II CSK 828/16

Sygn. akt II CSK 828/16

POSTANOWIENIE

Dnia 1 czerwca 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie z wniosku M. Spółki Jawnej z siedzibą

w S. i G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D.
‎przy uczestnictwie A. B. - jako syndyka masy upadłości S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K., A. K., T. K. i P. Spółki Akcyjnej w K. - jako wierzyciela hipotecznego
‎o wpis prawa własności w księdze wieczystej macierzystej (…)

oraz wykreślenie z niej i z ksiąg wieczystych współobciążonych nieruchomości lokalowych hipoteki umownej kaucyjnej łącznej w kwocie 9.000.000 zł,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 1 czerwca 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania A. K. i T. K.

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt VII Ca (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. stwierdza, że każdy uczestnik postępowania ponosi koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie.

UZASADNIENIE

Uczestnicy postępowania wieczystoksięgowego A. K. i T. K. złożyli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt VII Ca (…), w którym zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 28 listopada 2013 r. i uchylono dokonany przez referendarza sądowego wpis - wykreślenie hipoteki umownej kaucyjnej łącznej w kwocie 9.000.000 zł. Postanowienie Sądu Okręgowego zapadło w wyniku wniesienia apelacji przez  uczestnika postępowania - wierzyciela hipotecznego (P. S.A.) od  postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 28 listopada 2013 r.

W skardze kasacyjnej uczestników podnoszono zarzuty naruszenia prawa procesowego. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wywodzili, że w rozpoznawanej sprawie wieczystoksięgowej występuje istotne zagadnienie prawne, sformułowane w pkt 1 części wstępnej skargi (s. 3-8 skargi). Wskazywali także na to, że złożona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z racji rażącego i oczywistego naruszenia art. 328 k.c. w zw. z art. 391 k.c. i art. 13 § 2 k.p.c.

Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analizując sentencję i treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z dnia 25 maja 2016 r. (sygn. akt VII Ca (…)), treść skargi kasacyjnej uczestników postępowania oraz zawartą w skardze kasacyjnej prawną motywację wniosku o  przyjęcie skargi do rozpoznania (s. 3 - 8 skargi) oraz treść odpowiedź wierzyciela hipotecznego na skargę (k. 1087 i n.; t. VI akt sprawy), Sąd  Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidziane w art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Zgodnie z art. 324 § 2 k.p.c., sentencję wyroku (orzeczenia) podpisują wszyscy sędziowie orzekający w danej sprawie. W § 95 rozporządzenia MS z dnia 23 grudnia 2015 r. - Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2316 ze zm.) przewidziano sposób podpisywania orzeczeń i uzasadnień tych orzeczeń.

Z akt sprawy wynika, że pod sentencją postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 25 maja 2016 r. (sygn. akt: VII Ca (…)) figurują podpisy wszystkich trzech sędziów, którzy brali udział w wydaniu postanowienia (k. 873 verte). Podpisy  takie zostały złożone także pod uzasadnieniem tego postanowienia, odpowiednio przy nazwiskach sędziów podanych drukiem (k. 872 akt sprawy, t. V).

W ocenie Sądu Najwyższego, nie występuje potrzeba wyjaśnienia w postępowaniu kasacyjnym, czy podpis złożony przez jednego z sędziów wydających zaskarżone postanowienie był podpisem prawidłowym w rozumieniu art. 324 § 2 k.p.c. i § 95 Regulaminu. Nie istnieje wymaganie posługiwania się podpisem czytelnym, a tzw. skrócona postać podpisu może przybierać różny kształt graficzny. Podpis sędziego G. R., choć bardzo oszczędny graficznie, spełnia jednak wymagania podpisu skróconego w rozumieniu § 95 Regulaminu. Należy  także stwierdzić, że w sposób dostateczny identyfikuje on sędziego w danej sprawie, skoro umieszczony został w powiązaniu z oznaczeniem imienia i nazwiska tego sędziego drukowanymi literami. Ponadto podpis ten w sposób rozpoznawalny   identyfikuje wspomnianego sędziego w toku jego funkcji orzeczniczych (vide  podpisy o podobnej postaci graficznej na innych orzeczeniach: np. z dnia 25 maja 2016 r. - VII Ca (X.), VII Ca (Y.), VII Ca (Z.)).

Nie można także stwierdzić, że - wbrew stanowisku skarżących - złożona skarga jest oczywiście uzasadniona z racji rażącego i oczywistego naruszenia art. 328 k.p.c. w z. z art. 391 § 1 k.p.c. w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie o wpis. Spór w niniejszej sprawie dotyczył konstrukcyjnego ujęcia hipoteki łącznej oraz skutków zbycia przedsiębiorstwa upadłego w  odniesieniu do hipoteki łącznej, obciążającej nieruchomości (lokalowe), stanowiących własność osób trzecich. Koncentrując się na tej kwestii Sąd   Okręgowy zachował wymagania dotyczące zakresu kognicji sądu wieczystoksięgowego (art. 626⁸ § 2 k.p.c.).

W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.) i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego (art. 520 § 1 k.p.c.).

jw