II KO 180/25
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Kala
Dnia 2 kwietnia 2026 r.
w związku z pismem skazanego M.K. z dnia 13 września 2025 r., sygnalizującym
potrzebę wznowienia z urzędu postępowania kasacyjnego zakończonego
postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II KK 111/25
o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej
na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.
zarządził
stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wyżej
opisanego postępowania.
UZASADNIENIE
Obrońca skazanego M.K. wywiódł kasację od wyroku Sądu Okręgowego w
Warszawie z dnia 14 października 2024 r., sygn. akt X Ka 782/24, utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Rejonowego w Piasecznie
z dnia
20 marca 2024 r., sygn. akt II K 481/20. Na mocy ww. wyroku poza karami
jednostkowymi wymierzonymi za przypisane M.K. tym wyrokiem przestępstwa,
orzeczono wobec niego karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Postanowieniem z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II KK 111/25, Sąd
Najwyższy oddalił ww. kasację jako oczywiście bezzasadną.
Pismem z dnia 19 września 2025 r. zatytułowanym „skarga” skazany zwrócił
się do Sądu Najwyższego „ze skargą dotyczącą pana sędziego Sądu Najwyższego
P.K.”, który wydał w jego sprawie postanowienie z dnia 12 maja 2025 r. w sprawie II
II KO 180/25
2
KK 111/25. Podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczyły faktu powołania
sędziego P.K. na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8
grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych
innych ustaw. Skarżący podniósł, że w związku z ww. okolicznością doszło na
naruszenia art. 6 EKPCz i nie miał zagwarantowanego prawa do rzetelnego
procesu. W konkluzji skarżący wniósł o „stwierdzenie naruszeń i zasądzenie od
Skarbu Państwa kwoty 40 000 zł odszkodowania”. Pismo to zostało potraktowane
jako sygnalizujące potrzebę wznowienia postępowania z urzędu z uwagi na
bezwzględną przyczynę odwoławczą.
Powyższa inicjatywa nie mogła przynieść oczekiwanego przez skazanego
rezultatu. Należy bowiem podzielić trafny pogląd, od lat prezentowany w doktrynie i
judykaturze, że w świetle stanowczego brzmienia art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 540
§ 1 k.p.k. w zw. z art. 544 § 1 i 2 k.p.k. nie jest możliwe wznowienie, zarówno na
wniosek strony, jak i z urzędu, postępowania zakończonego postanowieniem o
oddaleniu kasacji.
Już w uchwale z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt I KZP 37/00, Sąd
Najwyższy (orzekający w składzie całej Izby Karnej), udzielając odpowiedzi na
pytanie prawne (na gruncie stanu prawnego ukształtowanego nowelą z dnia 20
lipca 2000 r. - Dz. U. nr 62, poz. 717) dotyczące tego, czy oddalenie kasacji,
wniesionej od prawomocnego wyroku, powinno następować w formie
postanowienia, czy też w formie wyroku, skonstatował m.in., że »zakres
rozstrzygania w postępowaniu kasacyjnym został przez ustawodawcę ograniczony
wyłącznie do kwestii zbadania podstaw określonych w art. 523 k.p.k. Z istoty
postępowania kasacyjnego wynika, że nie jest ono postępowaniem zmierzającym
do rozstrzygnięcia "o zasadności oskarżenia wniesionego w sprawie karnej" w
rozumieniu art. 6 ust. 1 KE, lecz postępowaniem zmierzającym do zbadania
zasadności skargi kasacyjnej, wniesionej już po prawomocnym ukończeniu
postępowania«. Pogląd ten nie budził wątpliwości w orzecznictwie również w
późniejszych latach.
W powyższym kontekście warto zwrócić uwagę m.in. na postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt III KO 53/99, gdzie stwierdzono
II KO 180/25
3
»iż oddalając kasację Sąd Najwyższy orzeka jedynie o niezasadności skargi
kasacyjnej, i w żadnym wypadku nie wkracza w sferę, w której zaskarżony kasacją
wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej (…). W takiej sytuacji to właśnie ten
wyrok jest "orzeczeniem kończącym postępowanie karne" (…). Orzeczeniem
kończącym postępowanie karne, o jakim mowa w art. 544 § 1 i 2 k.p.k. nie jest
natomiast „orzeczenie Sądu Najwyższego, wydane w wyniku rozpoznania kasacji,
którym kasację tę oddalono«. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w
postanowieniu z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt V KO 47/10, gdzie wskazano m.in,
że:
- „w świetle art. 540 k.p.k. wznowienie dotyczy "postępowania sądowego
zakończonego prawomocnym orzeczeniem". Wszelkie zatem podstawy
wznowieniowe, w tym i określone w art. 542 § 3 k.p.k. (wznowienie z urzędu),
dotyczą tylko takiego postępowania”;
- „nie jest zatem możliwe wznowienie, zarówno na wniosek strony, jak i z
urzędu, samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio
prawomocnym orzeczeniem sądu o oddaleniu wniosku strony lub o braku podstaw
do wznowienia ex officio. Inne rozumienie tej konstrukcji prowadzić by musiało w
konsekwencji do przyjęcia, że możliwe jest również wznowienie postępowania
kasacyjnego, zakończonego oddaleniem kasacji, gdyż kończy je przecież
prawomocne orzeczenie sądu, i to w sytuacji, gdy niedopuszczalna jest już sama
kasacja od orzeczenia zapadłego w wyniku uprzedniego rozpoznania kasacji (art.
