III KK 16/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 11 marca 2026 r.
SSN Piotr Mirek (przewodniczący)
SSN Barbara Skoczkowska
SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w sprawie C.K.
skazanego za czyn z art. 244 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 marca 2026 r.
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,
od wyroku Sądu Rejonowego w Lesku, Zamiejscowy Wydział VI Karny z siedzibą
w Ustrzykach Dolnych
z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt VI K 176/24,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi
Rejonowemu w Lesku, Zamiejscowy Wydział VI Karny z siedzibą
w Ustrzykach Dolnych, do ponownego rozpoznania.
Barbara Skoczkowska
Piotr Mirek
Paweł Wiliński
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Lesku, Zamiejscowy Wydział VI Karny z
siedzibą w Ustrzykach Dolnych, z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt VI K 176/24,
III KK 16/26
2
wydanym po uwzględnieniu wniosku o skazanie bez przeprowadzania rozprawy,
uznano oskarżonego C.K. za winnego czynu z art. 244 k.k., za który wymierzono mu
karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki
dziennej na kwotę 20 zł. Na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k.
orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich
pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Orzeczono nadto
świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy
Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 zł.
Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając
go w całości, na niekorzyść oskarżonego C.K. i zarzucając:
„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa
procesowego - art. 343 § 3, 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na
uwzględnieniu wadliwie sformułowanego wniosku prokuratora o skazanie C.K.
za czyn z art. 244 k.k. bez przeprowadzania rozprawy i wydanie na posiedzeniu
wyroku zgodnego z tym wnioskiem, w następstwie czego doszło do rażącej
obrazy prawa materialnego - art. 42 § 1a pkt 2 k.k. poprzez orzeczenie wobec
ww. oskarżonego środka karnego w postaci 2-letniego zakazu prowadzenia
wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, mimo że wskazany
przepis nie przewiduje możliwości ograniczenia zakazu prowadzenia pojazdów
do poszczególnych stref ruchu bowiem obejmuje swoim zakresem także ruch
wodny i powietrzny”.
Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w
całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lesku, Zamiejscowy Wydział
VI Karny z siedzibą w Ustrzykach Dolnych, do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Podniesione w kasacji uchybienie znajduje potwierdzenie w treści
zaskarżonego wyroku, którym wymierzono skazanemu – zgodnie z brzmieniem
wniosku o skazanie bez przeprowadzania rozprawy - środek karny w postaci zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat,
III KK 16/26
3
podczas gdy treść art. 42 § 1a pkt 2 k.k. (obowiązującego do dn. 28 stycznia 2026 r.)
nie przewidywała możliwości ograniczenia zakazu prowadzenia pojazdów do
poszczególnych stref ruchu (tu: lądowego), bowiem obejmowała swoim zakresem
także ruch wodny i powietrzny.
Sąd Rejonowy w Lesku nie dokonał prawidłowej kontroli wniosku prokuratora
złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k., przez co nie dostrzegł, że w zakresie
wnoszącym o orzeczenie w stosunku do C.K. środka karnego w postaci 2-letniego
zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym,
propozycja oskarżyciela publicznego naruszała art. 42 § 1a pkt 2 k.k. Zgodnie
bowiem z treścią wskazanego przepisu sąd powinien orzec zakaz prowadzenia
wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za przestępstwo określone w
art. 244 k.k., jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu
prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zawarte w zaskarżonym wyroku orzeczenie
o środku karnym jest więc dotknięte rażącą obrazą przepisów postępowania, której
istotny wpływ na treść wyroku jest oczywisty, jako że prawidłowe zastosowanie
wymienionego przepisu skutkowałoby orzeczeniem wobec skazanego zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, bez ograniczenia tego zakazu do
określonej strefy ruchu. Z tych też względów, nadto mając na względzie fakt, że
wydany w tej sprawie wyrok zapadł w wyniku uwzględnienia wniosku skazanego o
skazanie bez przeprowadzania rozprawy, należało uchylić zaskarżony wyrok w
całości i przekazać sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi
Rejonowemu, w celu dokonania stosownych uzgodnień co do odpowiedniej części
wniosku dotkniętej uchybieniem.
Dostrzec przy tym trzeba, że od 29 stycznia 2026 r. zmieniono przepis art.
42 § 1a, w tym m.in. z jego treści wyeliminowano występek z art. 244 k.k., do którego
odwołanie wprowadzono z kolei w treści art. 42 § 3 k.k., przewidującego obligatoryjne
dożywotnie orzeczenie tego środka. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd meriti
będzie zatem zobligowany do rozstrzygnięcia wniosku z uwzględnieniem zakazu
retroaktywności (art. 4 § 1 k.k.) oraz obowiązku zaliczenia na poczet środka karnego
dotychczasowego okresu jego efektywnego wykonywania.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
III KK 16/26
Barbara Skoczkowska
[WB]
[r.g.]
4
Piotr Mirek
Paweł Wiliński
