I KS 33/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 listopada 2025 r.
SSN Jerzy Grubba
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2025r.
w sprawie S. D.
oskarżonego z art. 157§1 i 2 k.k.
skargi obrońcy oskarżonego
na wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 22 maja 2025., sygn. akt VII
Ka 1122/24, uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 31 lipca
2024r., sygn. akt II K 630/23,
na podstawie art. 539e§2 k.p.k.
postanowił:
1) oddalić skargę,
2) obciążyć oskarżonego kosztami postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Skarga złożona w imieniu oskarżonego nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach
wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne
przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono
podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy
rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do
I KS 33/25
2
badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji,
zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia
wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też
konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide:
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r.,
sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego
2017r., sygn. akt IV KS 6/16). Z powyższego wynika również, że uzasadnienie
wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek
określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i
przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd
Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w obu apelacjach.
W ocenie Sądu Odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie
potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżony nie dopuścił się
zarzuconego mu czynu. Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była
zasada ne peius wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie podał, że: „w
ocenie sądu odwoławczego, konkluzja sądu orzekającego była co najmniej zbyt
pochopna, albowiem niepoprzedzona prawidłową analizą zgromadzonego w
sprawie materiału dowodowego”, „Sąd Rejonowy w sposób niezwykle
powierzchowny pochylił się nad oceną wiarygodności zebranych w sprawie
dowodów, oceniając je z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów i
zasad”, „konsekwencją nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału
dowodowego było dokonanie przez sąd niezgodnych z prawdą ustaleń faktycznych”,
„ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej
oceny gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy
przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej
czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego
prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być
uzasadnione orzeczenie. Temu jednak zadaniu, jak wyżej wykazano, sąd I instancji
nie sprostał”.
I KS 33/25
3
Sądu Okręgowy też ostatecznie wskazał (część 5.3.1.4.1 uzasadnienia
wyroku), że do uchylenia zaskarżonego wyroku doszło na podstawie art. 454§1
k.p.k. Nie jest zatem tak, jak sugerowała obrona w uzasadnieniu skargi, że jedyną
przyczyną wydania wyroku kasatoryjnego było naruszenie art. 7 k.p.k.
Przepis ten rzeczywiście został przywołany przez Sąd Odwoławczy,
ale w kontekście wskazania, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało wydane
z poszanowaniem zasad z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. – czego skutkiem było
wydanie błędnego wyroku uniewinniającego przez Sąd Rejonowy.
Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest
sądem III instancji. Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie,
a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku
kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za
prawidłowością jego rozstrzygnięcia.
W świetle powyższego, skarga nie została uznana za zasadną.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