539 k.p.k.)”.
W postanowieniu z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt III KO 130/15, Sąd
Najwyższy, odwołując się do szeregu wcześniej wydanych judykatów, stanowczo
stwierdził natomiast, iż: „jest oczywiste, że postępowanie kasacyjne zakończone
postanowieniem Sądu Najwyższego oddalającym kasację w ogóle nie podlega
procedurze wznowieniowej. Jednolite i ugruntowane od lat stanowisko Sądu
Najwyższego w tym zakresie jest jednoznaczne. Odsyłając wnioskodawcę do
licznych, szczegółowo uzasadnianych judykatów (…) w tym miejscu należy jedynie
podkreślić, że wznowienie, określone przepisem art. 540 § 1 k.p.k. oraz w art. 542 §
3 k.p.k., następuje w odniesieniu do postępowania zakończonego prawomocnym
orzeczeniem. Do tej kategorii orzeczeń należą tylko orzeczenia Sądu Najwyższego
II KO 180/25
4
rozstrzygające merytorycznie o przedmiocie procesu, a więc np. orzekające (po
uchyleniu zaskarżonego orzeczenia) o umorzeniu postępowania, czy uniewinnieniu
(art. 537 § 2 k.p.k.). Nie należy do niej natomiast postanowienie Sądu Najwyższego
oddalające kasację, jako że postanowienie to - rozstrzygające jedynie o
niezasadności skargi (i niestwierdzeniu uchybień podlegających badaniu z urzędu
na podstawie art. 536 k.p.k.) - nie narusza prawomocności orzeczenia, które tą
kasacją zostało zaskarżone i które zakończyło postępowanie. W takim razie, w
świetle art. 544 § 2 k.p.k. oraz przepisów wymienionych powyżej, nie ulega
wątpliwości, że postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego
postanowieniem Sądu Najwyższego oddalającym kasację jest niedopuszczalne”.
Analogiczny pogląd wyrażano również w literaturze (zob. m.in. T.
Grzegorczyk [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Kraków 2003,
komentarz do art. 544, teza 2, D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Z. Eichstaedt, M.
Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2013,
komentarz do art. 544, teza 2, komentarz do art. 540, teza 4, J. Matras [w:] Kodeks
postępowania karnego. Komentarz, wyd. II, red. K. Dudka, Warszawa 2020,
komentarz do art. 540, teza 4, D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M.
Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz
aktualizowany, LEX/el. 2020, art. 540, teza 4).
I wreszcie – co w kontekście tej sprawy najistotniejsze - za trafnością
przywołanego wyżej stanowiska opowiedział się również Sąd Najwyższy w
uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt I KZP 17/22. W
dokumencie tym, rozważając kwestię zasadności odstąpienia od
zaprezentowanego wyżej paradygmatu interpretacyjnego (i w konsekwencji
dopuszczenia możliwości wznowienia z urzędu postępowania kasacyjnego
zakończonego postanowieniem o oddaleniu kasacji), w związku z eksponowanymi
przez sąd pytający względami dotyczącymi kryzysu konstytucyjnego związanego z
ukształtowaniem Krajowej Rady Sądownictwa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8
grudnia 2017 r., wskazano m.in., że: „nie budzi oczywiście wątpliwości okoliczność,
że sygnalizowane kwestie dotyczące kryzysu konstytucyjnego są niezwykle ważkie.
Zdaniem Sądu Najwyższego w składzie poszerzonym wymagają one jednak
stosownej interwencji ustawodawcy, a nie dostosowywania wykładni przepisów do
II KO 180/25
5
tej szczególnej sytuacji poprzez odejście od utrwalonych od wielu lat, tak w
orzecznictwie, jak i w literaturze poglądów prezentowanych na omawianym gruncie.
Stabilna wykładnia prawa stanowi przecież istotną wartość (…). Powyższe
rozważania w ocenie Sądu Najwyższego w składzie poszerzonym implikują
stwierdzenie, że skoro postanowienie Sądu Najwyższego o oddaleniu kasacji nie
jest prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe w rozumieniu
art. 540 § 1 k.p.k. to nie wchodzi w grę możliwość wznowienia z urzędu w trybie art.
542 § 3 k.p.k. wobec ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 §
1 k.p.k. postępowania kasacyjnego zakończonego wydaniem wskazanego
postanowienia. Ujawnienie uchybienia z kręgu art. 439 § 1 k.p.k. w postępowaniu
kasacyjnym w związku z oddaleniem kasacji nie rzutuje w żadnym razie na
konieczność wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym
orzeczeniem, a więc prawomocnie rozstrzygającego o odpowiedzialności karnej
oskarżonego”.
Kierując się przytoczoną argumentacją, mimo świadomości, iż w
analizowanej kwestii – w ostatnim czasie – są prezentowane w orzecznictwie Sądu
Najwyższego także stanowiska odmienne od wyżej zaprezentowanego, zarządzono
jak wyżej.
Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zasądzenie
odszkodowania, należy dodatkowo wskazać, że w zakresie kognicji Sądu
Najwyższego nie mieści się zasądzanie odszkodowań w tego typu sprawach.
[WB]
[a.ł]
