 115 § 2
k.k. zbyt dużej lub zbyt malej rangi, skierowany jest przeciw dokonanym
ustaleniom faktycznym, których weryfikowanie w ramach postępowania
kasacyjnego jest niedopuszczalne (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z
dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt IV KK 220/17, z dnia 4 listopada 2021 r., sygn.
akt I KK 24/21).
Kierując się przedstawionym motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3
k.p.k., rozstrzygnął jak na wstępie.
III KK 173/25
4
[J.J.]
[a.ł]
