Sąd Najwyższy

II ZIZ 25/24

postanowienie SN z dnia 2025-04-02

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaII ZIZ 25/24
Data orzeczenia2025-04-02
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Odpowiedzialności Zawodowej Wydział II
SędziowieSSN Zbigniew Korzeniowski, Prezes SN Wiesław Kozielewicz, SSN Barbara Skoczkowska, Prezes SN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący), SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca), SSN Zbigniew Korzeniowski (autor uzasadnienia)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

II ZIZ 25/24 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 2 kwietnia 2025 r. Prezes SN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) SSN Barbara Skoczkowska Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Brzezińska w sprawie X. Y. - prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu 2 kwietnia 2025 r. zażalenia I. N. na zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z 20 marca 2024 r., sygn. akt I ZI 87/23 o odmowie przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie, a postępowania zażaleniowego obciążyć Skarb Państwa. kosztami Zbigniew Korzeniowski Wiesław Kozielewicz Barbara Skoczkowska UZASADNIENIE Zarządzeniem z 20 marca 2024 r. sędzia Sądu Najwyższego na podstawie art. 135 § 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, odmówił przyjęcia wniosku I. N. występującego z upoważnienia D. W. o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. X. Y., z uwagi na niespełnienie warunków formalnych wniosku, pomimo wcześniejszego wezwania do ich uzupełnienia. II ZIZ 25/24 2 Wniosek nie spełniał warunków formalnych wskazanych w art. 119 § 1 k.p.k. oraz nie został sporządzony i podpisany przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł w terminie pełnomocnik pokrzywdzonego - I. N., podnosząc zarzut naruszenia art. 87 § 1 k.p.k., gdyż w świetle tego przepisu jest on osobą uprawnioną do reprezentowania swojego mocodawcy w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej. Następnie zarządzeniem z 10 kwietnia 2024 r., Przewodniczący Wydziału I Izby Odpowiedzialności Zawodowej odmówił przyjęcia zażalenia jako wniesionego przez osobę nieuprawnioną, wobec uznania, że I. N. nie wykonuje zawodu adwokata lub radcy prawnego. Zażalenie na to zarządzenie, pismem z 19 kwietnia 2024 r., wniósł I. N.. W swoim piśmie wskazał, że zarządzenie z 10 kwietnia 2024 r., zostało wydane z naruszeniem art. 87 § 1 k.p.k. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. W dalszej kolejności, postanowieniem z 8 października 2024 r., Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej uchylił zaskarżone zarządzenie. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, że w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem I. N. na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej posiada on legitymację procesową z uwagi na przedmiot zaskarżenia. Istotą bowiem tego zażalenia jest twierdzenie skarżącego, że przysługuje mu uprawnienie do złożenia wniosku o uchylenie immunitetu. Postępowanie zażaleniowe, w kontekście podniesionego w nim zarzutu jest jedynym postępowaniem, którego istotą jest właśnie stricte ocena czy podmiot wnioskujący o uchylenie immunitetu jest umocowany do złożenia takiego wniosku. Do oceny takiej może dojść jedynie na skutek merytorycznego rozpoznania zażalenia, a prawa do tego skarżący nie może być pozbawiony poprzez decyzje o charakterze formalnym. Nadto za przyjęciem zażalenia przemawiała treść art. 459 § 3 k.p.k. stosowanym odpowiednio w związku z art. 466 § 1 k.p.k., zgodnie z którym, zażalenie przysługuje nie tylko stronie, ale także osobie, której zarządzenie bezpośrednio dotyczy. Nie ulega wątpliwości, że zakwestionowanie legitymacji procesowej do złożenia wniosku o uchylenie immunitetu w zarządzeniu o odmowie II ZIZ 25/24 3 jego przyjęcia w sposób bezpośredni oddziałuje na pozycję wnioskodawcy. Bez wątpienia jest on zatem osobą, której zarządzenie bezpośrednio dotyczy, o której mowa w art. 459 § 3 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy. Nie jest trafny zarzut skarżącego, dotyczący obrazy art. 87 § 1 k.p.k. W postępowaniu dotyczącym wniosku o zezwolenie na pociągniecie do odpowiedzialności karnej prokuratora stosuje się bowiem przepis szczególny, zawarty w ustawie - Prawo o prokuraturze (dalej: upp). Zgodnie z treścią przepisu art. 135 § 3 upp, jedynie osoba, która jest adwokatem albo radcą prawnym, może jako pełnomocnik skutecznie złożyć wniosek o pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej. W sprawie zainicjowanej złożeniem wniosku o uchylenie immunitetu, I. N. jako pełnomocnik prawno-księgowy, nie posiadał legitymacji procesowej. Tym samym braki, do których uzupełnienia został wezwany zarządzeniem z 19 grudnia 2023 r. nie zostały uzupełnione. W ocenie Sądu Najwyższego decyzja o odmowie przyjęcia wniosku, zawarta w zarządzeniu z 20 marca 2024 r., była prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. [M. T.] [r.g.] Zbigniew Korzeniowski Wiesław Kozielewicz Barbara Skoczkowska

Zapytaj AI o to orzeczenie