II KK 178/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Świecki
Dnia 20 maja 2026 r.
w sprawie G.Ł.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 20 maja 2026 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach
z dnia 15 grudnia 2025 r., sygn. akt II Ka 657/25,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie
z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 790/24,
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K.R. (KA w G.),
jako obrońcy skazanego wyznaczonemu z urzędu, kwotę 885,60
złotych, obejmującą już należny VAT, za sporządzenie i
wniesienie kasacji w sprawie;
3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
II KK 178/26
2
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 grudnia 2025 r.,
sygn. akt II Ka 657/25, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia
13 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 790/24, wniósł obrońca z urzędu skazanego,
zaskarżając go w części utrzymującej w mocy skazanie za czyn z punktu I aktu
oskarżenia, zakwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.
W skardze tej obrońca podniósł zarzuty:
1. rażącego naruszenia prawa mającego wpływ na treść wyroku, a
mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez powierzchowne,
nienależyte i odbiegające od standardów rzetelnego procesu rozpoznanie zarzutu z
punktu 1a i 1b apelacji obrońcy. Sąd Okręgowy zaniechał wnikliwej kontroli
odwoławczej w zakresie zarzucanego Sądowi I instancji naruszenia art. 7 k.p.k. i art.
410 k.p.k., poprzestając na arbitralnym stwierdzeniu, iż wyjaśnienia oskarżonego to
fikcyjna historia, pomimo braku dowodów przemawiających za inną wersją
wydarzeń niż wynikająca z wyjaśnień oskarżonego, oraz opierając ustalenie
kluczowego dla odpowiedzialności karnej faktu porozumienia współsprawców
wyłącznie na powołaniu się na orzecznictwo dotyczące „nieodpartej logiki
wydarzeń”. Sąd odwoławczy w istocie uchylił się od rzetelnego wykazania, na jakiej
podstawie zaaprobował pogląd, że skazany, przebywając w samochodzie, swoim
zamiarem bezpośrednim i uprzednim porozumieniem obejmował dokonanie
kradzieży z włamaniem przez nieustalone osoby;
2. rażącego naruszenia prawa mającego wpływ na treść wyroku, a
mianowicie art. 457 § 3 k.p.k., polegającego na sporządzeniu uzasadnienia wyroku
w sposób uniemożliwiający merytoryczne prześledzenie toku rozumowania Sądu
odwoławczego, co wyraża się w używaniu ogólnikowych sformułowań o „fikcyjnej
historii” i „drobiazgowej analizie Sądu Rejonowego”, bez rzeczywistego odniesienia
się do konkretnych argumentów oskarżonego o jego roli wyłącznie jako kierowcy i
braku wiedzy o zamiarach osób, które przewoził.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części
utrzymującej w mocy skazanie za czyn z pkt I aktu oskarżenia oraz w zakresie kary
łącznej i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Siedlcach do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, a także o zwolnienie skazanego od
II KK 178/26
3
kosztów postępowania kasacyjnego oraz o zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów
pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
W odpowiedzi na tę kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna, co umożliwiło jej oddalenie na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Obrońca – pomijając tu zarzuty z kręgu bezwzględnych przyczyn
odwoławczych – powinien wykazać w kasacji, że Sąd odwoławczy dopuścił się
rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego
wyroku, a więc chodzi tu o zbliżone swą rangą do bezwzględnych przyczyn
odwoławczych naruszenie prawa, gdyby nie wystąpienie którego, to zaskarżony
wyrok mógłby różnić się w istotny sposób. Kasacja nie jest zaś środkiem, który
służyć ma wywoływaniu ponownej kontroli odwoławczej, tym razem przez Sąd
Najwyższy.
Skarżący w kasacji podnosi zarzuty sprowadzające się do zakwestionowania
sposobu przeprowadzenia kontroli odwoławczej i prawidłowości sporządzonego
uzasadnienia. Rzecz jednak w tym, że zapoznanie się z pisemnymi wywodami
Sądu odwoławczego w ocenie Sądu Najwyższego przeczy tym twierdzeniom.
Trzeba tu mieć na uwadze zarzuty apelacji obrońcy z urzędu, który zakwestionował:
a) ocenę wyjaśnień oskarżonego z uwagi na odmówienie im wiary w zakresie tego,
że nie dokonał on kradzieży z włamaniem, a był tylko kierowcą osób, którym
sprzedał samochód i jedynie przywiózł te osoby na miejsce zdarzenia, jednak nie
wiedział, że zamierzają one dokonać tam przestępstwa i b) ustalenie, że istniało
porozumienie pomiędzy oskarżonym, a osobami dokonującymi kradzieży z
włamaniem.
Odnosząc się do tych kwestii słusznie Sąd odwoławczy stwierdził, że Sąd
meriti w sposób drobiazgowy przeanalizował wersję przedstawianą przez
oskarżonego i zestawił ją z pozostałym materiałem dowodowym, wypunktowując
przy tym nawet najdrobniejsze nieścisłości i sprzeczności oraz poprawnie ustalił, że
oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z innymi, nieustalonymi, lecz znanymi
mu osobami. W tym zakresie, Sąd meriti przeprowadził obszerne rozważania
II KK 178/26
4
wypunktowując sprzeczności i brak logiki w wersji oskarżonego co do tego, że w
czasie kradzieży z włamaniem jedynie przebywał w samochodzie, a zaboru mogli
dokonać nieznani mu mężczyźni.
W ocenie Sądu Najwyższego sposób odniesienia się do zarzutów apelacji w
realiach rozpatrywanej sprawy uznać należy za wystarczający. Sąd ad quem
odwołał się bowiem do trafności wywodów Sądu pierwszej instancji, w pełni je
akceptując. Sporządzona przez obrońcę apelacja miała zaś wyłącznie polemiczny
charakter, sprowadzając się jedynie do podnoszenia, że należało dać wiarę
wyjaśnieniom oskarżonego, zaś przywołane przez Sąd meriti poszlaki nie
pozwalały na przypisanie oskarżonemu sprawstwa. Podkreślić więc w tym miejscu
trzeba, że na szczegółowość wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu
odwoławczego w pierwszym rzędzie rzutuje właśnie charakter zarzutów apelacji i
zaprezentowanej w tych środku zaskarżenia argumentacji. Samo więc podnoszenie
w apelacji, że należało inaczej ocenić dowód z wyjaśnień, bez wskazywania na
konkretne uchybienia godzące w wymogi płynące z art. 7 k.p.k., oraz ogólnikowe
kwestionowanie stanowiska co do możliwości przypisania oskarżonemu
przestępstwa, nie może okazać się wystarczające. Polemiczny charakter ma
również kasacja. Zasadna jest za to konstatacja Sądu odwoławczego, że w
przedmiotowej sprawie, okoliczności ujawnione w toku rozprawy nie pozostawiają
wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów. Dlatego też
żadnego zarzutu kasacji nie sposób było uwzględnić.
Skoro więc nie potwierdził się żaden z zarzutów, Sąd Najwyższy oddalił
przedmiotową kasację jako oczywiście bezzasadną, zasądzając obrońcy
skazanego z urzędu stosowną kwotę za sporządzenie i wniesienie kasacji w
przedmiotowej sprawie oraz zwalniając skazanego od kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
Mając to wszystko na względzie orzeczono, jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
II KK 178/26
5
