II PSK 109/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 8 października 2025 r.
SSN Dawid Miąsik
w sprawie z powództwa R. Ł.
przeciwko G. sp. z o.o. w P.
o odszkodowanie, premię,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 8 października 2025 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt XIV Pa 23/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 240 (dwieście
czterdzieści) złotych wraz z odsetkami z art. 98 par. 11 k.p.c.
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie wyrokiem z
23 listopada 2023 r., VII P 1129/21 zasądził na rzecz R. Ł. (powód) od G. spółki z
o.o. w P. (pozwana) kwotę 22.334,85 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z
prawem wypowiedzenie umowy o pracę wraz z ustawowymi odsetkami za
opóźnienie liczonymi od 21 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty (pkt 1); oddalił
powództwo w pozostałym zakresie (pkt 2); zasądził na rzecz powoda od pozwanej
1 874,12 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek
II PSK 109/24
2
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia
uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (pkt 3); przejął na rachunek
Skarbu Państwa nieuiszczone koszty sądowe (pkt 4); wyrokowi w punkcie 1. nadał
rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 22.334,85 zł (pkt 5).
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 24 maja 2024 r., XIV Pa 23/24 po
rozpatrzeniu apelacji wniesionych przez powoda i stronę pozwaną, zmienił
zaskarżony wyrok i oddalił powództwo oraz oddalił apelację powoda i rozstrzygnął o
kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.
Rozstrzygnięcie zapadło w wyniku poczynienia następujących ustaleń. W
dniu 26 października 2020 r. pozwana zawarła z powodem umowę o pracę na czas
nieokreślony obowiązującą od 26 października 2020 r., na podstawie której powód
zobowiązał się do wykonywana pracy na stanowisku Senior Key Account Manager.
Dnia 25 października 2021 r. pozwana rozwiązała umowę o pracę z 26
października 2020 r. zawartą z powodem z zachowaniem trzymiesięcznego okresu
wypowiedzenia, który upływał 31 stycznia 2022 r. Jako przyczynę wypowiedzenia
umowy o pracę wskazano likwidację stanowiska pracy, spowodowaną zmianami
organizacyjnymi w dziale sprzedaży.
W ocenie Sądu Rejonowego wskazana w wypowiedzeniu umowy o pracę
przyczyna wypowiedzenia była nieprawdziwa, ponieważ w istocie doszło do
pozornej likwidacji stanowiska pracy powoda. W ocenie Sądu pierwszej instancji
zmiany w strukturze organizacyjnej pozwanej nie wiązały się ze zmniejszeniem
liczby pracowników zajmujących się obsługą klientów przypisanych powodowi. Po
wypowiedzeniu powodowi umowy o pracę większość klientów obsługiwanych przez
powoda została przejęta przez I. P., która od 1 stycznia 2022 r. zajmowała u
pozwanej stanowisko Junior Key Account Managera (KAM). W ocenie Sądu
pierwszej instancji przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę była przede
wszystkim wysokość osiąganego przez powoda wynagrodzenia za pracę. Pozwana
poszukiwała oszczędności, dlatego zostały zwolnione trzy osoby z najwyższym
wynagrodzeniem, do których należał powód.
Na tej podstawie Sąd Rejonowy uznał, że wypowiedzenie powodowi umowy
o pracę naruszało przepisy o wypowiadaniu tych umów. Sąd pierwszej instancji
powołał się na treść art. 45 § 1 w zw. z art. 471 k.p. zgodnie z którym pracownikowi
II PSK 109/24
3
któremu wypowiedziano umowę o pracę w sposób nieuzasadniony lub naruszający
przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, przysługuje odszkodowanie w wysokości
wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od
wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W myśl art. 36 § 1 k.p. okres
wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest uzależniony od
okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi: 1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik
był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy; 2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony
co najmniej 6 miesięcy; 3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej
3 lata. Sąd Rejonowy wskazał, że w umowie o pracę zawartej na czas nieokreślony
z powodem przewidziano postanowienie o zachowaniu trzymiesięcznego okresu
wypowiedzenia. Łącząca strony umowa o pracę nie zawierała jednak
postanowienia, że odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy o pracę
będzie odpowiadało okresowi wypowiedzenia przewidzianemu w umowie o pracę,
nawet jeżeli ustawowy okres wypowiedzenia byłby krótszy. Zasądzając na rzecz
powoda odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy o pracę Sąd Rejonowy
uwzględnił ustawowy jednomiesięczny miesięczny okres wypowiedzenia umowy o
pracę obowiązujący powoda, ponieważ powód był zatrudniony w pozwanej spółce
od 26 października 2020 r. do 31 stycznia 2022 r., czyli co najmniej sześć miesięcy,
ale krócej niż 3 lata.
