III KK 155/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Bednarek
Dnia 7 maja 2026 r.
po rozpoznaniu w sprawie S. S.
skazanej z art. 190 § 1 k.k. in.
na posiedzeniu w dniu 7 maja 2026 r.
kasacji obrońcy skazanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach
z 19 września 2025 r., sygn. IX Ka 923/25
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Starachowicach
z 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 976/24
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
1. kasację obrońcy skazanej pozostawić bez rozpoznania;
2. obciążyć skazaną kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 976/24, Sąd Rejonowy w
Starachowicach uznając oskarżoną S.S. winną popełnienia zarzuconych jej
czynów, wyczerpujących dyspozycję art. 190 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. wymierzył
karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą zawiesił na okres próby
wynoszący 2 lata. Dodatkowo, na podstawie art. 46 § 1 k.k., zasądził od S. S. na
rzecz I. K. obowiązek naprawienia szkody.
III KK 155/26
2
Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez obrońcę i oskarżoną.
Wyrokiem z 19 września 2025 r., sygn. akt IX Ka 923/25, Sąd Okręgowy w
Kielcach zmienił wyrok jedynie w części, poprzez uchylenie orzeczonego
obowiązku wykonania środka kompensacyjnego w terminie 3 miesięcy.
Kasację od wyroku złożył obrońca skazanej i zarzucił rozstrzygnięciu:
1) rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść wyroku, a to:
a) obrazę przepisu art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. w zw. z art. 7
k.p.k. wynikającą z dowolnej oceny przez sąd II Instancji zeznań świadków M. P. ,
B. O. oraz M. K. przyjmującej, że są spójne i że cyt. „M. P. i M. K. w sposób
stanowczy wskazali, że widzieli oskarżoną w okolicach miejsca zaparkowania
samochodu należącego do I. K. i” pomimo, iż z treści tych dowodów nie wynikają
takie jednoznaczne stwierdzenia, a ponadto dokonana również ocena, że
rozbieżności w treściach tych dowodów osobowych wynikają z różnego sposobu
zapamiętywania i odtworzenia zdarzeń nie mieści się w granicach zakreślonych
zasadą swobodnej oceny dowodów.
b) obrazę art. 433§ 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.k. wynikającą z:
- dokonania przez sąd II Instancji niewłaściwej oceny dowodów
przeprowadzonych w sprawie II K 972/24 Sądu Rejonowego w Starachowicach
przyjmującej, że depozycje M. P. , B. O. oraz M. K. dotyczyły innych okoliczności i
na potrzeby tamtej sprawy zostały przeprowadzone dowody, a w konsekwencji nie
mogła być przedmiotem oceny dowodowej, pomimo, iż sąd uznając M. K. za
winnego popełnienia dwóch przestępstw z art. 212 § 2 k.k. dokonywał oceny
zeznań tych świadków dotyczących zdarzenia z 7 lutego 2024 r. w tym
uszkodzenia samochodu osobowego marki H. o nr rej. […] ;
- popadnięcia w wewnętrzne sprzeczności w ocenie dopuszczanych przez
Sąd Okręgowy w Kielcach dowodów przeprowadzonych w sprawie II K 972/24
Sądu Rejonowego w Starachowicach wynikające stąd, że z jednej strony sąd
stwierdza, że dotyczyły one innych okoliczności nie odnoszących się do zarzutu
stawianego S. S. , zaś z drugiej strony ocenia te dowody w sposób wyjątkowo
dowolny oderwany od treści zeznań pomawiających i całokształtu pozostałego
materiału dowodowego bezzasadnie przyjmując, że chodzi wyłącznie o drobne
nieścisłości zaniechując koniecznej oceny tych istotnie różniących się dowodów
III KK 155/26
3
mieszczącej się w granicach określonych w art. 4,7 i 457 § 3 k.p.k., a tym samym
sąd nie odniósł się w pełni do zarzutów zawarty w apelacjach oskarżonej i jej
obrońcy;
1. niewłaściwej oceny zapisów z monitoringu przyjmującej, że ich jakość i
zakres były tego rodzaju, że nie można wykluczyć obecności S. S. w miejscu
zdarzenia, gdyż chociaż jakość tych nagrań jest niedoskonała to, gdyby w
czasie zbliżonym do rzekomego porysowania samochodu H. o nr rej. […]
poruszała się w miejscach wskazanych przez ww. świadków jakakolwiek
osoba czy samochód, którym przemieszczali się to sylwetki osób czy
pojazdu byłyby zarejestrowane;
2. wyciągnięcia niewłaściwych wniosków w następstwie dowolnej oceny
zeznań M. K. co do zarzutu określonego w pkt. I aktu oskarżenia jakoby
wypowiedziane przez S. S. słowa realizowały groźbę karalną w sytuacji, gdy
ten zeznał, że jej nie obawiał się, a co więcej nie wykazał, że w późniejszym
okresie doszło do uszkodzenia opon w samochodzie, tym bardziej, że nie
ma jakiegokolwiek dowodu, aby wiązać ich z osobą skazanej;
1. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez niedokonanie przez sąd
odwoławczy oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie II K 755/24 Sądu
Rejonowego w Starachowicach, mimo że akta te zostały ujawnione, a było to
konieczne w związku z zarzutami apelacji S. S. i zakresem postępowania
dowodowego w tejże sprawie.
Autor kasacji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu
Okręgowego w Kielcach z 19 września 2025 r. w sprawie IX Ka 923/25 i wyroku
Sądu Rejonowego w Starachowicach z 30 kwietnia 2025 r. w sprawie II K 976/24 i
uniewinnienie S. S. od zarzutów aktu oskarżenia uznając skazanie jako oczywiście
niesłuszne.
W odpowiedzi na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
III KK 155/26
4
Kasację obrońcy skazanej jako niedopuszczalną z mocy ustawy należało
pozostawić bez rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść
jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo na karę pozbawienia
wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na
inną karę, dla dopuszczalności kasacji wniesionej przez strony konieczne jest
podniesienie zarzutu opartego na jednej z okoliczności wymienionych w art. 439 § 1
k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). W tym postępowaniu wobec oskarżonej zapadł
wyrok skazujący na karę pozbawienia wolności, jednak warunkowo zawieszono
wykonanie tej kary. Respektując więc wskazane powyżej ograniczenia obrońca
mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia zaistnienia uchybienia z art. 439
§ 1 k.p.k., czego nie uczynił.
Tak zredagowaną kasację należało więc pozostawić bez rozpoznania jako
niedopuszczalną z mocy ustawy.
Sąd Najwyższy obciążył skazaną kosztami postępowania zgodnie z treścią
art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej
niniejszego postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
