II KK 257/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Mirek
Dnia 1 lipca 2026 r.
w sprawie M. Z.
skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 1 lipca 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Okręgowego
w Warszawie z dnia 19 maja 2022 r., sygn. XII K 220/20,
utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 28 października 2025 r., sygn. II AKa 124/24.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 maja 2022 r., sygn. XII K
220/20, uznał M. Z. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 k.k., za
które wymierzył mu karę dożywotniego pozbawienia wolności oraz przestępstwa z
art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 2 lat
pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 88 k.k. orzekł karę łączną
dożywotniego pozbawienia wolności.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego,
który zarzucił mu obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k., art. 170 k.p.k. i
II KK 257/26
2
410 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. Ponadto skarżący wskazał na błąd w ustaleniach
faktycznych oraz – z ostrożności procesowej – na rażącą niewspółmierność kary.
Na tej podstawie wniósł o uniewinnienie oskarżonego bądź – ewentualnie –
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 października 2025 r., sygn.
II AKa 124/24, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go
w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. w
zw. z art. 457 § 3 k.p.k., a ponadto art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. art. 458 k.p.k.
w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. Mając na względzie powyższe zarzuty
wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania.
W ramach kasacji skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
W ocenie Sądu Najwyższego wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z treści art. 532 § 1 k.p.k. wynika, że wstrzymanie wykonania
prawomocnego orzeczenia zaskarżonego kasacją stanowi uprawnienie, a nie
obowiązek Sądu Najwyższego. Fakultatywny charakter tego środka sprawia, że jest
on wyjątkiem od wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w. zasady niezwłocznej wykonalności
prawomocnych wyroków. Sąd Najwyższy korzysta z tego uprawnienia z dużą
ostrożnością, uznając ingerencję w sferę wykonawczą za uzasadnioną jedynie w
przypadkach wyjątkowych. Podstawową przesłanką przemawiającą za
zastosowaniem tego instrumentu jest wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia
kasacji, związane z występowaniem poważnych i oczywistych uchybień. W takich
okolicznościach wstrzymanie wykonania kary zapobiega powstaniu
nieodwracalnych skutków dla strony, które mogłyby sprawić, że ewentualne
późniejsze uchylenie wyroku okazałoby się bezprzedmiotowe z punktu widzenia
ochrony jej praw.
W rozpoznawanej sprawie Sąd Najwyższy, przeprowadzając wstępną
kontrolę incydentalną, stwierdził brak szczególnych okoliczności uzasadniających
odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Zarzuty kasacyjne
wymagają pogłębionej analizy, jednak na etapie wstępnym nie pozwalają na
II KK 257/26
3
stwierdzenie oczywistości naruszenia prawa. W ocenie Sądu argumentacja skargi
nie ujawnia wad tego rodzaju, które już przy pierwszym badaniu akt nakazywałyby
natychmiastowe wstrzymanie wykonania wyroku.
Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie zagadnienia incydentalnego i nie
przesądza, w jaki sposób Sąd Najwyższy rozstrzygnie co do meritum samej kasacji.
Kierując się przedstawioną powyżej argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w
sentencji.
[J.J.]
[r.g.]