Sąd Okręgowy nie podzielił oceny Sądu Rejonowego, że przyczyna
wypowiedzenia umowy o pracę powodowi była prawdziwa, ponieważ nie było
sporne między stronami, iż po zwolnieniu powoda pozwana zlikwidowała
stanowisko pracy Senior KAM. W ocenie Sądu drugiej instancji pozorność likwidacji
stanowiska pracy powoda wynikała z ustalenia, iż przeważająca większość
dotychczasowych zadań powoda została powierzona I.P., co przyznał sam powód.
Była ona dotychczasowym pracownikiem pozwanej, której stanowisko pracy zostało
zmienione na Junior KAM w związku z przejęciem zadań powoda. Nie była jednak
osobą spoza organizacji, zatem nie doszło do zatrudnienia nowej osoby w miejsce
powoda. Stanowisko pracy I.P. jak i warunki jej zatrudnienia znacznie odbiegały od
tych, które obowiązywały powoda. Wynagrodzenie I.P. było trzykrotnie niższe od
wynagrodzenia powoda. Sąd drugiej instancji ocenił, iż likwidacja stanowiska pracy
powoda była rzeczywista, pozwana nie zatrudniła nikogo na jego stanowisko, zaś
II PSK 109/24
4
warunki zatrudnienia osoby, która przejęła 80% jego dotychczasowych zadań, są
na tyle odmienne, że nie można uznać, by świadczyły o pozorności przyczyny
wypowiedzenia umowy o pracę powoda.
Sąd Okręgowy stwierdził również, że wyrok Sądu Rejonowego w części
oddalającej powództwo o premię był prawidłowy, gdyż Sąd pierwszej instancji na
podstawie zebranego materiału dowodowego wyczerpująco ustalił stan faktyczny,
jak również zasadnie i adekwatnie do ustalonego stanu faktycznego wskazał i
zastosował przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego złożył powód,
zaskarżając wyrok ten w części, a mianowicie: w jego pkt I. w zakresie
oddalającym powództwo o zapłatę: kwoty 65.748,37 zł wraz z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 21 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty
tytułem odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę
zawartej na czas nieokreślony, oraz kwoty 6.586,48 zł wraz z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 21 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty
tytułem wyrównania premii wypłacanej w zaniżonej wysokości, to jest w zakresie
oddalającym powództwo co do łącznej kwoty 72.334,85 zł wraz z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 21 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty;
oraz w pkt II. oddalającym apelację powoda w całości; w pkt III dotyczącym zwrotu
kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów prawa
materialnego: 1) art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 471 k.p.; 2) art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z
art. 300 k.p. co doprowadziło Sąd do naruszenia art. 471 k.c. w zw. z art. 300 k.p.;
oraz naruszenia przepisu postępowania, a mianowicie art. 378 § 1 k.p.c. przez
nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji wniesionej przez powoda, wyrażające
się w pominięciu przez Sąd zarzutu naruszenia art. 471 k.p. w zw. z art. 45 § 1 k.p.
oraz zarzutu naruszenia art. 471 k.p. w zw. z art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 8 k.p.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił tym, że
w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 471 k.p. który wywołuje rozbieżności w
orzecznictwie sądów w zakresie tego, czy przewidziana na jego gruncie minimalna
wysokość odszkodowania należnego pracownikowi w związku z nieuzasadnionym
lub naruszającym przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, wypowiedzeniem
II PSK 109/24
5
umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, warunkowana jest wysokością
wynagrodzenia za ustawowy czy też przewidziany w umowie o pracę (jednak w
granicach wynikających z początkowej treści przedmiotowego przepisu) okres
wypowiedzenia umowy o pracę - w szczególności w sytuacji, w której strony
przewidując wydłużenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę nie przewidziały
wprost, że również odszkodowanie należne pracownikowi w związku z
nieuzasadnionym lub naruszającym przepisy o wypowiadaniu umów o pracę,
wypowiedzeniem umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, będzie
przysługiwało w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu za umownie wydłużony
okres wypowiedzenia.
Ponadto skarżący podniósł, że w sprawie występują istotne zagadnienia
prawne sprowadzające się do odpowiedzi na pytania: 1) czy sąd odwoławczy
rozpoznający apelację ma obowiązek odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do
wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego na gruncie powyższego
środka odwoławczego, w szczególności w sytuacji, w której apelacje od wyroku
sądu pierwszej instancji wywiedzione zostały przez obie strony, i wobec
uwzględnienia w całości żądania apelacji jednej ze stron procesu sąd odwoławczy
uznał za zbędne odnoszenie się do zarzutów podniesionych w apelacji przez drugą
stronę, w sytuacji w której pominięte zarzuty dotyczyły wykładni przepisu prawa
wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów, co uniemożliwiło skarżącemu
uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy zastosowana przez sąd pierwszej instancji
wykładnia powyższego przepisu została zaaprobowana przez sąd odwoławczy, a
więc w konsekwencji - czy powyższe działanie sądu odwoławczego może stanowić
naruszenie prawa skarżącego do rzetelnego procesu sądowego (art. 45 ust. 1
Konstytucji RP)?; 2) czy rozpoznanie środka odwoławczego w składzie
jednoosobowym pozostaje zgodne z zasadą prawa jednostki do rzetelnego procesu
sądowego, stanowiącą komponent prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1
Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka?
