II KK 240/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 czerwca 2026 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie K.K.
skazanego za popełnienie czynu z art. 200 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3
k.p.k.),
w dniu 17 czerwca 2026 r.,
kasacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt V Ka 273/25
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu
z dnia 23 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 2731/22
postanowił:
1 oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2 obciążyć K.K. obowiązkiem ponoszenia kosztów
postępowania kasacyjnego;
3 na podstawie § 5 i § 17 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. (t.j. Dz. U.2019.68) zasądzić od
skazanego na rzecz adwokata A.L. – Kancelaria Adwokacka w R.
– kwotę 885,6 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć zł sześć groszy), w
tym 23 % VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej z urzędu małoletniej pokrzywdzonej w postępowaniu
kasacyjnym.
[WB]
II KK 240/26
2
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Radomiu, wyrokiem z 30 września 2025 r., po rozpoznaniu
trzech apelacji: oskarżyciela publicznego oraz kuratora małoletniej (żądali
orzeczenia obligatoryjnego środka karnego z art. 41a § 2 k.k. a kurator
kwestionowała wymierzenie niewspółmiernie niskiej kary) i obrońcy (podważał
ustalenia faktyczne), zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z 23 grudnia
2024 r. i ostatecznie K. K. został uznany za winnego popełnienia czynu
zabronionego z art. 200 § 1 k.k. i skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,
dwóch lat ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej
kontrolowanej pracy na cele społeczne i dwa środki karne z art. 41 § 1a k.k. i z art.
41a § 2 k.k. oraz nawiązkę z art. 46 § 2 k.k.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca. Podniósł w niej
rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenie naruszenie prawa materialnego
tj. art. 200 § 1 k.k. przez jego zastosowanie oraz procesowego z art. 433 § 2 k.p.k.
w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu niepełnej kontroli
odwoławczej i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i
utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania w postepowaniu pierwszoinstancyjnym.
Odpowiedzi na kasację wnieśli oskarżyciel publiczny i kurator małoletniej
pokrzywdzonej i oboje zażądali oddalenia jej jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Żaden z zarzutów wskazanych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia nie
znalazł oparcia w rzeczywistości biorąc pod uwagę, że procedowanie Sądu
Okręgowego, w wyniku którego stan faktyczny ustalony na etapie
pierwszoinstancyjnym na podstawie rzetelnie zgromadzonego materiału
dowodowego zarówno osobowego, jak i rzeczowego, oraz dokonana subsumpcja
czynu zostały zaaprobowane, przebiegło bez zarzutu, tzn. Sąd ad quem
II KK 240/26
3
przeprowadzając kontrolę instancyjną odniósł się do wszystkich bez wyjątku
zarzutów apelacji i wyjaśnił czym się kierował, wydając reformatoryjny wyrok oraz
które i dlaczego zarzuty zwykłych środków odwoławczych uznał za zasadne albo
niezasadne.
Nie można zgodzić się z autorem kasacji, że doszło do błędnej kwalifikacji
prawnej czynu, który szczegółowo opisany najpierw w zarzucie a następnie w
pisemnych motywach wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu bez wątpienia
odpowiada znamionom występku seksualnego wykorzystania małoletniego (art.
200 § 1 k.k.).
Wątpliwości obrońcy co do ustalonego stanu faktycznego w zasadzie mają
wyłącznie dyskusyjny a wręcz opozycyjny charakter w stosunku do prawidłowego
procedowania obu sądów pierwszej drugiej instancji i stanowią przyjętą linię obrony.
Stwierdzając, że Sąd odwoławczy nie naruszył w sposób rażący żadnego z
przepisów statuujących procedowanie odwoławcze, Sądowi Najwyższemu, który
nie jest wszak trzecią instancją uprawnioną do ponownego badania sprawy pod
kątem uchybienia z art. 438 pkt 3 k.p.k., nie pozostawało nic innego jak odesłać
stronę do lektury orzeczenia Sądu Okręgowego dokonanej w kontekście pisemnych
motywów wyroku Sądu Rejonowego i przez pryzmat wniesionych apelacji. Wynika
stamtąd jasno, że córka skazanego nie miała żadnych powodów, aby niezasadnie
obciążać ojca a cały stan faktyczny ustalono na podstawie korelujących ze sobą
dowodów. Zeznanie pokrzywdzonej charakteryzuje spójność oraz szczegółowość
daleka od konfabulacji a uzupełniają je relacje przedstawicieli szkoły a także treść
sms’a wysłany do matki w nocy z domu ojca.
Z powyższych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części
postanowienia, oddalając kasację jako oczywiście bezzasadną w rozumieniu art.
535 § 3 k.p.k., zaś mając na względzie treść art. 636 § 1 k.p.k. i 637a k.p.k.,
obciążył skazanego obowiązkiem pokrycia kosztów sądowych za postępowanie
kasacyjne.
[J.J.]
[a.ł]
II KK 240/26
4
