II KK 395/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 grudnia 2025 r.
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r.
sprawy K.K.,
uniewinnionej od zarzutów popełnienia przestępstw z art. 216 § 1 k.k. i z art. 217 §
1 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego D.K.,
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2025 r., sygn. akt IX
Ka 470/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w
Warszawie z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt V K 966/22
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć oskarżyciela prywatnego D.K. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z
dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt V K 966/22, uniewinnił oskarżoną K. I. od
II KK 395/25
2
zarzutu popełnienia szczegółowo opisanych w wyroku trzech czynów z art.
216 § 1 k.k. oraz pięciu czynów z art. 217 § 1 k.k.
Po rozpoznaniu apelacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego D. K..
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2025 r., sygn. akt IX
Ka 470/25, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik
pokrzywdzonego D. K., zaskarżając go w całości, zarzucając rażące naruszenie
przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 433
§ 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 5 § 1 k.p.k., art.
410 k.p.k. oraz art. 425 k.p.k. poprzez:
„l.1. oparcie rozstrzygnięcia o fakty, które nie były przedmiotem
postępowania dowodowego w obu instancjach; w tym o fakty
obiektywnie nieistniejące (przede wszystkim rzekome wyjaśnienia
oskarżonej);
1.2. nieprawidłowe, niezupełne, powierzchowne i wadliwe dokonanie
oceny materiałów dowodowych w toku postępowania odwoławczego
oparte na niepełnej i wybiórczej ocenie tego materiału, sprzecznej z
zasadami obiektywizmu oraz logiki i doświadczenia życiowego
polegającego na wskazaniu przez Sąd odwoławczy, że:
- K. I. złożyła wyjaśnienia, z których wynika, że działania oskarżyciela
prywatnego miały charakter prowokacyjny i wyjaśnienia te miały
kluczowe znaczenie dla oceny poprawności wyroku Sądu I instancji,
- oskarżyciel prywatny podejmował działania, które uzasadniały
naganne zachowania oskarżonej,
1.2.1. alternatywnie - gdyby Sąd Najwyższy nie uznał powyższych
zarzutów za uzasadnione - stawiam zarzut rażącego naruszenia prawa
materialnego poprzez błędne zastosowanie norm prawnych określonych
II KK 395/25
3
w art. 216 § 3 k.k. oraz art. 217 § 2 k.k. przez Sąd II instancji polegające
na uznaniu, że rzekomo prowokacyjne zachowanie pokrzywdzonego
daje podstawę do uniewinnienia oskarżonej, podczas gdy takie
zachowanie daje wyłącznie podstawę do ewentualnego odstąpienia od
wymierzenia kary,
1.3. brak odniesienia się do większości zarzutów apelacyjnych
stawianych rozstrzygnięciu Sądu I Instancji;
1.4. dokonanie analizy zarzutów apelacyjnych, które zostały należycie
uzasadnione w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny
poprzez nieprawidłowe, niezupełne, powierzchowne i wadliwe ich
rozpoznanie oparte na niepełnej i wybiórczej ocenie materiału
dowodowego, sprzecznej z zasadami obiektywizmu oraz logiki i
doświadczenia życiowego;
1.5. brak uzasadnienia w zakresie uznania bezzasadności zarzutów
apelacyjnych, które Sąd Odwoławczy poddał ocenie;
co w konsekwencji doprowadziło do błędnej subsumcji poprzez
nieprawidłowo przeprowadzoną kontrolę odwoławczą przez Sąd Odwoławczy
mającą istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia poprzez utrzymanie
wyroku Sądu I instancji w mocy”.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu
odwoławczego oraz wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi
Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do ponownego
rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego i
przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Oczywista bezzasadność zarzutów kasacyjnych skutkowała oddaleniem
kasacji na posiedzeniu w trybie opisanym w art. 535 § 3 k.p.k.
II KK 395/25
4
Skarżący w kasacji podniósł, że jego zdaniem w sprawie doszło do
naruszenia treści art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7
k.p.k., art. 5 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 425 k.p.k. Z uwagi na takie
ujęcie skarżący był zobowiązany do wykazania, że Sąd odwoławczy nie
rozpoznał zarzutów apelacyjnych lub nie dochował obowiązku należytego
uzasadnienia w zakresie zasadności lub niezasadności zarzutów apelacyjnych,
w których podniesiono naruszenie art. 7 k.p.k., 5 § 1 k.p.k., 410 k.p.k. oraz 425
k.p.k. W pierwszej kolejności należy jednak stwierdzić, że Sąd odwoławczy
działając, co do zasady w granicach zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji
zarzutów (art. 433 § 1 k.p.k.), nie mógł naruszyć art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art.
