Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2021-02-08
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Liczba orzeczeń w bazie PrawMi, które je powołują: 5. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze. Przy każdym zdanie, w którym sąd się na nie powołuje.
„Kompetencja do wystąpienia do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy na podstawie art. 441 § 1 k.p.c. przysługuje zatem wyłącznie sądowi właściwemu; uprawnienie to nie przysługuje stronie (zob. m.in. postanowienia SN: z 13 maja 2020 r., V CO 84/20; z 8 lutego 2021 r., III CO 3/21; z 24 lutego 2021 r., IV CO 11/21; z 23 kwietnia 2021 r., I CO 37/21; z 26 kwietnia 2021 r., III CO 81/20).”
„Podsumowując, należy zauważyć, że z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w Poznaniu nie wynika, aby istniały obiektywne podstawy uniemożliwiające rozpoznanie sprawy przez ten Sąd, wskazujące na potrzebę przekazania sprawy innemu sądowi oraz występowały obawy realne (postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 lutego 2021 r., III CO 3/21;”
„… miejscowo i rzeczowo według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienia SN: z 8 lutego 2021 r., III CO 3/21; z 20 maja 2020 r., I CO 21/20).”
„… że jej rozpoznanie przez sąd właściwy byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiało się dobru wymiaru sprawiedliwości (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 lutego 2021 r., sygn. akt III CO 3/21, niepublikowane;”
„… tym, że jej rozpoznanie przez sąd właściwy byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiało się dobru wymiaru sprawiedliwości (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2021 r., III CO 3/21, niepubl.).”
Oznaczenia przy wpisach nadano automatycznie na podstawie przytoczonego zdania i mogą być błędne. Samo zdanie pozwala je sprawdzić.
Sygn. akt III CO 3/21
POSTANOWIENIE
Dnia 8 lutego 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska
w sprawie egzekucyjnej z wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w S.
przeciwko dłużniczce Z. T.
o egzekucję świadczeń pieniężnych prowadzonej przez Komornika Sądowego
przy Sądzie Rejonowym w O. Z. J.
pod sygn. akt Km (...),
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2021 r.,
na skutek przedstawienia akt o sygn. I Co (...) przez Sąd Rejonowy w O. celem przekazania sprawy do sądu równorzędnego
odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu (art. 441 k.p.c.).
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2020 r. Sąd Rejonowy w O. przedstawił Sądowi Najwyższemu wniosek dłużniczki Z. T. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości (art.441 k.p.c.). Powołał się na twierdzenia dłużniczki zawarte w tym wniosku, z których wynika, że Sąd Rejonowy traktuje ją jak intruza, naraża ją na stres i ponoszenie kosztów związanych z bezprzedmiotowymi postanowieniami tego Sądu. Dłużniczka zarzuciła ponadto, że wszystkie postanowienia, które wydala sędzia E. N. są bezprawne.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Art. 441 k.p.c., dodany przez ustawę z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1469 ze zm.), wprowadza wyjątek od konstytucyjnej (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) i kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy i z tej przyczyny powinien być interpretowany ściśle (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20, nie publ. i z dnia 16 marca 2020 r. IV CO 18/20, nie publ.). Do przekazania sprawy do innego sądu może zatem dojść jedynie w razie powstania okoliczności faktycznych odnoszących się do przedmiotowych lub podmiotowych cech konkretnej sprawy, świadczących jednoznacznie o tym, że jej rozpoznanie przez sąd właściwy miejscowo i rzeczowo według przepisów kodeksu postępowania cywilnego byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Przesłanka dobra wymiaru sprawiedliwości ma ocenny charakter, ale z brzmienia art. 441 § 1 k.p.c. wynika, że w rozumieniu tego przepisu składa się na nie „w szczególności” wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że chodzi przede wszystkim o sytuacje, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (choćby mylne) o braku warunków do rozpoznania w danym sądzie sprawy w sposób obiektywny (zob. orzecznictwo przytoczone w postanowieniu Sądu Najwyższego z 20 maja 2020 r., I CO 21/20). We wniosku o przekazanie niniejszej sprawy sądowi równorzędnemu motywowanym jednie powołaniem się na wniosek dłużniczki nie została przedstawiona jakkolwiek przesłanka o tego rodzaju cechach. Niezadowolenie uczestnika postępowania z dotychczasowego przebiegu tego postępowania nie jest bowiem podstawą do zastosowania art.441 k.p.c.
W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji.
jw
Liczba powołanych orzeczeń: 3. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze, z fragmentem uzasadnienia.
„W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że chodzi przede wszystkim o sytuacje, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (choćby mylne) o braku warunków do rozpoznania w danym sądzie sprawy w sposób obiektywny (zob. orzecznictwo przytoczone w postanowieniu Sądu Najwyższego z 20 maja 2020 r., I CO 21/20).”
„U. poz. 1469 ze zm.), wprowadza wyjątek od konstytucyjnej (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) i kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy i z tej przyczyny powinien być interpretowany ściśle (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20, nie publ. i z dnia 16 marca 2020 r. IV CO 18/20, nie publ.).”
„U. poz. 1469 ze zm.), wprowadza wyjątek od konstytucyjnej (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) i kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy i z tej przyczyny powinien być interpretowany ściśle (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20, nie publ. i z dnia 16 marca 2020 r. IV CO 18/20, nie publ.).”
