II KK 434/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 grudnia 2025 r.
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025r.
w sprawie D.W.
skazanego za przestępstwo z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 64§1
k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 28 maja 2025r., sygn. akt XI Ka
1104/24, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego we Włodawie z dnia 1
października 2024r., sygn. akt II K 109/24
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
W postawionym zarzucie kasacyjnym wskazano na naruszenie przez Sąd
Odwoławczy art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., które
miało polegać na nierzetelnym i niepełnym rozpoznaniu zarzutu obrony obrazy
art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zakresie pominięcia szczegółowej i wnikliwej
II KK 434/25
2
analizy treści nagrania z monitoringu. Z dalszej lektury zarzutu wynika jednak,
że obrona podważa ustalenia faktyczne dotyczące użycia przez D.W. przemocy
względem M.M. i tego, że dopuszczając się jej działał w celu utrzymania się w
posiadaniu zabranych rzeczy.
Sfera ustaleń faktycznych nie jest jednak przestrzenią, którą w postępowaniu
kasacyjnym bada Sąd Najwyższy, zaś zarzuty tego rodzaju są w tym postępowaniu,
w świetle treści art. 523§1 k.p.k., niedopuszczalne.
Zupełnie na marginesie można jedynie wspomnieć, że wnioski Sądu
Odwoławczego co do oceny uwiecznionego na nagraniu z monitoringu zachowania
D.W. wobec M.M. nie rażą dowolnością. Na nagraniu tym jednoznacznie widać, jak
D.W. odpycha ochroniarza, który próbuje interweniować, stosuje chwyty w celu
oswobodzenia się, zdystansowania, usiłuje się wyrwać i uniemożliwić złapanie go i
przytrzymanie.
Odwoływanie się przez skarżącego wyłącznie do słownikowej definicji
pojęcia „przemocy” nie może być skuteczne, skoro w doktrynie i orzecznictwie
prawa karnego materialnego pojęcie to ma ugruntowaną wykładnię. Przemocą w
rozumieniu m.in. art. 281 k.k. jest atak na integralność fizyczną drugiej osoby
(bezpośrednie fizyczne oddziaływanie na nią). W doktrynie wskazuje się, że stopień
jej natężenia nie ma większego znaczenia – nie musi być on znaczny, przy czym za
najlżejszą jej formę uznawane jest już samo naruszenie nietykalności cielesnej.
Zachowanie skazanego uwidocznione na nagraniu (którego w żadnym
wypadku nie można – za obroną – uznać za pasywne), interpretowane w
powiązaniu z zeznaniami M.M., niezbicie świadczą zatem o tym, że skazany
dopuścił się przemocy wobec interweniującego ochroniarza.
Za równie nietrafną należy ocenić argumentację skarżącego negującą
zamiar, z jakim działał D.W. Otóż okoliczności, że nie zwracał on uwagi na fakt, że
większość zabranych rzeczy w trakcie interwencji wypadła mu ze spodni, że nie
manifestował swoim zachowaniem woli utrzymania się w posiadaniu tych towarów,
że w rekcji obronnej zaczął je gubić, a następnie nie próbował ponownie zabrać ani
w jakikolwiek sposób ponownie objąć w posiadanie, w rzeczywistości nie mają
znaczenia. Rzecz bowiem w tym, że skazany nie wyrzucił zabranych produktów
z własnej woli, nie wykazał chęci ich porzucenia – utrata części z nich była
II KK 434/25
3
wynikiem przypadku, dynamiki sytuacji – natomiast pozostałe produkty, które
w czasie zajścia mu nie wypadły – zatrzymał i z nimi uciekł. To z zamiarem
utrzymania się w ich posiadaniu wdał się w siłową konfrontację z M.M. i okoliczność
ta jest wystarczająca do uznania, że skazany działaniem swoim wypełnił znamiona
art. 281 k.k.
Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się
uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze
kasatoryjnym.
Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną
w stopniu oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
[WB]
[r.g.]