457 § 3 k.p.k. w zakresie przepisów opisanych w art. 5 § 1 k.p.k., art. 410
k.p.k. oraz art. 425 k.p.k. Naruszenie tych przepisów nie były bowiem
podniesione w apelacji obrońcy. Przypomnieć jedynie należy, że w apelacji
skarżący podniósł wyłącznie obrazę art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k.,
5 § 2 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych.
Należy wziąć zatem pod uwagę wyłącznie kwestię ewentualnego
naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.
w zw. z art. 7 k.p.k. Rzecz jednak w tym, że z uzasadnienia tego zarzutu
wynika de facto zakwestionowanie ustaleń faktycznych w sprawie. Niczym
innym jak polemiką co do faktów są twierdzenia dotyczące zachowania się
pokrzywdzonego – w szczególności podjęcia przez niego działań
prowokujących oskarżoną. Cały wywód, który rozpoczyna się na s. 16 kasacji,
stanowi analizę faktów oraz tego, jakich alternatywnych ustaleń faktycznych
można dokonać na podstawie przytoczonych dowodów. Świadczą o tym m.in.
następujące sformułowania skarżącego: „wbrew ustaleniom Sądu Okręgowego
pokrzywdzony nie prowokował żadnych zachowań oskarżonej”; „wbrew
wersji lansowanej przez Sąd Okręgowy oskarżona jest osobą, która ma pełną
swobodę, wręcz lekkość (śpiewny ton) w używaniu wielokrotnym wulgarnych
II KK 395/25
5
słów (…), jej zachowania nie są efektem jakiejś reakcji obronnej, ale mają
charakter ofensywny i zaczepny”; „błędem Sądu Okręgowego było ustalenie,
że zachowanie D. K. było prowokujące, bowiem nie odpuścił kłótni i
podjudzał oskarżoną celem jej podburzenia. Na załączonym nagraniu i video i
audio nie widać i nie słychać żadnej wypowiedzi pokrzywdzonego, którą
można by uznać za prowokującą i podburzającą”; „oskarżona (…) absolutnie
nie wygląda na przestraszoną i nękaną”.
Tymczasem w kasacji nie można podnosić zarzutu błędu w ustaleniach
faktycznych (art. 523 § 1 k.p.k. a contrario). Ponadto niedopuszczalne jest
kierowanie pod adresem sądu odwoławczego zarzutów opartych na
twierdzeniu o obrazie przepisów wyznaczających standardy prawidłowego
postępowania dowodowego, w szczególności art. 7 k.p.k., w zakresie, w jakim
nie odnoszą się one do przeprowadzonego przez ten sąd samodzielnie
postępowania dowodowego oraz „własnej” oceny zgromadzonego w sprawie
materiału dowodowego. Naruszenie ww. reguł jest bowiem możliwe przez sąd
odwoławczy tylko wówczas, gdy sąd ten prowadzi postępowanie dowodowe i
czyni na tej podstawie „własne” ustalenia faktyczne (zob. np. postanowienie
SN z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt V KK 74/25). Zarzuty kasacyjne
skarżącego są zatem bezzasadne nie tylko dlatego, że zmierzają do
zakwestionowania ustaleń faktycznych, ale także w sposób nieuprawniony
kwestionują standard postępowania dowodowego, pomimo że Sąd
odwoławczy nie dokonywał ustaleń faktycznych. Innymi słowy, zarzuty
kierowane są w rzeczywistości do Sądu I instancji, co na etapie postępowania
kasacyjnego jest niedopuszczalne.
Dla porządku należy zaznaczyć, że Sąd odwoławczy wyczerpująco i
wnikliwie odniósł się do zarzutów apelacyjnych, a także należycie je uzasadnił
(s. 6-10 wyroku Sądu odwoławczego z uzasadnieniem). Z całą pewnością
niepoparte faktami są twierdzenia obrońcy, jakoby odniesienie się do zarzutów
II KK 395/25
6
przez Sąd Okręgowy w Warszawie było „blankietowe, powierzchowne i
niestaranne”. Nieuprawniona jest sugestia (warto dodać, że niepoparta
jakimikolwiek merytorycznymi argumentami), że Sąd odwoławczy nie
uzasadnił rozstrzygnięcia o bezzasadności zarzutów apelacyjnych. Należy
również odnotować, że – wbrew zarzutowi 1.2.1 kasacji – Sąd odwoławczy
utrzymując w mocy wyrok Sądu I instancji nie mógł naruszyć treści art. 216 §
1 k.k. i art. 217 § 1 k.k.; stosował bowiem jedynie normy procesowe.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 §
3 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
Barbara Skoczkowska
