II KZ 30/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 listopada 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący)
SSN Jacek Błaszczyk
SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)
w sprawie M.M.
skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 listopada 2025 r.
zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego,
z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt II KO 148/25,
odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada
2016 r., sygn. akt II AKa 308/16, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w
Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VIII K 176/15,
wobec jego oczywistej bezzasadności,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 545 § 3 k.p.k.
postanowił:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt II KO
148/25, odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada
II KZ 30/25
2
2016 r., sygn. akt II AKa 308/16, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w
Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VIII K 176/15, wobec jego
oczywistej bezzasadności.
Pismem z dnia 2 września 2025 r. skazany M.M., na podstawie art. 542 § 3
k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., złożył zażalenie na to postanowienie Sądu
Najwyższego „odnośnie odmowy wznowienia postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Wwa” (pis. oryg.). W uzasadnieniu
zażalenia skazany wskazał, że w dniu 19 kwietnia 2016 r. został skazany na karę
dożywotniego pozbawienia wolności przez Sąd Okręgowy w Warszawie, sygn. akt
VIII K 176/15, w którego składzie zasiadała sędzia I.S. Skazany podał ponadto, że
wyrok ten został następnie utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny w Warszawie,
w którego składzie zasiadał sędzia M.M. Zdaniem skazanego Sądy obu instancji w
jego sprawie były nienależycie obsadzone ze względu na udział w sprawie
wskazanych sędziów. Podnosząc powyższe zarzuty skazany wskazał, że „Sąd
Najwyższy niesłusznie uznał bezzasadność mojego wniosku o wznowienie
postępowania”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest całkowicie bezzasadne.
Zażalenie nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia z
powodów wskazanych w jego treści, ponieważ skarżący we wniesionym środku
odwoławczym nie przedstawił żadnych argumentów, które pozwoliłyby na uznanie,
że zaskarżona decyzja procesowa Sądu Najwyższego jest błędna, została wydana
z naruszeniem prawa, czy też w jej treści zignorowano argumentację skazanego
przedstawioną w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania.
Wypada przypomnieć, że w osobistym wniosku o wznowienie postępowania
skazany M.M. podniósł, iż: „w dniu 19.04.2016 r. zostałem skazany na dożywotnie
pozbawienie wolności z art. 148 § 1, gdzie dowody zebrane w sprawie ran: DNA –
opinie biegłych - patologa, daktyloskopia wykluczają mnie z tego sprawstwa, a
mimo tego zostałem skazany”. Sąd Najwyższy odniósł się do tej argumentacji
wskazując, że „DNA, opinia biegłych z zakresu medycyny sądowej czy też ślady
daktyloskopijne to dowody, które były znane orzekającym w sprawie Sądom
pierwszej oraz drugiej instancji i poddane został w toku postępowania rozważeniu”.
II KZ 30/25
3
Tym samym nie mogły one stanowić „nowych faktów lub dowodów”
uzasadniających wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II
AKa 308/16, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia
19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VIII K 176/15.
Rzecz w tym, że skazany w zażaleniu w ogóle nie odniósł się do powyższej
kwestii. Nie podając jakichkolwiek argumentów mających przemawiać za
nieprawidłowością rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego skarżący wskazał na
zupełnie inny, niepodnoszony wcześniej argument mający świadczyć o potrzebie
wznowienia postępowania w jego sprawie. Podnosi bowiem, że sądy I i II instancji
orzekające w jego sprawie były nienależycie obsadzone w rozumieniu art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k. Tymczasem wszystkie kwestie, o których skarżący po raz pierwszy
wspomniana dopiero w zażaleniu, w tym dotyczące nienależytej obsady sądu, nie
mogą podlegać rozważeniu w niniejszym postępowaniu zażaleniowym (zob. np.
postanowienie SN z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt III KZ 42/24).
Na marginesie należy jedynie odnotować, że wyroki sądów obu instancji
zapadły w 2016 r., a zatem nie sposób twierdzić, że nienależyta obsada tych sądów
w przedmiotowej sprawie mogła chociażby hipotetycznie wynikać z udziału w
składzie sądu osób powołanych na urząd sędziego w Sądzie Najwyższym, sądzie
powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2018 r. poz. 3).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.
Jacek Błaszczyk
[WB]
[a.ł]
Kazimierz Klugiewicz Barbara Skoczkowska
