III CZ 225/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marta Romańska
18 grudnia 2025 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 18 grudnia 2025 r. w Warszawie
zażalenia Bank spółki akcyjnej w W.
na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 4 sierpnia 2025 r., II WSC 30/25,
w sprawie z powództwa I. N. i K. N.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
oddala zażalenie.
[dr]
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 4 sierpnia 2025 r., II WSC 30/25 Sąd Okręgowy we
Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną pozwanego Banku w W. od wyroku Sądu
Okręgowego we Wrocławiu z 27 marca 2025 r., II Ca 154/24 w sprawie
z powództwa I. N. i K. N. o zapłatę, jako wniesioną w sprawie o prawa majątkowe,
w której wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych
(art. 3982 § 1 k.p.c.). Sąd Okręgowy stwierdził, że po stronie powodów zachodzi
współuczestnictwo materialne, gdyż wywodzą oni swoje roszczenia z jednej,
wspólnie zawartej umowy kredytu. Współuczestnictwo to nie jest konieczne ani
jednolite, a więc wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną należy określić
odrębnie w stosunku do każdego z współuczestników. Na żadnym etapie
postępowania powodowie nie zgłosili żądania zasądzenia na ich rzecz
III CZ 225/25
2
dochodzonych kwot solidarnie od pozwanego, a przeciwnie – domagali się
zasądzenia na ich rzecz kwot „po 37.100,48 zł”. Świadczenie pieniężne jest
świadczeniem podzielnym, wobec czego żądanie tak sformułowane było
prawidłowe. Wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną pozwanego
podlega zatem odrębnemu odznaczeniu odnośnie do roszczenia każdego z
powodów i odpowiada ona kwotom po 37.100,48 zł.
W zażaleniu na postanowieniem z 4 sierpnia 2025 r. pozwany zarzucił, że
zostało ono wydane z naruszeniem art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 25 § 1 k.p.c.
w zw. z art. 368 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 19
§ 1 k.p.c. w zw. z art. 21 k.p.c. w zw. z art. 72 § 1 k.p.c. Pozwany stwierdził, że
między powodami zachodzi współuczestnictwo materialne, polegające na tym, że
ich roszczenia w stosunku do pozwanego jest oparte na tej samej podstawie
faktycznej i prawnej. W związku z tym wartość przedmiotu zaskarżenia powinna
być wyrażona jedną kwotą łącznie w odniesieniu do obu powodów, a zatem skarga
kasacyjna w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.
Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W świetle art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest
niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Zgodnie z utrwalonym
orzecznictwem, wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia
nie jest wiążąca dla sądu drugiej instancji ani dla Sądu Najwyższego w aspekcie
badania dopuszczalności skargi kasacyjnej i podlega weryfikacji na podstawie akt
sprawy, z pominięciem zasad określonych w art. 25 i art. 26 k.p.c. (postanowienia
SN: z 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, Nr 4, poz. 60; z 19 czerwca
2015 r., IV CZ 16/15; z 6 listopada 2015 r., II CZ 76/15; z 26 października
2017 r., II CZ 64/17; z 21 marca 2024 r., I CSK 651/23 i z 30 października
2024 r., III CZ 154/24).
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Najwyższy w wyroku z 22 kwietnia
2015 r., III CSK 256/14 stwierdził, że w sytuacji gdy współuczestnictwo powodów
ma charakter materialny, a zgłoszone przez nich żądania wynikają z tej samej
III CZ 225/25
3
podstawy faktycznej i prawnej (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.), to w takim wypadku wartość
przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną należy określić odrębnie w stosunku do
każdego ze współuczestników, zarówno w przypadku współuczestnictwa
formalnego, jak i materialnego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 7 marca
2000 r., I CZ 48/00; z 10 maja 2006 r., III CZ 24/06; z 9 listopada 2011 r., V CSK
54/11 i z 22 stycznia 2015 r., I CZ 117/14).
W związku z tym prawidłowo oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia
wynosi wobec każdego z powodów kwotę 37.100,48 zł. Zatem wniesiona
w niniejszej sprawie skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdyż wartość
przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 §
1 i § 3 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.
Marta Romańska
[dr]
[a.ł]