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmówienie
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w części obejmującej zarzuty dotyczące
potrzeby wykładni przepisu oraz pierwszego z zagadnień prawnych formułowanych
we wniosku, popierając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w
II PSK 109/24
6
części obejmującej zarzut dotyczący rozpoznania apelacji w składzie
jednoosobowym, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz obciążenie powoda
kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje
3 potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).
Skarżący nie wykazał, że w sprawie występuje powołana w skardze
kasacyjnej przesłanka w postaci potrzeby wykładni przepisów prawnych ani
istotnych zagadnień prawnych. Przypomnienia wymaga, że potrzeba wykładni
przepisów prawnych występuje, jeżeli co do konkretnego przepisu prawnego brak
jednolitej lub utrwalonej judykatury, zwłaszcza judykatury Sądu Najwyższego albo
też przyjęta i dominująca wykładnia jest oczywiście błędna lub kontrowersyjna.
Skarżący powinien bądź to wskazać argumentację przemawiającą za zmianą
dotychczasowej wykładni, bądź też wykazać, że dany przepis prawny, chociaż
budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wyjaśnienia i powinien zostać
zinterpretowany przez Sąd Najwyższy. Inaczej rzecz ujmując, potrzeba wykładni
przepisu budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w
orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) zachodzi wtedy, kiedy jego
niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności
w orzecznictwie bądź kiedy przepis ten nie doczekał się wykładni w kierunku
wskazywanym przez skarżącego (postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 czerwca
2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 42436; z 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX
nr 57231).
Nie można uznać, że w przedstawionym przez skarżącego zakresie
występuje potrzeba wykładni wskazanego przepisu – art. 471 k.p. ponieważ Sąd
Najwyższy już wyjaśnił jego wykładnię. W przypadku roszczeń przysługujących
II PSK 109/24
7
pracownikowi z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę Sąd
Najwyższy jednolicie przyjmuje, że tylko w sytuacji, kiedy strony wyraźnie
zastrzegły w umowie o pracę, że odszkodowanie będzie przysługiwało w wysokości
wynagrodzenia za wydłużony okres wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje
odszkodowanie w większej wysokości niż przewiduje to art. 471 k.p. Jeśli strony,
wydłużając okres wypowiedzenia, nie przewidziały odszkodowania w wysokości
odpowiadającej temu wydłużonemu okresowi, pracownik może się domagać
odszkodowania tylko w wysokości ustawowego maksymalnego trzymiesięcznego
wynagrodzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 2015 r., III PK 26/15,
OSP 2017 Nr 1, poz. 5, czy z 14 listopada 2019 r., III PK 150/18, OSNP 2020 Nr 10,
poz. 106). Identyczny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z 12 marca 2020
r., II PK 197/18 (OSNP 2021 Nr 3, poz. 25), wskazując, że „z wykładni logiczno-
semantycznej wynika, że wydłużenie okresu wypowiedzenia na podstawie umowy o
pracę lub układu zbiorowego pracy lub naruszenie uzgodnień dotyczących
określonych w umowie o pracę przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę, nie
implikuje przyznania przez sąd pracy odszkodowania w wysokości wynagrodzenia
za wydłużony okres wypowiedzenia. Nawet więc w przypadku umownego
określenia długości okresu wypowiedzenia ponad trzy miesiące, odszkodowanie
z art. 471 k.p. nie powinno przekraczać limitu trzech miesięcy” (tak też
postanowienie Sądu Najwyższego z 2 sierpnia 2023 r., III PSK 10/23, LEX nr
3590539). Mając na względzie przytoczone orzecznictwo nie budzi wątpliwości, że
strony mogą korzystniej w przepisach wewnątrzzakładowych lub w umowie o pracę
kształtować uprawnienia wynikające z treści stosunku pracy, ale każdorazowo
muszą szczegółowo określić ich zakres. W niniejszej sprawie strony przewidując w
umowie dłuższy trzymiesięczny okres wypowiedzenia, zamiast ustawowego
jednomiesięcznego, nie przewidziały jednak wyższego niż ustawowe
jednomiesięczne odszkodowanie.
