II KK 24/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
Dnia 7 maja 2025 r.
w sprawie G. Ł.
skazanego z art. 178a § 1 i 4 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 7 maja 2025 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego
Warszawa-Praga w Warszawie
z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt VI Ka 677/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w
Warszawie
z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt III K 902/23,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario,
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W dniu 21 stycznia 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy
skazanego G. Ł., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości, podnosząc
zarzuty obrazy przepisów art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z
art. 29 § 1 k.p.k., a także art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 170
§ 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 452 § 2 k.p.k., nadto art. 6 Europejskiej Konwencji Praw
Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. i art. 42 Konstytucji
RP oraz art. 457 § 2 k.p.k. W jej treści skarżący sformułował także wniosek o
II KK 24/25
2
wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w zakresie wymierzonej
skazanemu kary pozbawienia wolności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może
wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego
wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje wprawdzie
przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego
orzeczenia, niemniej jednak winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych,
uzasadnionych szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami
(zob. postanowienie SN z dnia 6 marca 2025 r., III KK 619/24 i przywołane tam
orzecznictwo). Rozwiązanie przewidziane w art. 532 § 1 k.p.k. stanowi bowiem
odstępstwo od zasady natychmiastowej wykonalności wyroków (vide art. 9 § 2
k.k.w.). W judykaturze podkreśla się przy tym, że Sąd Najwyższy może skorzystać
z tej instytucji wówczas, gdy ranga zarzutów kasacyjnych i wysoki stopień ich
uprawdopodobnienia prowadzi do wniosku, że wykonywanie kary przed
rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w
zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym,
nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego (vide m.in. postanowienie SN z dnia
24 stycznia 2023 r., III KK 645/22). Sam fakt, iż skarżący nie zgadza się z wyrokiem
i oczekuje pomyślnego dla siebie rozpoznania kasacji nie czyni zadość
wymaganiom wynikającym z art. 532 § 1 k.p.k.
Nie przesądzając treści przyszłego rozstrzygnięcia należy zauważyć, że
wstępna kontrola podstaw oraz argumentacji zawarta w kasacji dokonana w
zakresie niezbędnym dla rozpoznania przedmiotowego wniosku, nie wskazuje na
zaistnienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego
wyroku. Podniesione przez wnioskodawcę argumenty nie pozwalają na uznanie
ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości rozstrzygnięcia Sądu
Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, co potwierdza również stanowisko
prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację. Godzi się również zauważyć, że
obrońca skazanego w petitum kasacji podniósł co prawda zarzuty bezwzględnej
II KK 24/25
3
przyczyny odwoławczej, tj. obrazy art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,
niemniej jednak w żaden sposób naruszenia tych przepisów nie uzasadnił. Nie
wykazał również, aby wykonanie zaskarżonego wyroku groziło nieodwracalną
szkodą dla skazanego. Za takowe z całą pewnością nie może zostać uznana
surowość wymierzonej kary i konieczność jej wykonania po upływie ponad roku od
daty przypisanego skazanemu czynu. Tego rodzaju dolegliwość jest bowiem
typowym następstwem wykonania kary i nie stanowi sama przez się dostatecznego
powodu do zastosowania dobrodziejstwa wstrzymania wykonania orzeczenia.
Z tych też względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[PŁ]
[a.ł]
