I UZ 13/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 23 września 2025 r.
SSN Jarosław Sobutka
w sprawie z odwołania W.O.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Łodzi
o przeliczenie emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 23 września 2025 r.,
zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 17 lutego 2024 r., sygn. akt III AUa 940/23,
oddala zażalenie.
DS
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 4 sierpnia 2024 r. (sygn. akt. III AUa 940/23), Sąd Apelacyjny w
Łodzi w punkcie pierwszym umorzył postępowania apelacyjne, co do uwzględnienia
wynagrodzenia uzyskanego przez W.O., w okresie od 22 września 1991 r. do 4
listopada 1991 r. i w punkcie drugim oddalił apelację wniesioną przez W.O. w
pozostałej części.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika,
skarżący zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w zakresie punktu drugiego -
oddalającego apelację i określił wartość przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia na
62.825 zł. Wyjaśniając w wykonaniu wezwania, że oczekiwana emerytura w ujęciu
I UZ 13/25
2
miesięcznym powinna wynosić 5.235,40 zł, co daje rocznie kwotę wskazaną w
skardze kasacyjnej.
Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,
postanowieniem z 17 lutego 2024 r. (taka data widnieje w sentencji orzeczenia,
natomiast faktycznie postanowienie ogłoszono 17 lutego 2025 r. – brak jednak
sprostowania w tym zakresie): ustalił wartość przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia
na kwotę 5.726 zł (pkt 1) oraz postanowił odrzucić skargę kasacyjną (pkt 2).
Zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi wywiódł
ubezpieczony, zaskarżając rozstrzygnięcie w całości, zarzucając naruszenie art. 25
§ 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 26 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.
w zw. z art. 391 k.p.c., poprzez przyjęcie, że nie doszło do utrwalenia wartości
przedmiotu sporu i zaskarżenia w sprawie i na etapie postępowania kasacyjnego
utrwalona wartość przedmiotu zaskarżenia podlega ponownemu sprawdzeniu.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia w całości i nadanie biegu wywiedzionej skardze kasacyjnej oraz
zasadzenie od organu rentowego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu zażaleniowym, według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie wywiedzione od postanowienia Sadu Apelacyjnego w Łodzi jest
nieuzasadnione – nie doszło bowiem do naruszenia wskazywanych w nim
przepisów prawa procesowego, tj. art. 25 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 26 k.p.c. w zw. z
art. 3982 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c.
Należy podkreślić, że badanie wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w
skardze kasacyjnej ma na celu sprawdzenie, czy skarga kasacyjna jest
dopuszczalna, ze względu na minimalną wartość zaskarżenia wymaganą od skargi
kasacyjnej i nie może być utożsamiane ze sprawdzeniem wartości przedmiotu
sporu. O ile bowiem przepisy te wyrażają potrzebę ustabilizowania w postępowaniu
cywilnym wartości przedmiotu sporu na potrzeby określenia właściwości rzeczowej
sądu i wysokości należnych opłat sądowych, o tyle - gdy chodzi o określenie
wartości przedmiotu zaskarżenia na użytek ustalenia dopuszczalności skargi
I UZ 13/25
3
kasacyjnej - potrzeba taka nie występuje, ważne jest natomiast, by rozpoznaniu
przez Sąd Najwyższy podlegały jedynie te skargi kasacyjne, których
dopuszczalność przewidują przepisy procesowe, a nie niewłaściwe określenie
wartości przedmiotu sporu przez stronę. W rezultacie nawet brak sprawdzenia
wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w apelacji, nie eliminuje możliwości
weryfikacji prawidłowości podanej wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze
kasacyjnej (tak m. in. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 13 marca 2025 r., III CZ
215/24, Legalis nr 3208244).
Nie ulega wątpliwości, że w sporach sądowych o wysokość powtarzających
się świadczeń z ubezpieczenia społecznego wartość przedmiotu zaskarżenia
stanowi obliczona za okres jednego roku, stosownie do wskazań zawartych
w art. 22 k.p.c., różnica między hipotetyczną kwotą emerytury, jaką skarżący
otrzymywałby, gdyby jego żądanie ustalenia wysokości świadczenia zostało
uwzględnione, a emeryturą w kwocie faktycznie pobieranej (tak m. in. Sąd
Najwyższy w postanowieniu z 4 kwietnia 2024 r., I UZ 17/23, Legalis nr 3063034).
Skoro więc wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną ustalona została na
kwotę 5.726, zł, to skarga kasacyjna musiała zostać odrzucona (art. 3982 § 1 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3941 § 3 w związku
z 39814 k.p.c., oddalił zażalenie. [a.ł]
DS