Ponadto skarżący powołuje się na występowanie w sprawie dwóch istotnych
zagadnień prawnych, jednakże takich zagadnień prawidłowo nie formułuje.
Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c. powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia
prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390
II PSK 109/24
8
§ 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego
przepisu lub zespołu przepisów, albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości co do
pewnego uregulowania prawnego. Z przedstawionego przez wnoszącego skargę
istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jakie są konkretne problemy
prawne, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne).
Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i
abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a
którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i
prawa pozytywnego (postanowienia Sądu Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ
178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147; z 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr
393883).
Skarżący nie spełnił powyższych wymagań. W ramach pierwszego z
formułowanych pytań: „czy sąd odwoławczy rozpoznający apelację ma obowiązek
odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych
przez skarżącego na gruncie powyższego środka odwoławczego”, nie wskazuje na
przepisy prawa procesowego na podstawie których formułuje pytanie, a których
naruszenie zarzuca w ramach podstaw kasacyjnych. Wskazuje jedynie na
wątpliwość czy działanie sądu odwoławczego może stanowić naruszenie prawa
skarżącego do rzetelnego procesu sądowego (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Tak
sformułowane pytanie, nie odnoszące się odpowiednio do przepisów zarzucanych
w ramach podstaw kasacyjnych nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego.
Natomiast odnosząc się do wątpliwości przedstawionych w ramach pytania
„czy rozpoznanie środka odwoławczego w składzie jednoosobowym pozostaje
zgodne z zasadą prawa jednostki do rzetelnego procesu sądowego, stanowiącą
komponent prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6
ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka”, Sąd Najwyższy przypomina, iż
zgodnie z art. 3671 § 1 k.p.c., wprowadzonym ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o
zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów
powszechnych, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych
ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1860), który wszedł w życie w dniu 28 września 2023
r. - sąd odwoławczy rozpoznaje apelację w składzie jednego sędziego (z wyjątkiem
spraw: o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia choćby w
II PSK 109/24
9
jednej z wniesionych apelacji przekracza milion złotych, rozpoznawanych w
pierwszej instancji przez sąd okręgowy jako właściwy rzeczowo, z uwzględnieniem
pkt 1, rozpoznawanych w pierwszej instancji w składzie trzech sędziów na
podstawie art. 47 § 4 k.p.c. - które podlegają rozpoznaniu w składzie trzech
sędziów). Zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej ustawy w postępowaniach wszczętych
i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy sąd rozpoznaje sprawę w
składzie zgodnym z przepisami ustawy zmienianej w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą. Jeżeli na podstawie przepisów dotychczasowych do rozpoznania sprawy
wyznaczono skład trzech sędziów, dalsze jej prowadzenie przejmuje sędzia
wyznaczony jako sprawozdawca. Czynności dokonane przez sąd w składzie
zgodnym z przepisami dotychczasowymi pozostają w mocy. Sąd rozpoznaje
sprawę w składzie zgodnym z przepisami dotychczasowymi, jeżeli przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy doszło do zamknięcia rozprawy.
W konsekwencji z dniem 28 września 2023 r. art. 367 § 3 k.p.c. został
uchylony, a w świetle art. 3671 k.p.c., niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu w
składzie jednoosobowym. Sąd Najwyższy zajmował się już wykładnią art. 3671 § 1
k.p.c. W postanowieniu z 15 stycznia 2025 r., III PSK 28/24, LEX nr 3817780 Sąd
Najwyższy stwierdził, że obecnie reguła dotycząca składu sądu odwoławczego
została odwrócona i zgodnie z art. 3671 § 1 in principio k.p.c., zasadą jest
rozpoznawanie spraw przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego, co
nie kłóci się z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (tak również Sąd Najwyższy w wyroku z
3 czerwca 2025 r., II USKP 32/25, LEX nr 3881933). Skarżący nie powołał w
uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania żadnej
argumentacji, opartej na orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego lub stanowisku
doktryny w odniesieniu do poglądów prawnych wyrażonych w uzasadnieniu
uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2023 r., III PZP
6/22, z których wynikałoby, że można mówić o abstrakcyjnym naruszeniu standardu
konstytucyjnego w zakresie prawa do sądu. Z kontekstu niniejszej sprawy nie
wynika również, by doszło do naruszenia prawa do sądu in concreto przez
rozpoznanie sprawy powoda przez sąd orzekający w składzie jednoosobowym. Sąd
drugiej instancji procedował bowiem prawidłowo a argumentacja skargi kasacyjnej,
jak również analiza treści uzasadnienia nie ujawniły, by naruszone zostało prawo
II PSK 109/24
10
powoda do rozpoznania sprawy przez sąd niezależny i niezawisły oraz
kompetentny merytorycznie w sprawach pracowniczych.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[a.ł]
