II KZ 21/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 9 czerwca 2026 r.
SSN Jarosław Matras
w sprawie B. S. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 9 czerwca 2026 r.
zażalenia oskarżyciela prywatnego L. J.
na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II
Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 17 lutego 2026 r., sygn. akt II AKz 1393/25,
o odmowie przyjęcia kasacji
na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. oraz art. 530 § 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
1. odmówić zawieszenia postępowania;
2. zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
W dniu 16 lutego 2026 r. oskarżyciel prywatny wniósł osobistą kasację od
postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025 r., w
sprawie o sygn. akt II AKz 1393/25, którym nie uwględniono zażalenia oskarżyciela
prywatnego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24
października 2025 r. sygn. akt II AKo 494/25 o odmowie przyjęcia wniosku o
wznowienie postępowania. Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2026 r. odmówiono
przyjęcia kasacji sporządzonej przez L. J. w sprawie prawomocnie zakończonej ww.
II KZ 21/26
2
postanowieniem. Podstawą odmowy przyjęcia kasacji była jej ustawowa
niedopuszczalność.
We wniesionym zażaleniu oskarżyciel prywatny zakwestionował
prawidłowość wydanego zarządzenia wskazując w pierwszej kolejności na
nierozpoznanie jego wniosku o ustanowienie „obrońcy z urzędu”, czym naruszono -
jego zdaniem - fundamentalne gwarancje i uprawnienia przysługujące mu w
procesie karnym jako stronie, a ponadto na wadliwość decyzji o odmowie przyjęcia
kasacji od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025
r., w sprawie o sygn. akt II AKz 1393/25, „w którym to postanowieniu umorzono
postępowanie w sprawie o sygn. X K 1111/24”. Zdaniem skarżącego, skoro
przysługiwało mu prawo do wniesienia kasacji, to zaskarżone zarządzenie jako
błędne należało uchylić, a sprawę przekazać do „dalszego prowadzenia”.
W dniu 8 czerwca 2026 r. wpłynął wniosek skarżącego o zawieszenie
postępowania w sprawie II KZ 21/26 z uwagi na toczące się postępowanie o
ubezwłasnowolnienie całkowite B. S. (sprawa I NS 36/24).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Na wstępie trzeba stwierdzić, że wniosek o zawieszenie
postepowania zażaleniowego w sprawie II KZ 21/26 jest oczywiście bezzasadny.
Nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii objętej zażaleniem, tj.
dopuszczalności kasacji, to, jakie rozstrzygnięcie zapadnie w sprawie o
ubezwłasnowolnienie całkowite oskarżonej w tej sprawie B.S.
Odnosząc się zaś do zażalenia, to stwierdzić trzeba, iż jest ono niezasadne.
Na wstępie podnieść trzeba, że nie jest prawdą, iż postanowieniem Sądu
Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025 r., w sprawie o sygn. akt II AKz
1393/25 umorzono postępowanie w sprawie o sygn. X K 1111/24. Postępowanie w
sprawie zainicjowanej prywatnym aktem oskarżenia umorzone zostało
postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie z
dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt X K 1111/24, utrzymanym następnie w mocy przez
Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 5 czerwca 2025 r. (IX Kz 455/25).
Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025 r., o
którym wspomina skarżący i od którego złożył on kasację, rozstrzygało jedynie w
kwestii zażalenia oskarżyciela prywatnego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w
II KZ 21/26
3
Warszawie z dnia 24 października 2025 r., sygn. akt II AKo 494/25 o odmowie
przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn.
akt IX Kz 455/25. W tej sytuacji słusznie w zaskarżonym zarządzeniu uznano i
szczegółowo uzasadniono, że od tego orzeczenia kasacja stronie nie służy (art.
519 k.p.k.). Zasadnie zatem odmówiono jej przyjęcia.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.
[J.J.]
[a.ł]
