II KK 317/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 6 listopada 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie K. G.,
skazanego z art. 190a § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 6 listopada 2025 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt XI Ka 1006/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie
z dnia 23 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV K 215/24,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 23 sierpnia
2024 r., sygn. akt IV K 215/25, K.G. został uznany za winnego popełnienia
przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za
które wymierzono mu karę 200 stawek dziennych grzywny, przy określeniu
II KK 317/25
2
wysokości jednej stawki na kwotę 30 złotych. Ponadto orzeczono zakaz
kontaktowania się oskarżonego z pokrzywdzoną A.K. na okres 2 lat oraz zakaz
zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 2 lat.
Od tego wyroku, w zakresie rozstrzygnięcia o karze, apelację na niekorzyść
oskarżonego wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, który – podnosząc
zarzuty rażącej niewspółmierności kary – wniósł o zmianę zaskarżonego
orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby.
Z kolei obrońca oskarżonego, sformułował zarzuty obrazy prawa
procesowego, która miała istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 4
k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k.) oraz podniósł zarzuty błędów w ustaleniach
faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Wniósł o uniewinnienie K.G.
od zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt XI
Ka 1006/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Od orzeczenia Sądu II instancji kasację wniósł obrońca skazanego,
podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego
wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, a mianowicie art. 14 k.p.k.,
statuującego obowiązującą w postępowaniu karnym zasadę skargowości, a to
poprzez wyjście przez Sąd I instancji w treści kwestionowanego na ten moment
wyroku skazującego poza granice aktu oskarżenia, jak również skazanie za czyn
mimo de facto braku wniosku pokrzywdzonej w tym zakresie i tym samym skazanie
K.G., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w
zw. z art. 17 § 7 pkt 9 k.p.k.
Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania.
Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
II KK 317/25
3
Na wstępie warto przypomnieć, że orzecznictwie powszechnie akcentuje się,
iż „zgodnie z tą zasadą określoną w art. 14 § 1 k.p.k., ramy postępowania
jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie
oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu. W konsekwencji, sąd
nie jest związany ani szczegółowym opisem czynu zawartym w zarzucie aktu
oskarżenia, ani kwalifikacją prawną nadaną temu czynowi przez oskarżyciela.
Zasada skargowości nie ogranicza sądu w ustaleniach szczegółowych elementów
faktycznych zdarzenia opisanego w akcie oskarżenia, ani w prawnej ocenie
zarzucanego czynu” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2021 r., II
KK 26/21, LEX nr 3219756).
Co jednak najistotniejsze w kontekście argumentacji wskazanej w
uzasadnieniu kasacji, w przypadku rozciągniętych w czasie przestępstw
wieloczynowych cezurą czasową dla Sądu orzekającego jest data wydania wyroku,
nie zaś moment złożenia wniosku o ściganie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia
27 lutego 2002 r., II KKN 17/00, OSNKW 2002/7-8/55, LEX nr 53737). Bez
znaczenia dla sprawy pozostaje zatem to, że pokrzywdzona złożyła zawiadomienie
o popełnieniu przestępstwa z wnioskiem o ściganie 26 września 2021 r., zaś koniec
okresu przypisanego skazanemu przestępstwa określono, analogicznie jak w akcie
oskarżenia, na listopad 2022 r. Kwestionowanie zaś przez obrońcę skazanego
samego czasu popełnienia przestępstwa dotyczy ustaleń faktycznych i pozostaje
poza zakresem postępowania kasacyjnego, niezależnie od ograniczonych jego ram
w niniejszej sprawie z uwagi na wymierzenie oskarżonemu kary wolnościowej.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.
[WB]
[r.g.]
II KK 317/25
4
