I KS 43/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 stycznia 2026 r.
SSN Jerzy Grubba
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 28 stycznia 2026r.
w sprawie B. T.
oskarżonego z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 107§1 k.k.s. w zw. z art. 9§3 k.k.s.
skargi obrońcy oskarżonego
na wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 16 września 2025r., sygn. akt IV Ka
473/25, uchylający wyrok Sądu Rejonowego we Złotoryi z dnia 17 czerwca 2025r.,
sygn. akt II K 621/24,
na podstawie art. 539e§2 k.p.k.
postanowił:
1) oddalić skargę,
2) obciążyć oskarżonego
skargowego.
kosztami
sądowymi
postępowania
UZASADNIENIE
Skarga złożona w imieniu oskarżonego nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach
wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne
przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono
podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy
I KS 43/25
2
rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do
badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji,
zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia
wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też
konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide:
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r.,
sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego
2017r., sygn. akt IV KS 6/16). Z powyższego wynika również, że uzasadnienie
wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek
określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i
przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd
Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacjach Prokuratury,
jak i Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego.
W ocenie Sądu Odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie
potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżony nie dopuścił się
zarzuconego mu czynu. Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była
zasada ne peius wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie podał, że w jego
ocenie: „nie może być wątpliwości, iż oskarżony B. T. obejmował świadomością
wszystkie znamiona strony przedmiotowej przestępstwa (…). Zamiarem umyślnym
obejmował wszystkie elementy dotyczące pomocnictwa, a więc nie tylko prawną
charakterystykę czynu zabronionego, ale i zamiar ułatwienia innej osobie
popełnienia czynu zabronionego poprzez udostępnienie miejsca do organizowania i
prowadzenia gier o charakterze hazardowym – w rzeczywistości nielegalnego
kasyna”. Pogląd ten dostatecznie umotywowano w sposób wskazujący, że w
ocenie tego Sądu prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie
powinna doprowadzić do wydania wyroku skazującego.
Sądu Okręgowy też jednoznacznie wskazał, że do uchylenia zaskarżonego
wyroku doszło na podstawie art. 454§1 k.p.k.
Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest
sądem III instancji. Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie,
a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku
I KS 43/25
3
kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za
prawidłowością jego rozstrzygnięcia.
W świetle powyższego skarga nie została uznana za zasadną.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
